tag:blogger.com,1999:blog-8497152433628580562012-01-04T22:09:31.173+07:00ရွမ္းကေလးhttp://www.blogger.com/profile/17411092240580045929noreply@blogger.comBlogger1441100tag:blogger.com,1999:blog-849715243362858056.post-76626877246001881442011-06-06T20:16:00.000+07:002011-06-06T20:17:16.958+07:00<!--[if gte mso 9]><xml> <o:documentproperties> <o:version>12.00</o:Version> </o:DocumentProperties> </xml><![endif]--><!--[if gte mso 9]><xml> <w:worddocument> <w:view>Normal</w:View> <w:zoom>0</w:Zoom> <w:trackmoves/> <w:trackformatting/> <w:punctuationkerning/> <w:validateagainstschemas/> <w:saveifxmlinvalid>false</w:SaveIfXMLInvalid> <w:ignoremixedcontent>false</w:IgnoreMixedContent> <w:alwaysshowplaceholdertext>false</w:AlwaysShowPlaceholderText> <w:donotpromoteqf/> <w:lidthemeother>EN-US</w:LidThemeOther> <w:lidthemeasian>X-NONE</w:LidThemeAsian> <w:lidthemecomplexscript>AR-SA</w:LidThemeComplexScript> <w:compatibility> <w:breakwrappedtables/> <w:snaptogridincell/> <w:wraptextwithpunct/> <w:useasianbreakrules/> <w:dontgrowautofit/> <w:splitpgbreakandparamark/> <w:dontvertaligncellwithsp/> <w:dontbreakconstrainedforcedtables/> <w:dontvertalignintxbx/> <w:word11kerningpairs/> <w:cachedcolbalance/> </w:Compatibility> <m:mathpr> <m:mathfont val="Cambria Math"> <m:brkbin val="before"> <m:brkbinsub val="&#45;-"> <m:smallfrac val="off"> <m:dispdef/> <m:lmargin val="0"> <m:rmargin val="0"> <m:defjc val="centerGroup"> <m:wrapindent val="1440"> <m:intlim val="subSup"> <m:narylim val="undOvr"> </m:mathPr></w:WordDocument> </xml><![endif]--><!--[if gte mso 9]><xml> <w:latentstyles deflockedstate="false" defunhidewhenused="true" defsemihidden="true" defqformat="false" defpriority="99" latentstylecount="267"> <w:lsdexception locked="false" priority="0" semihidden="false" unhidewhenused="false" qformat="true" name="Normal"> <w:lsdexception locked="false" priority="9" semihidden="false" unhidewhenused="false" qformat="true" name="heading 1"> <w:lsdexception locked="false" priority="9" qformat="true" name="heading 2"> <w:lsdexception locked="false" priority="9" qformat="true" name="heading 3"> <w:lsdexception locked="false" priority="9" qformat="true" name="heading 4"> <w:lsdexception locked="false" priority="9" qformat="true" name="heading 5"> <w:lsdexception locked="false" priority="9" qformat="true" name="heading 6"> <w:lsdexception locked="false" priority="9" qformat="true" name="heading 7"> <w:lsdexception locked="false" priority="9" qformat="true" name="heading 8"> <w:lsdexception locked="false" priority="9" qformat="true" name="heading 9"> <w:lsdexception locked="false" priority="39" name="toc 1"> <w:lsdexception locked="false" priority="39" name="toc 2"> <w:lsdexception locked="false" priority="39" name="toc 3"> <w:lsdexception locked="false" priority="39" name="toc 4"> <w:lsdexception locked="false" priority="39" name="toc 5"> <w:lsdexception locked="false" priority="39" name="toc 6"> <w:lsdexception locked="false" priority="39" name="toc 7"> <w:lsdexception locked="false" priority="39" name="toc 8"> <w:lsdexception locked="false" priority="39" name="toc 9"> <w:lsdexception locked="false" priority="35" qformat="true" name="caption"> <w:lsdexception locked="false" priority="10" semihidden="false" unhidewhenused="false" qformat="true" name="Title"> <w:lsdexception locked="false" priority="1" name="Default Paragraph Font"> <w:lsdexception locked="false" priority="11" semihidden="false" unhidewhenused="false" qformat="true" name="Subtitle"> <w:lsdexception locked="false" priority="22" semihidden="false" unhidewhenused="false" qformat="true" name="Strong"> <w:lsdexception locked="false" priority="20" semihidden="false" unhidewhenused="false" qformat="true" name="Emphasis"> <w:lsdexception locked="false" priority="59" semihidden="false" unhidewhenused="false" name="Table Grid"> <w:lsdexception locked="false" unhidewhenused="false" name="Placeholder Text"> <w:lsdexception locked="false" priority="1" semihidden="false" unhidewhenused="false" qformat="true" name="No Spacing"> <w:lsdexception locked="false" priority="60" semihidden="false" unhidewhenused="false" name="Light Shading"> <w:lsdexception locked="false" priority="61" semihidden="false" unhidewhenused="false" name="Light List"> <w:lsdexception locked="false" priority="62" semihidden="false" unhidewhenused="false" name="Light Grid"> <w:lsdexception locked="false" priority="63" semihidden="false" unhidewhenused="false" name="Medium Shading 1"> <w:lsdexception locked="false" priority="64" semihidden="false" unhidewhenused="false" name="Medium Shading 2"> <w:lsdexception locked="false" priority="65" semihidden="false" unhidewhenused="false" name="Medium List 1"> <w:lsdexception locked="false" priority="66" semihidden="false" unhidewhenused="false" name="Medium List 2"> <w:lsdexception locked="false" priority="67" semihidden="false" unhidewhenused="false" name="Medium Grid 1"> <w:lsdexception locked="false" priority="68" semihidden="false" unhidewhenused="false" name="Medium Grid 2"> <w:lsdexception locked="false" priority="69" semihidden="false" unhidewhenused="false" name="Medium Grid 3"> <w:lsdexception locked="false" priority="70" semihidden="false" unhidewhenused="false" name="Dark List"> <w:lsdexception locked="false" priority="71" semihidden="false" unhidewhenused="false" name="Colorful Shading"> <w:lsdexception locked="false" priority="72" semihidden="false" unhidewhenused="false" name="Colorful List"> <w:lsdexception locked="false" priority="73" semihidden="false" unhidewhenused="false" name="Colorful Grid"> <w:lsdexception locked="false" priority="60" semihidden="false" unhidewhenused="false" name="Light Shading Accent 1"> <w:lsdexception locked="false" priority="61" semihidden="false" unhidewhenused="false" name="Light List Accent 1"> <w:lsdexception locked="false" priority="62" semihidden="false" unhidewhenused="false" name="Light Grid Accent 1"> <w:lsdexception locked="false" priority="63" semihidden="false" unhidewhenused="false" name="Medium Shading 1 Accent 1"> <w:lsdexception locked="false" priority="64" semihidden="false" unhidewhenused="false" name="Medium Shading 2 Accent 1"> <w:lsdexception locked="false" priority="65" semihidden="false" unhidewhenused="false" name="Medium List 1 Accent 1"> <w:lsdexception locked="false" unhidewhenused="false" name="Revision"> <w:lsdexception locked="false" priority="34" semihidden="false" unhidewhenused="false" qformat="true" name="List Paragraph"> <w:lsdexception locked="false" priority="29" semihidden="false" unhidewhenused="false" qformat="true" name="Quote"> <w:lsdexception locked="false" priority="30" semihidden="false" unhidewhenused="false" qformat="true" name="Intense Quote"> <w:lsdexception locked="false" priority="66" semihidden="false" unhidewhenused="false" name="Medium List 2 Accent 1"> <w:lsdexception locked="false" priority="67" semihidden="false" unhidewhenused="false" name="Medium Grid 1 Accent 1"> <w:lsdexception locked="false" priority="68" semihidden="false" unhidewhenused="false" name="Medium Grid 2 Accent 1"> <w:lsdexception locked="false" priority="69" semihidden="false" unhidewhenused="false" name="Medium Grid 3 Accent 1"> <w:lsdexception locked="false" priority="70" semihidden="false" unhidewhenused="false" name="Dark List Accent 1"> <w:lsdexception locked="false" priority="71" semihidden="false" unhidewhenused="false" name="Colorful Shading Accent 1"> <w:lsdexception locked="false" priority="72" semihidden="false" unhidewhenused="false" name="Colorful List Accent 1"> <w:lsdexception locked="false" priority="73" semihidden="false" unhidewhenused="false" name="Colorful Grid Accent 1"> <w:lsdexception locked="false" priority="60" semihidden="false" unhidewhenused="false" name="Light Shading Accent 2"> <w:lsdexception locked="false" priority="61" semihidden="false" unhidewhenused="false" name="Light List Accent 2"> <w:lsdexception locked="false" priority="62" semihidden="false" unhidewhenused="false" name="Light Grid Accent 2"> <w:lsdexception locked="false" priority="63" semihidden="false" unhidewhenused="false" name="Medium Shading 1 Accent 2"> <w:lsdexception locked="false" priority="64" semihidden="false" unhidewhenused="false" name="Medium Shading 2 Accent 2"> <w:lsdexception locked="false" priority="65" semihidden="false" unhidewhenused="false" name="Medium List 1 Accent 2"> <w:lsdexception locked="false" priority="66" semihidden="false" unhidewhenused="false" name="Medium List 2 Accent 2"> <w:lsdexception locked="false" priority="67" semihidden="false" unhidewhenused="false" name="Medium Grid 1 Accent 2"> <w:lsdexception locked="false" priority="68" semihidden="false" unhidewhenused="false" name="Medium Grid 2 Accent 2"> <w:lsdexception locked="false" priority="69" semihidden="false" unhidewhenused="false" name="Medium Grid 3 Accent 2"> <w:lsdexception locked="false" priority="70" semihidden="false" unhidewhenused="false" name="Dark List Accent 2"> <w:lsdexception locked="false" priority="71" semihidden="false" unhidewhenused="false" name="Colorful Shading Accent 2"> <w:lsdexception locked="false" priority="72" semihidden="false" unhidewhenused="false" name="Colorful List Accent 2"> <w:lsdexception locked="false" priority="73" semihidden="false" unhidewhenused="false" name="Colorful Grid Accent 2"> <w:lsdexception locked="false" priority="60" semihidden="false" unhidewhenused="false" name="Light Shading Accent 3"> <w:lsdexception locked="false" priority="61" semihidden="false" unhidewhenused="false" name="Light List Accent 3"> <w:lsdexception locked="false" priority="62" semihidden="false" unhidewhenused="false" name="Light Grid Accent 3"> <w:lsdexception locked="false" priority="63" semihidden="false" unhidewhenused="false" name="Medium Shading 1 Accent 3"> <w:lsdexception locked="false" priority="64" semihidden="false" unhidewhenused="false" name="Medium Shading 2 Accent 3"> <w:lsdexception locked="false" priority="65" semihidden="false" unhidewhenused="false" name="Medium List 1 Accent 3"> <w:lsdexception locked="false" priority="66" semihidden="false" unhidewhenused="false" name="Medium List 2 Accent 3"> <w:lsdexception locked="false" priority="67" semihidden="false" unhidewhenused="false" name="Medium Grid 1 Accent 3"> <w:lsdexception locked="false" priority="68" semihidden="false" unhidewhenused="false" name="Medium Grid 2 Accent 3"> <w:lsdexception locked="false" priority="69" semihidden="false" unhidewhenused="false" name="Medium Grid 3 Accent 3"> <w:lsdexception locked="false" priority="70" semihidden="false" unhidewhenused="false" name="Dark List Accent 3"> <w:lsdexception locked="false" priority="71" semihidden="false" unhidewhenused="false" name="Colorful Shading Accent 3"> <w:lsdexception locked="false" priority="72" semihidden="false" unhidewhenused="false" name="Colorful List Accent 3"> <w:lsdexception locked="false" priority="73" semihidden="false" unhidewhenused="false" name="Colorful Grid Accent 3"> <w:lsdexception locked="false" priority="60" semihidden="false" unhidewhenused="false" name="Light Shading Accent 4"> <w:lsdexception locked="false" priority="61" semihidden="false" unhidewhenused="false" name="Light List Accent 4"> <w:lsdexception locked="false" priority="62" semihidden="false" unhidewhenused="false" name="Light Grid Accent 4"> <w:lsdexception locked="false" priority="63" semihidden="false" unhidewhenused="false" name="Medium Shading 1 Accent 4"> <w:lsdexception locked="false" priority="64" semihidden="false" unhidewhenused="false" name="Medium Shading 2 Accent 4"> <w:lsdexception locked="false" priority="65" semihidden="false" unhidewhenused="false" name="Medium List 1 Accent 4"> <w:lsdexception locked="false" priority="66" semihidden="false" unhidewhenused="false" name="Medium List 2 Accent 4"> <w:lsdexception locked="false" priority="67" semihidden="false" unhidewhenused="false" name="Medium Grid 1 Accent 4"> <w:lsdexception locked="false" priority="68" semihidden="false" unhidewhenused="false" name="Medium Grid 2 Accent 4"> <w:lsdexception locked="false" priority="69" semihidden="false" unhidewhenused="false" name="Medium Grid 3 Accent 4"> <w:lsdexception locked="false" priority="70" semihidden="false" unhidewhenused="false" name="Dark List Accent 4"> <w:lsdexception locked="false" priority="71" semihidden="false" unhidewhenused="false" name="Colorful Shading Accent 4"> <w:lsdexception locked="false" priority="72" semihidden="false" unhidewhenused="false" name="Colorful List Accent 4"> <w:lsdexception locked="false" priority="73" semihidden="false" unhidewhenused="false" name="Colorful Grid Accent 4"> <w:lsdexception locked="false" priority="60" semihidden="false" unhidewhenused="false" name="Light Shading Accent 5"> <w:lsdexception locked="false" priority="61" semihidden="false" unhidewhenused="false" name="Light List Accent 5"> <w:lsdexception locked="false" priority="62" semihidden="false" unhidewhenused="false" name="Light Grid Accent 5"> <w:lsdexception locked="false" priority="63" semihidden="false" unhidewhenused="false" name="Medium Shading 1 Accent 5"> <w:lsdexception locked="false" priority="64" semihidden="false" unhidewhenused="false" name="Medium Shading 2 Accent 5"> <w:lsdexception locked="false" priority="65" semihidden="false" unhidewhenused="false" name="Medium List 1 Accent 5"> <w:lsdexception locked="false" priority="66" semihidden="false" unhidewhenused="false" name="Medium List 2 Accent 5"> <w:lsdexception locked="false" priority="67" semihidden="false" unhidewhenused="false" name="Medium Grid 1 Accent 5"> <w:lsdexception locked="false" priority="68" semihidden="false" unhidewhenused="false" name="Medium Grid 2 Accent 5"> <w:lsdexception locked="false" priority="69" semihidden="false" unhidewhenused="false" name="Medium Grid 3 Accent 5"> <w:lsdexception locked="false" priority="70" semihidden="false" unhidewhenused="false" name="Dark List Accent 5"> <w:lsdexception locked="false" priority="71" semihidden="false" unhidewhenused="false" name="Colorful Shading Accent 5"> <w:lsdexception locked="false" priority="72" semihidden="false" unhidewhenused="false" name="Colorful List Accent 5"> <w:lsdexception locked="false" priority="73" semihidden="false" unhidewhenused="false" name="Colorful Grid Accent 5"> <w:lsdexception locked="false" priority="60" semihidden="false" unhidewhenused="false" name="Light Shading Accent 6"> <w:lsdexception locked="false" priority="61" semihidden="false" unhidewhenused="false" name="Light List Accent 6"> <w:lsdexception locked="false" priority="62" semihidden="false" unhidewhenused="false" name="Light Grid Accent 6"> <w:lsdexception locked="false" priority="63" semihidden="false" unhidewhenused="false" name="Medium Shading 1 Accent 6"> <w:lsdexception locked="false" priority="64" semihidden="false" unhidewhenused="false" name="Medium Shading 2 Accent 6"> <w:lsdexception locked="false" priority="65" semihidden="false" unhidewhenused="false" name="Medium List 1 Accent 6"> <w:lsdexception locked="false" priority="66" semihidden="false" unhidewhenused="false" name="Medium List 2 Accent 6"> <w:lsdexception locked="false" priority="67" semihidden="false" unhidewhenused="false" name="Medium Grid 1 Accent 6"> <w:lsdexception locked="false" priority="68" semihidden="false" unhidewhenused="false" name="Medium Grid 2 Accent 6"> <w:lsdexception locked="false" priority="69" semihidden="false" unhidewhenused="false" name="Medium Grid 3 Accent 6"> <w:lsdexception locked="false" priority="70" semihidden="false" unhidewhenused="false" name="Dark List Accent 6"> <w:lsdexception locked="false" priority="71" semihidden="false" unhidewhenused="false" name="Colorful Shading Accent 6"> <w:lsdexception locked="false" priority="72" semihidden="false" unhidewhenused="false" name="Colorful List Accent 6"> <w:lsdexception locked="false" priority="73" semihidden="false" unhidewhenused="false" name="Colorful Grid Accent 6"> <w:lsdexception locked="false" priority="19" semihidden="false" unhidewhenused="false" qformat="true" name="Subtle Emphasis"> <w:lsdexception locked="false" priority="21" semihidden="false" unhidewhenused="false" qformat="true" name="Intense Emphasis"> <w:lsdexception locked="false" priority="31" semihidden="false" unhidewhenused="false" qformat="true" name="Subtle Reference"> <w:lsdexception locked="false" priority="32" semihidden="false" unhidewhenused="false" qformat="true" name="Intense Reference"> <w:lsdexception locked="false" priority="33" semihidden="false" unhidewhenused="false" qformat="true" name="Book Title"> <w:lsdexception locked="false" priority="37" name="Bibliography"> <w:lsdexception locked="false" priority="39" qformat="true" name="TOC Heading"> </w:LatentStyles> </xml><![endif]--><!--[if gte mso 10]> <style> /* Style Definitions */ table.MsoNormalTable {mso-style-name:ตารางปกติ; mso-tstyle-rowband-size:0; mso-tstyle-colband-size:0; mso-style-noshow:yes; mso-style-priority:99; mso-style-qformat:yes; mso-style-parent:""; mso-padding-alt:0cm 5.4pt 0cm 5.4pt; mso-para-margin-top:0cm; mso-para-margin-right:0cm; mso-para-margin-bottom:10.0pt; mso-para-margin-left:0cm; line-height:115%; mso-pagination:widow-orphan; font-size:11.0pt; font-family:"Calibri","sans-serif"; mso-ascii-font-family:Calibri; mso-ascii-theme-font:minor-latin; mso-fareast-font-family:"Times New Roman"; mso-fareast-theme-font:minor-fareast; mso-hansi-font-family:Calibri; mso-hansi-theme-font:minor-latin; mso-bidi-font-family:Arial; mso-bidi-theme-font:minor-bidi;} </style> <![endif]--> <p class="MsoNormal" style="text-align:center" align="center"><span style="font-size:14.0pt;line-height:115%;font-family:&quot;Zawgyi-One&quot;,&quot;sans-serif&quot;">တမွိုင္မိွုင္ကာေတြး ထိုင္ကာေငးလွ်က္</span></p> <p class="MsoNormal" style="text-align:center" align="center"><span style="font-size:14.0pt;line-height:115%;font-family:&quot;Zawgyi-One&quot;,&quot;sans-serif&quot;">ေမ်ာ္မွန္းမိသည္ ခ်စ္တဲ့သူဆီ</span></p> <p class="MsoNormal" style="text-align:center" align="center"><span style="font-size:14.0pt;line-height:115%;font-family:&quot;Zawgyi-One&quot;,&quot;sans-serif&quot;">တျပည္တျခား ေ၀းကြာေနလည္း</span></p> <p class="MsoNormal" style="text-align:center" align="center"><span style="font-size:14.0pt;line-height:115%;font-family:&quot;Zawgyi-One&quot;,&quot;sans-serif&quot;">ေမ်ာ္မွန္းမိသည္ ခ်စ္တ့ဲသူဆီ</span></p> <p class="MsoNormal" style="text-align:center" align="center"><span style="font-size:14.0pt;line-height:115%;font-family:&quot;Zawgyi-One&quot;,&quot;sans-serif&quot;">မနက္လင္းလို႔ မ်က္လံုးပြင့္လည္း</span></p> <p class="MsoNormal" style="text-align:center" align="center"><span style="font-size:14.0pt;line-height:115%;font-family:&quot;Zawgyi-One&quot;,&quot;sans-serif&quot;">ေမ်ာ္မွန္းမိသည္ ခ်စ္တဲ့သူဆီ</span></p> <p class="MsoNormal" style="text-align:center" align="center"><span style="font-size:14.0pt;line-height:115%;font-family:&quot;Zawgyi-One&quot;,&quot;sans-serif&quot;">ခ်စ္ေသာသူႏွင့္ ေ၀းကြာေန၍</span></p> <p class="MsoNormal" style="text-align:center" align="center"><span style="font-size:14.0pt;line-height:115%;font-family:&quot;Zawgyi-One&quot;,&quot;sans-serif&quot;">လြမ္းေဆြးမွုကို ေထြးပိုက္ရစ္ကာ</span></p> <p class="MsoNormal" style="text-align: center;" align="center"><span style="font-size: 14pt; line-height: 115%; font-family: &quot;Zawgyi-One&quot;,&quot;sans-serif&quot;;">ႏွလံုးသား အထီးက်န္ေနပါေတာ့သည္။</span></p><p class="MsoNormal" style="text-align:center" align="center"><span style="font-size:14.0pt;line-height:115%;font-family:&quot;Zawgyi-One&quot;,&quot;sans-serif&quot;">ရွမ္းကေလး<br /></span></p><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/849715243362858056-7662687724600188144?l=shankalayimage.blogspot.com' alt='' /></div>ရွမ္းကေလးhttp://www.blogger.com/profile/17411092240580045929noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-849715243362858056.post-80147777536778246462011-03-13T19:42:00.001+07:002011-03-13T19:46:07.970+07:00<div style="text-align: justify;"><!--[if gte mso 9]><xml> <o:documentproperties> <o:version>12.00</o:Version> </o:DocumentProperties> </xml><![endif]--><!--[if gte mso 9]><xml> <w:worddocument> <w:view>Normal</w:View> <w:zoom>0</w:Zoom> <w:trackmoves/> <w:trackformatting/> <w:punctuationkerning/> <w:validateagainstschemas/> <w:saveifxmlinvalid>false</w:SaveIfXMLInvalid> <w:ignoremixedcontent>false</w:IgnoreMixedContent> <w:alwaysshowplaceholdertext>false</w:AlwaysShowPlaceholderText> <w:donotpromoteqf/> <w:lidthemeother>EN-US</w:LidThemeOther> <w:lidthemeasian>JA</w:LidThemeAsian> <w:lidthemecomplexscript>AR-SA</w:LidThemeComplexScript> <w:compatibility> <w:breakwrappedtables/> <w:snaptogridincell/> <w:wraptextwithpunct/> <w:useasianbreakrules/> <w:dontgrowautofit/> <w:splitpgbreakandparamark/> <w:dontvertaligncellwithsp/> <w:dontbreakconstrainedforcedtables/> <w:dontvertalignintxbx/> <w:word11kerningpairs/> <w:cachedcolbalance/> </w:Compatibility> <m:mathpr> <m:mathfont val="Cambria Math"> <m:brkbin val="before"> <m:brkbinsub val="&#45;-"> <m:smallfrac val="off"> <m:dispdef/> <m:lmargin val="0"> <m:rmargin val="0"> <m:defjc val="centerGroup"> <m:wrapindent val="1440"> <m:intlim val="subSup"> <m:narylim val="undOvr"> </m:mathPr></w:WordDocument> </xml><![endif]--><!--[if gte mso 9]><xml> <w:latentstyles deflockedstate="false" defunhidewhenused="true" defsemihidden="true" defqformat="false" defpriority="99" latentstylecount="267"> <w:lsdexception locked="false" priority="0" semihidden="false" unhidewhenused="false" qformat="true" name="Normal"> <w:lsdexception locked="false" priority="9" semihidden="false" unhidewhenused="false" qformat="true" name="heading 1"> <w:lsdexception locked="false" priority="9" qformat="true" name="heading 2"> <w:lsdexception locked="false" priority="9" qformat="true" name="heading 3"> <w:lsdexception locked="false" priority="9" qformat="true" name="heading 4"> <w:lsdexception locked="false" priority="9" qformat="true" name="heading 5"> <w:lsdexception locked="false" priority="9" qformat="true" name="heading 6"> <w:lsdexception locked="false" priority="9" qformat="true" name="heading 7"> <w:lsdexception locked="false" priority="9" qformat="true" name="heading 8"> <w:lsdexception locked="false" priority="9" qformat="true" name="heading 9"> <w:lsdexception locked="false" priority="39" name="toc 1"> <w:lsdexception locked="false" priority="39" name="toc 2"> <w:lsdexception locked="false" priority="39" name="toc 3"> <w:lsdexception locked="false" priority="39" name="toc 4"> <w:lsdexception locked="false" priority="39" name="toc 5"> <w:lsdexception locked="false" priority="39" name="toc 6"> <w:lsdexception locked="false" priority="39" name="toc 7"> <w:lsdexception locked="false" priority="39" name="toc 8"> <w:lsdexception locked="false" priority="39" name="toc 9"> <w:lsdexception locked="false" priority="35" qformat="true" name="caption"> <w:lsdexception locked="false" priority="10" semihidden="false" unhidewhenused="false" qformat="true" name="Title"> <w:lsdexception locked="false" priority="1" name="Default Paragraph Font"> <w:lsdexception locked="false" priority="11" semihidden="false" unhidewhenused="false" qformat="true" name="Subtitle"> <w:lsdexception locked="false" priority="22" semihidden="false" unhidewhenused="false" qformat="true" name="Strong"> <w:lsdexception locked="false" priority="20" semihidden="false" unhidewhenused="false" qformat="true" name="Emphasis"> <w:lsdexception locked="false" priority="59" semihidden="false" unhidewhenused="false" name="Table Grid"> <w:lsdexception locked="false" unhidewhenused="false" name="Placeholder Text"> <w:lsdexception locked="false" priority="1" semihidden="false" unhidewhenused="false" qformat="true" name="No Spacing"> <w:lsdexception locked="false" priority="60" semihidden="false" unhidewhenused="false" name="Light Shading"> <w:lsdexception locked="false" priority="61" semihidden="false" unhidewhenused="false" name="Light List"> <w:lsdexception locked="false" priority="62" semihidden="false" unhidewhenused="false" name="Light Grid"> <w:lsdexception locked="false" priority="63" semihidden="false" unhidewhenused="false" name="Medium Shading 1"> <w:lsdexception locked="false" priority="64" semihidden="false" unhidewhenused="false" name="Medium Shading 2"> <w:lsdexception locked="false" priority="65" semihidden="false" unhidewhenused="false" name="Medium List 1"> <w:lsdexception locked="false" priority="66" semihidden="false" unhidewhenused="false" name="Medium List 2"> <w:lsdexception locked="false" priority="67" semihidden="false" unhidewhenused="false" name="Medium Grid 1"> <w:lsdexception locked="false" priority="68" semihidden="false" unhidewhenused="false" name="Medium Grid 2"> <w:lsdexception locked="false" priority="69" semihidden="false" unhidewhenused="false" name="Medium Grid 3"> <w:lsdexception locked="false" priority="70" semihidden="false" unhidewhenused="false" name="Dark List"> <w:lsdexception locked="false" priority="71" semihidden="false" unhidewhenused="false" name="Colorful Shading"> <w:lsdexception locked="false" priority="72" semihidden="false" unhidewhenused="false" name="Colorful List"> <w:lsdexception locked="false" priority="73" semihidden="false" unhidewhenused="false" name="Colorful Grid"> <w:lsdexception locked="false" priority="60" semihidden="false" unhidewhenused="false" name="Light Shading Accent 1"> <w:lsdexception locked="false" priority="61" semihidden="false" unhidewhenused="false" name="Light List Accent 1"> <w:lsdexception locked="false" priority="62" semihidden="false" unhidewhenused="false" name="Light Grid Accent 1"> <w:lsdexception locked="false" priority="63" semihidden="false" unhidewhenused="false" name="Medium Shading 1 Accent 1"> <w:lsdexception locked="false" priority="64" semihidden="false" unhidewhenused="false" name="Medium Shading 2 Accent 1"> <w:lsdexception locked="false" priority="65" semihidden="false" unhidewhenused="false" name="Medium List 1 Accent 1"> <w:lsdexception locked="false" unhidewhenused="false" name="Revision"> <w:lsdexception locked="false" priority="34" semihidden="false" unhidewhenused="false" qformat="true" name="List Paragraph"> <w:lsdexception locked="false" priority="29" semihidden="false" unhidewhenused="false" qformat="true" name="Quote"> <w:lsdexception locked="false" priority="30" semihidden="false" unhidewhenused="false" qformat="true" name="Intense Quote"> <w:lsdexception locked="false" priority="66" semihidden="false" unhidewhenused="false" name="Medium List 2 Accent 1"> <w:lsdexception locked="false" priority="67" semihidden="false" unhidewhenused="false" name="Medium Grid 1 Accent 1"> <w:lsdexception locked="false" priority="68" semihidden="false" unhidewhenused="false" name="Medium Grid 2 Accent 1"> <w:lsdexception locked="false" priority="69" semihidden="false" unhidewhenused="false" name="Medium Grid 3 Accent 1"> <w:lsdexception locked="false" priority="70" semihidden="false" unhidewhenused="false" name="Dark List Accent 1"> <w:lsdexception locked="false" priority="71" semihidden="false" unhidewhenused="false" name="Colorful Shading Accent 1"> <w:lsdexception locked="false" priority="72" semihidden="false" unhidewhenused="false" name="Colorful List Accent 1"> <w:lsdexception locked="false" priority="73" semihidden="false" unhidewhenused="false" name="Colorful Grid Accent 1"> <w:lsdexception locked="false" priority="60" semihidden="false" unhidewhenused="false" name="Light Shading Accent 2"> <w:lsdexception locked="false" priority="61" semihidden="false" unhidewhenused="false" name="Light List Accent 2"> <w:lsdexception locked="false" priority="62" semihidden="false" unhidewhenused="false" name="Light Grid Accent 2"> <w:lsdexception locked="false" priority="63" semihidden="false" unhidewhenused="false" name="Medium Shading 1 Accent 2"> <w:lsdexception locked="false" priority="64" semihidden="false" unhidewhenused="false" name="Medium Shading 2 Accent 2"> <w:lsdexception locked="false" priority="65" semihidden="false" unhidewhenused="false" name="Medium List 1 Accent 2"> <w:lsdexception locked="false" priority="66" semihidden="false" unhidewhenused="false" name="Medium List 2 Accent 2"> <w:lsdexception locked="false" priority="67" semihidden="false" unhidewhenused="false" name="Medium Grid 1 Accent 2"> <w:lsdexception locked="false" priority="68" semihidden="false" unhidewhenused="false" name="Medium Grid 2 Accent 2"> <w:lsdexception locked="false" priority="69" semihidden="false" unhidewhenused="false" name="Medium Grid 3 Accent 2"> <w:lsdexception locked="false" priority="70" semihidden="false" unhidewhenused="false" name="Dark List Accent 2"> <w:lsdexception locked="false" priority="71" semihidden="false" unhidewhenused="false" name="Colorful Shading Accent 2"> <w:lsdexception locked="false" priority="72" semihidden="false" unhidewhenused="false" name="Colorful List Accent 2"> <w:lsdexception locked="false" priority="73" semihidden="false" unhidewhenused="false" name="Colorful Grid Accent 2"> <w:lsdexception locked="false" priority="60" semihidden="false" unhidewhenused="false" name="Light Shading Accent 3"> <w:lsdexception locked="false" priority="61" semihidden="false" unhidewhenused="false" name="Light List Accent 3"> <w:lsdexception locked="false" priority="62" semihidden="false" unhidewhenused="false" name="Light Grid Accent 3"> <w:lsdexception locked="false" priority="63" semihidden="false" unhidewhenused="false" name="Medium Shading 1 Accent 3"> <w:lsdexception locked="false" priority="64" semihidden="false" unhidewhenused="false" name="Medium Shading 2 Accent 3"> <w:lsdexception locked="false" priority="65" semihidden="false" unhidewhenused="false" name="Medium List 1 Accent 3"> <w:lsdexception locked="false" priority="66" semihidden="false" unhidewhenused="false" name="Medium List 2 Accent 3"> <w:lsdexception locked="false" priority="67" semihidden="false" unhidewhenused="false" name="Medium Grid 1 Accent 3"> <w:lsdexception locked="false" priority="68" semihidden="false" unhidewhenused="false" name="Medium Grid 2 Accent 3"> <w:lsdexception locked="false" priority="69" semihidden="false" unhidewhenused="false" name="Medium Grid 3 Accent 3"> <w:lsdexception locked="false" priority="70" semihidden="false" unhidewhenused="false" name="Dark List Accent 3"> <w:lsdexception locked="false" priority="71" semihidden="false" unhidewhenused="false" name="Colorful Shading Accent 3"> <w:lsdexception locked="false" priority="72" semihidden="false" unhidewhenused="false" name="Colorful List Accent 3"> <w:lsdexception locked="false" priority="73" semihidden="false" unhidewhenused="false" name="Colorful Grid Accent 3"> <w:lsdexception locked="false" priority="60" semihidden="false" unhidewhenused="false" name="Light Shading Accent 4"> <w:lsdexception locked="false" priority="61" semihidden="false" unhidewhenused="false" name="Light List Accent 4"> <w:lsdexception locked="false" priority="62" semihidden="false" unhidewhenused="false" name="Light Grid Accent 4"> <w:lsdexception locked="false" priority="63" semihidden="false" unhidewhenused="false" name="Medium Shading 1 Accent 4"> <w:lsdexception locked="false" priority="64" semihidden="false" unhidewhenused="false" name="Medium Shading 2 Accent 4"> <w:lsdexception locked="false" priority="65" semihidden="false" unhidewhenused="false" name="Medium List 1 Accent 4"> <w:lsdexception locked="false" priority="66" semihidden="false" unhidewhenused="false" name="Medium List 2 Accent 4"> <w:lsdexception locked="false" priority="67" semihidden="false" unhidewhenused="false" name="Medium Grid 1 Accent 4"> <w:lsdexception locked="false" priority="68" semihidden="false" unhidewhenused="false" name="Medium Grid 2 Accent 4"> <w:lsdexception locked="false" priority="69" semihidden="false" unhidewhenused="false" name="Medium Grid 3 Accent 4"> <w:lsdexception locked="false" priority="70" semihidden="false" unhidewhenused="false" name="Dark List Accent 4"> <w:lsdexception locked="false" priority="71" semihidden="false" unhidewhenused="false" name="Colorful Shading Accent 4"> <w:lsdexception locked="false" priority="72" semihidden="false" unhidewhenused="false" name="Colorful List Accent 4"> <w:lsdexception locked="false" priority="73" semihidden="false" unhidewhenused="false" name="Colorful Grid Accent 4"> <w:lsdexception locked="false" priority="60" semihidden="false" unhidewhenused="false" name="Light Shading Accent 5"> <w:lsdexception locked="false" priority="61" semihidden="false" unhidewhenused="false" name="Light List Accent 5"> <w:lsdexception locked="false" priority="62" semihidden="false" unhidewhenused="false" name="Light Grid Accent 5"> <w:lsdexception locked="false" priority="63" semihidden="false" unhidewhenused="false" name="Medium Shading 1 Accent 5"> <w:lsdexception locked="false" priority="64" semihidden="false" unhidewhenused="false" name="Medium Shading 2 Accent 5"> <w:lsdexception locked="false" priority="65" semihidden="false" unhidewhenused="false" name="Medium List 1 Accent 5"> <w:lsdexception locked="false" priority="66" semihidden="false" unhidewhenused="false" name="Medium List 2 Accent 5"> <w:lsdexception locked="false" priority="67" semihidden="false" unhidewhenused="false" name="Medium Grid 1 Accent 5"> <w:lsdexception locked="false" priority="68" semihidden="false" unhidewhenused="false" name="Medium Grid 2 Accent 5"> <w:lsdexception locked="false" priority="69" semihidden="false" unhidewhenused="false" name="Medium Grid 3 Accent 5"> <w:lsdexception locked="false" priority="70" semihidden="false" unhidewhenused="false" name="Dark List Accent 5"> <w:lsdexception locked="false" priority="71" semihidden="false" unhidewhenused="false" name="Colorful Shading Accent 5"> <w:lsdexception locked="false" priority="72" semihidden="false" unhidewhenused="false" name="Colorful List Accent 5"> <w:lsdexception locked="false" priority="73" semihidden="false" unhidewhenused="false" name="Colorful Grid Accent 5"> <w:lsdexception locked="false" priority="60" semihidden="false" unhidewhenused="false" name="Light Shading Accent 6"> <w:lsdexception locked="false" priority="61" semihidden="false" unhidewhenused="false" name="Light List Accent 6"> <w:lsdexception locked="false" priority="62" semihidden="false" unhidewhenused="false" name="Light Grid Accent 6"> <w:lsdexception locked="false" priority="63" semihidden="false" unhidewhenused="false" name="Medium Shading 1 Accent 6"> <w:lsdexception locked="false" priority="64" semihidden="false" unhidewhenused="false" name="Medium Shading 2 Accent 6"> <w:lsdexception locked="false" priority="65" semihidden="false" unhidewhenused="false" name="Medium List 1 Accent 6"> <w:lsdexception locked="false" priority="66" semihidden="false" unhidewhenused="false" name="Medium List 2 Accent 6"> <w:lsdexception locked="false" priority="67" semihidden="false" unhidewhenused="false" name="Medium Grid 1 Accent 6"> <w:lsdexception locked="false" priority="68" semihidden="false" unhidewhenused="false" name="Medium Grid 2 Accent 6"> <w:lsdexception locked="false" priority="69" semihidden="false" unhidewhenused="false" name="Medium Grid 3 Accent 6"> <w:lsdexception locked="false" priority="70" semihidden="false" unhidewhenused="false" name="Dark List Accent 6"> <w:lsdexception locked="false" priority="71" semihidden="false" unhidewhenused="false" name="Colorful Shading Accent 6"> <w:lsdexception locked="false" priority="72" semihidden="false" unhidewhenused="false" name="Colorful List Accent 6"> <w:lsdexception locked="false" priority="73" semihidden="false" unhidewhenused="false" name="Colorful Grid Accent 6"> <w:lsdexception locked="false" priority="19" semihidden="false" unhidewhenused="false" qformat="true" name="Subtle Emphasis"> <w:lsdexception locked="false" priority="21" semihidden="false" unhidewhenused="false" qformat="true" name="Intense Emphasis"> <w:lsdexception locked="false" priority="31" semihidden="false" unhidewhenused="false" qformat="true" name="Subtle Reference"> <w:lsdexception locked="false" priority="32" semihidden="false" unhidewhenused="false" qformat="true" name="Intense Reference"> <w:lsdexception locked="false" priority="33" semihidden="false" unhidewhenused="false" qformat="true" name="Book Title"> <w:lsdexception locked="false" priority="37" name="Bibliography"> <w:lsdexception locked="false" priority="39" qformat="true" name="TOC Heading"> </w:LatentStyles> </xml><![endif]--><!--[if gte mso 10]> <style> /* Style Definitions */ table.MsoNormalTable {mso-style-name:ตารางปกติ; mso-tstyle-rowband-size:0; mso-tstyle-colband-size:0; mso-style-noshow:yes; mso-style-priority:99; mso-style-qformat:yes; mso-style-parent:""; mso-padding-alt:0cm 5.4pt 0cm 5.4pt; mso-para-margin-top:0cm; mso-para-margin-right:0cm; mso-para-margin-bottom:10.0pt; mso-para-margin-left:0cm; line-height:115%; mso-pagination:widow-orphan; font-size:11.0pt; font-family:"Calibri","sans-serif"; mso-ascii-font-family:Calibri; mso-ascii-theme-font:minor-latin; mso-fareast-font-family:"MS Mincho"; mso-fareast-theme-font:minor-fareast; mso-hansi-font-family:Calibri; mso-hansi-theme-font:minor-latin; mso-bidi-font-family:Arial; mso-bidi-theme-font:minor-bidi;} </style> <![endif]--> </div><p class="MsoNormal" style="margin-left: 36pt; text-align: justify;"><span style="line-height: 115%; font-family: &quot;Zawgyi-One&quot;,&quot;sans-serif&quot;;">(ေဟ့ေကာင္စိုးစိုး ဘာေတြစဥ္းစားေနတာလည္း) ဟု သူငယ္ခ်င္းရဲ့ ေအာ္ေမးသံေၾကာင့္ သူရုတ္တရက္ အေတြးပ်က္ သြားသည္။ </span></p><div style="text-align: justify;"> </div><p class="MsoNormal" style="margin-left: 36pt; text-align: justify;"><span style="line-height: 115%; font-family: &quot;Zawgyi-One&quot;,&quot;sans-serif&quot;;">(ဘာမွ မဟုတ္ပါဘူးကြာ ငါအိမ္အေၾကာင္းစဥ္းစားေနတာ)</span></p><div style="text-align: justify;"> </div><p class="MsoNormal" style="margin-left: 36pt; text-align: justify;"><span style="line-height: 115%; font-family: &quot;Zawgyi-One&quot;,&quot;sans-serif&quot;;">(ဘာလည္း အိမ္ျပန္ခ်င္ေနျပီလား၊ ဒါမွမဟုတ္ မင္းငယ္ၾကင္ေဖာ္ကို သတိရေနတယ္ ထင္တယ္)</span></p><div style="text-align: justify;"> </div><p class="MsoNormal" style="margin-left: 36pt; text-align: justify;"><span style="line-height: 115%; font-family: &quot;Zawgyi-One&quot;,&quot;sans-serif&quot;;">(ေအးေပါ့ကြာ၊ မင္းတို႔က ဒီမွာ အိမ္ေထာင္စုနဲ႔အတူေနရေတာ့ ဘယ္အပူပင္ရွိမွာလည္း)</span></p><div style="text-align: justify;"> </div><p class="MsoNormal" style="margin-left: 36pt; text-align: justify;"><span style="line-height: 115%; font-family: &quot;Zawgyi-One&quot;,&quot;sans-serif&quot;;">(မင္းေကာဘာအပူအပင္ေတြ ရွိေနလို႔လဲကြ)</span></p><div style="text-align: justify;"> </div><p class="MsoNormal" style="margin-left: 36pt; text-align: justify;"><span style="line-height: 115%; font-family: &quot;Zawgyi-One&quot;,&quot;sans-serif&quot;;">(ဘာမွေတာ့ မရွိဘူးေပါ့ကြာ၊ ဒါေပမဲ့ ငါအိမ္နဲ႔ရြာကို အရမ္းသတိရတယ္ကြာ၊ လစာလည္းမထြက္ေသးဘူး၊ လစာထြက္ရင္ ငါျပန္ေတာ့မယ္ကြာ)</span></p><div style="text-align: justify;"> </div><p class="MsoNormal" style="margin-left: 36pt; text-align: justify;"><span style="line-height: 115%; font-family: &quot;Zawgyi-One&quot;,&quot;sans-serif&quot;;">(မင္းျပန္ရင္ ငါလည္းလိုက္ျပန္မယ္၊ အေဖာ္ရတာေပါ့)</span></p><div style="text-align: justify;"> </div><p class="MsoNormal" style="margin-left: 36pt; text-align: justify;"><span style="line-height: 115%; font-family: &quot;Zawgyi-One&quot;,&quot;sans-serif&quot;;">(ျပန္ေလ)</span></p><div style="text-align: justify;"> </div><p class="MsoNormal" style="margin-left: 36pt; text-align: justify;"><span style="line-height: 115%; font-family: &quot;Zawgyi-One&quot;,&quot;sans-serif&quot;;">မင္းနဲ႔နီးခ်င္ျပီ++++ခ်စ္ခြင့္ရခ်င္ျပီ++++++</span></p><div style="text-align: justify;"> </div><p class="MsoNormal" style="margin-left: 36pt; text-align: justify;"><span style="line-height: 115%; font-family: &quot;Zawgyi-One&quot;,&quot;sans-serif&quot;;">(ေဟ့ေကာင္ မင္းဖုန္းလာေနတယ္)</span></p><div style="text-align: justify;"> </div><p class="MsoNormal" style="margin-left: 36pt; text-align: justify;"><span style="line-height: 115%; font-family: &quot;Zawgyi-One&quot;,&quot;sans-serif&quot;;">(ဘယ္သူလည္း ကိုင္လိုက္ေလ)</span></p><div style="text-align: justify;"> </div><p class="MsoNormal" style="margin-left: 36pt; text-align: justify;"><span style="line-height: 115%; font-family: &quot;Zawgyi-One&quot;,&quot;sans-serif&quot;;">(ေက်ာ္ မင္းေဆာ္ကြ ငါေျပာလိုက္ရမွာလား)</span></p><div style="text-align: justify;"> </div><p class="MsoNormal" style="margin-left: 36pt; text-align: justify;"><span style="line-height: 115%; font-family: &quot;Zawgyi-One&quot;,&quot;sans-serif&quot;;">(ေျပာလိုက္ေလ၊ ငါအိမ္ေနတယ္လို႔)</span></p><div style="text-align: justify;"> </div><p class="MsoNormal" style="margin-left: 36pt; text-align: justify;"><span style="line-height: 115%; font-family: &quot;Zawgyi-One&quot;,&quot;sans-serif&quot;;">(ေအး ဟဲလို)</span></p><div style="text-align: justify;"> </div><p class="MsoNormal" style="margin-left: 36pt; text-align: justify;"><span style="line-height: 115%; font-family: &quot;Zawgyi-One&quot;,&quot;sans-serif&quot;;">(ေက်ာ္လား)</span></p><div style="text-align: justify;"> </div><p class="MsoNormal" style="margin-left: 36pt; text-align: justify;"><span style="line-height: 115%; font-family: &quot;Zawgyi-One&quot;,&quot;sans-serif&quot;;">(မဟုတ္ဘူးခင္ဗ် ကြ်န္ေတာ္အိုက္စိုးပါဗ်)</span></p><div style="text-align: justify;"> </div><p class="MsoNormal" style="margin-left: 36pt; text-align: justify;"><span style="line-height: 115%; font-family: &quot;Zawgyi-One&quot;,&quot;sans-serif&quot;;">(ကိုေက်ာ္ေကာ ကိုစိုး)</span></p><div style="text-align: justify;"> </div><p class="MsoNormal" style="margin-left: 36pt; text-align: justify;"><span style="line-height: 115%; font-family: &quot;Zawgyi-One&quot;,&quot;sans-serif&quot;;">(ေက်ာ္အိပ္ေနတယ္<span style=""> </span>ႏိုးေပးရမွာလား)</span></p><div style="text-align: justify;"> </div><p class="MsoNormal" style="margin-left: 36pt; text-align: justify;"><span style="line-height: 115%; font-family: &quot;Zawgyi-One&quot;,&quot;sans-serif&quot;;">(အင္းႏိုးေပးေလ ခဏေလာက္)</span></p><div style="text-align: justify;"> </div><p class="MsoNormal" style="margin-left: 36pt; text-align: justify;"><span style="line-height: 115%; font-family: &quot;Zawgyi-One&quot;,&quot;sans-serif&quot;;">(ေအးေအး ခဏေစာင့္ေနာ္ ေနာင့္၊ ေဟ့ေကာင္ အိုက္ေက်ာ္ မင္းေဆာ္က စကားေျပာခ်င္လို႔တဲ့)</span></p><div style="text-align: justify;"> </div><p class="MsoNormal" style="margin-left: 36pt; text-align: justify;"><span style="line-height: 115%; font-family: &quot;Zawgyi-One&quot;,&quot;sans-serif&quot;;">(ဟားကြာ ေတာ္ေတာ္ရွုတ္တာပဲ.. ဟဲလိုေနာင့္ ဘာလုပ္မွာလည္း)</span></p><div style="text-align: justify;"> </div><p class="MsoNormal" style="margin-left: 36pt; text-align: justify;"><span style="line-height: 115%; font-family: &quot;Zawgyi-One&quot;,&quot;sans-serif&quot;;">(ဘာမွာမလုပ္ပါဘူး ဘာလုပ္ေနလည္းလို႔ ဖုန္းဆက္ၾကည့္တာ)</span></p><div style="text-align: justify;"> </div><p class="MsoNormal" style="margin-left: 36pt; text-align: justify;"><span style="line-height: 115%; font-family: &quot;Zawgyi-One&quot;,&quot;sans-serif&quot;;">(သူမ်ားအလုပ္လုပ္လို႔ပင္ပန္းတယ္ဆိုမွ ေန႔လည္ေၾကာင္ေတာင္ ဘာလို႔ဖုန္းဆက္လာတာလည္း)</span></p><div style="text-align: justify;"> </div><p class="MsoNormal" style="margin-left: 36pt; text-align: justify;"><span style="line-height: 115%; font-family: &quot;Zawgyi-One&quot;,&quot;sans-serif&quot;;">(ကိုေက်ာ္က အဲ့လိုပဲ၊ သတိရလုိ႔ဖုန္းဆက္တဲ့ဟာကို)</span></p><div style="text-align: justify;"> </div><p class="MsoNormal" style="margin-left: 36pt; text-align: justify;"><span style="line-height: 115%; font-family: &quot;Zawgyi-One&quot;,&quot;sans-serif&quot;;">(ေအးပါ သိပါတယ္ေနာင့္ရယ္၊ ကိုယ္လည္းေနာင့္ကို သတိရပါတယ္၊ ညမွ ျပန္ဆက္ေတာ့မယ္ေနာ္)</span></p><div style="text-align: justify;"> </div><p class="MsoNormal" style="margin-left: 36pt; text-align: justify;"><span style="line-height: 115%; font-family: &quot;Zawgyi-One&quot;,&quot;sans-serif&quot;;">(ဆက္နဲ႔ ဒါပဲ)</span></p><div style="text-align: justify;"> </div><p class="MsoNormal" style="margin-left: 36pt; text-align: justify;"><span style="line-height: 115%; font-family: &quot;Zawgyi-One&quot;,&quot;sans-serif&quot;;">(ဖုန္းခ်သြားျပီ ေကာင္းတယ္… မိန္းမေတြဟာေလ ရွုပ္ကိုရွုပ္တယ္)</span></p><div style="text-align: justify;"> </div><p class="MsoNormal" style="margin-left: 36pt; text-align: justify;"><span style="line-height: 115%; font-family: &quot;Zawgyi-One&quot;,&quot;sans-serif&quot;;">(မင္းတို႔ ႏွင္ေယာက္ကလည္း မျမဲတမ္း စိတ္ေကာက္ေနၾကတာပဲ)</span></p><div style="text-align: justify;"> </div><p class="MsoNormal" style="margin-left: 36pt; text-align: justify;"><span style="line-height: 115%; font-family: &quot;Zawgyi-One&quot;,&quot;sans-serif&quot;;">(ငါတို႔က ညခ်စ္သူရည္းစားေတြကြ၊ ညဆို သိပ္ခ်စ္ၾကတာ)</span></p><div style="text-align: justify;"> </div><p class="MsoNormal" style="margin-left: 36pt; text-align: justify;"><span style="line-height: 115%; font-family: &quot;Zawgyi-One&quot;,&quot;sans-serif&quot;;">(ေအးပါ ဟုတ္ပါတယ္၊ မင္းရုပ္ကိုၾကည့္တာနဲ႔ ငါသိပါတယ္)</span></p><div style="text-align: justify;"> </div><p class="MsoNormal" style="margin-left: 36pt; text-align: justify;"><span style="line-height: 115%; font-family: &quot;Zawgyi-One&quot;,&quot;sans-serif&quot;;">(စိုးမင္းေကာ၊ ထိုင္းႏိုင္ငံမွာ ရည္းစားတစ္ေယာက္ေလာက္ထားဖို႔ မစိတ္ကူးဘူးလား)</span></p><div style="text-align: justify;"> </div><p class="MsoNormal" style="margin-left: 36pt; text-align: justify;"><span style="line-height: 115%; font-family: &quot;Zawgyi-One&quot;,&quot;sans-serif&quot;;">(ေတာ္ပါကြာ၊ ငါခ်ိဳ႔ကို မေဖာက္ျပန္ခ်င္ဘူး၊ ျပီးေတာ့ ငါ့လို တစ္ေကာင္ၾကြက္ကို ဘယ္သူက လာၾကိဳက္မွာလည္းကြ)</span></p><div style="text-align: justify;"> </div><p class="MsoNormal" style="margin-left: 36pt; text-align: justify;"><span style="line-height: 115%; font-family: &quot;Zawgyi-One&quot;,&quot;sans-serif&quot;;">(မင္းေရွာက္မေျပာနဲ႔ ေဟြလိုက ေႏြေနာင္း မင္းကို အခုတေလာ တရားေရာတယ္ေနာ္)</span></p><div style="text-align: justify;"> </div><p class="MsoNormal" style="margin-left: 36pt; text-align: justify;"><span style="line-height: 115%; font-family: &quot;Zawgyi-One&quot;,&quot;sans-serif&quot;;">(မလုပ္ပါနဲ႔ကြာ ခဏေန ေႏြေနာင္ဒးၾကားရင္ ငါ့ကို စကားမေျပာပဲ ေနဦးမယ္)</span></p><div style="text-align: justify;"> </div><div style="border-width: medium medium 1pt; border-style: none none solid; border-color: -moz-use-text-color -moz-use-text-color windowtext; padding: 0cm 0cm 1pt; margin-left: 36pt; margin-right: 0cm; text-align: justify;"> <p class="MsoNormal" style="border: medium none; padding: 0cm;"><span style="line-height: 115%; font-family: &quot;Zawgyi-One&quot;,&quot;sans-serif&quot;;">(ၾကားလည္းေကာင္းတာေပါ့ကြာ၊ ပြင့္ပြင့္လင္းလင္း ျဖစ္သြားတာေပါ့ ဟားဟားဟား…)</span></p> </div> <span id="fullpost"></span><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/849715243362858056-8014777753677824646?l=shankalayimage.blogspot.com' alt='' /></div>ရွမ္းကေလးhttp://www.blogger.com/profile/17411092240580045929noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-849715243362858056.post-3576516634477733122011-02-18T11:46:00.002+07:002011-02-18T11:55:08.187+07:00<div style="text-align: justify;">ဒီကေန႔ မနဂိုေန႔ေတြထက္ ေနပူလြန္းသည္။ ေလညင္းကေလးေတြ တျဖည္းျဖည္းတိုက္ေနမွုေၾကာင့္သာ ေနပူဒါဏ္ကို သူခံႏိုင္ျခင္းပင္ျဖစ္ေပမည္။ သူ႔အလုပ္က ေခ်ာေခ်ာေမြ႔ေမြ႔ လုပ္ရသည့္ အလုပ္မဟုတ္။ နားနားေနေန လုပ္လည္းမရ။ သူ႔အလုပ္က ၾကမ္းတမ္းသည္။ တစ္ရက္လုပ္မွ ဘတ္ေငြ ၁၅၀ သာ ရတယ္။ သူ႔အလုပ္က ပန္းရံအလုပ္။ ထုိင္းႏိုင္ငံမွာကေတာ့ သူ႔အတြက္ကေတာ့ ဒီလိုအလုပ္သာရွိသည္။ သူသာလွ်င္ ဒီလို ပန္းရံအလုပ္မ်ိဴးကို တဦးတည္းလုပ္ရသည္မဟုတ္။ ထိုင္းႏိုင္ငံေရာက္ ျမန္မာႏိုင္ငံသား အမ်ားစုကလည္း ဒီလိုအလုပ္မ်ိဴးကို လုပ္ကိုင္ၾကရသည္။ မိမိႏိုင္ငံတြင္ေနစဥ္အခါက ေအးေအးေဆးေဆး လုပ္ကိုင္စားေသာက္ ေနထိုင္ၾကရေပမဲ့ အျခင္းတုိင္းတပါးကို အထင္ၾကီးခဲ့မွုက တစ္ေၾကာင္း ပတ္၀န္းက်င္ရဲ့ တိုက္တြန္းမွုကတစ္ေၾကာင္း သူထိုင္းနိုင္ငံကို ၂၀၀၄ ေအာက္တိုဘာလ ေလာက္က ေရာက္ရွိခဲ့သည္။ သူႏွင့္နီး စပ္တဲ့ မိတ္ေေဆြတဦးရဲ့ ကူညီပံ့ပိုးမွုေၾကာင့္ ထိုင္းနိုင္ငံကို ေဟြပုန္ေလာင္းဟုေခၚေသာ နယ္စပ္လမ္းကတဆင့္ ေရာက္ရွိခဲ့သည္။<br />၁၆ရက္ေန႔ ၁၀ လပိုင္း<br />“စိုးစိုး မနက္ျဖန္ေစာေစာ သံလြင္မွာ သြားေစာင့္မယ္ေနာ္” လို႔ဦးေလး တင္ၾကည္ေလာေျပာေတာ့ မသြားဖူးတဲ့ ေနရာ သြားဖူးေတာ့မွာမို႔ စိုးစိုးတစ္ေယာက္ေပ်ာ္ေနသည္။ ဒီေန႔သူငယ္ခ်င္းေတြနဲ႔လည္း ခ်ိန္းထားသည္ မဟုတ္လား။ စိုးစိုး သူငယ္ခ်င္းေတြဆီ သြားဖုိ႔ျပင္ေနသည္။<br /> “သားစိုးစိုး မနက္ျဖန္ အေစာၾကီးထရမယ္ေနာ္”<br />“ဟုတ္ကဲ့ပါ အေမကလည္း”<br />“အရက္လည္းမေသာက္ခဲ့နဲ႔ဦးေနာ္”<br />“ဟာအမကလည္းဗ်ာ ကြ်န္ေတာ့္ကို အရက္သမားမ်ား ထင္ေနလား မသိဘူး”<br />“ဟုတ္တယ္သမီးကလည္း သားကမနက္ျဖန္ခရီးထြက္ေတာ့မွာ စိတ္အေႏွာက္အယွက္ျဖစ္ေအာင္ မေျပာပါနဲ႔”<br />“အေမကလည္း ဘာသိလို႔လည္း အခုသူ သူ႔သူငယ္ခ်င္းေတြဆီသြားမွာ”<br />“အမကလည္းဗ်ာ ကြ်န္ေတာ္သူငယ္ခ်င္းေတြဆီ သြားတုိင္း အရက္ေသာက္ရမွာတဲ့လားဗ်ာ”<br /> <br />“ကဲကဲ ေတာ္ၾကေတာ့ ေတာ္ၾကေတာ့ သားလည္းသြားစရာရွိတာ သြား၊ ျပီးရင္ ေစာေစာျပန္လာခဲ့၊ မိငယ္က လည္းေတာ္ေတာ့ နင္တို႔မွာ ဒီေမာင္ႏွမႏွစ္ေယာက္ပဲရွိတာကို၊ ျပီးေတာ့နင့္ေမာင္ေလးကို နင္မနက္ျဖန္ ေတြ႔ခ်င္လည္းေတြ႔ရေတာ့မွာမဟုတ္ဘူး”<br />Xxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxx<br />“ခ်ိဴဒီေန႔ လအရမ္းသာတယ္ေနာ္”<br />“ဟာကိုစိုးကလည္း မနက္ျဖန္ၾကရင္ လျပည္႔ပဲကို သာမွာေပါ့”<br />“ကိုစိုးခ်ိဳ႔ကို ခြဲျပီးမသြားခ်င္ဘူးကြာ၊ ကိုယ္ခ်ိဳ႔နဲ႔ အတူတူ အျမဲတမ္း ေနခ်င္တယ္သိလား”<br />“အပိုေတြ ကိုစိုး ခ်ိဳ႔ကို ခ်စ္ရင္ ခ်ိဳ႔ကိုျပစ္ျပီး ထုိင္းႏိုင္ငံကို ဘယ္သြားမွာလည္း”<br />“ေဟာၾကည့္ သူဘဲအစက ေျပာေတာ့ ကိုစိုးသြားခ်င္ရင္သြားဆို၊ ခ်ိဴကိုစိုး ထာ၀ရအျမဲတမ္း ေစာင့္ေနမယ္ဆို”<br />“ကိုစိုးရဲ အခုခ်ိဴ႔ ကိုစိုးနဲ႔ မခြဲခ်င္ေတာ့ဘူးသိလား”<br />“ကိုလည္းဘယ္ခဲြခ်င္မွာလည္း ခ်ိဳရယ္၊ အေျခအေနက ဒီလိုေပးလာေတာ့ ကိုယ္တို႔ ခဏခြဲၾကမယ္ေနာ္၊ ကိုစိုးအတတ္ႏိုင္ဆံုး အျမန္ျပန္လာခဲ့မယ္ေနာ္”<br />ခ်စ္သူရဲ့ ပါးျပင္ေပၚက မ်က္ရည္စမ်ားကို စိုးစိုး လက္ျဖင့္ အသာအယာ သုပ္ယူေပးလိုက္ကာ<br />“မငိုေတာ့နဲ႔ကြာ ခ်ိဴ၊ ကိုခ်ိဳ႔နဲ႔မခြဲခြာခင္ေလး တညသာမွာ ေပ်ာ္ေပ်ာ္ရြင္ရြင္၊ ၾကည္ၾကည္နူးႏူးနဲ႔ ခ်ိဴ႔ေဘးမွာ ေနသြားခ်င္တယ္ကြာ”<br />“ဟုတ္ ခ်ိဴမငိုေတာ့ဘူးေနာ္”<br />မ်က္ရည္စမ်ားကိုသုတ္ကာ ျပံဳးျပလာေသာ ခ်စ္သူရဲ့ မ်က္ႏွာေလးက ၀န္းပေနေလသည္။<br /><br />“သားျပန္လာျပီလား”<br />“ဟုတ္”<br />“အ၀တ္အစားေတြေကာ အားလံုးအဆင္သင့္ျဖစ္ျပီလား၊ သြားတိုက္ေဆးတို႔၊ သြားတိုက္တံတို႔ေကာ ထည့္ျပီး ျပီလား”<br />“ဟုတ္ကဲ့ အေမ”<br />“ယိုးဒယားမွာ အလုပ္သြားလုပ္တယ္ဆိုတာ လြယ္တာမဟုတ္ဘူး၊ မသြားပါနဲ႔လုိ႔ ေျပာတာလည္း မရ၊ ဘယ္သြား သြား ဘုရားတရားကို မေမ့နဲ႔ေနာ္ သိလား”<br />“ဟုတ္ကဲ့”<br />“ဟိုမွာအလုပ္သြားလုပ္ရင္လည္း ေသေသခ်ာခ်ာ သြားလုပ္၊ အရက္ေတြလည္း မေသာက္စားနဲ႔ မူးယစ္ေဆး၀ါး မသုံးစြဲနဲ႔၊ မေကာင္းတဲ့ လူနဲ႔ မေပါင္းနဲ႔၊ နင့္ဦးေလး စကားကိုလည္း နားေထာင္၊ ပိုက္ဆံမစုမိေသးရင္လည္း အေမတုိ႔ကို မပို႔ေပးနဲ႔ သားအတြက္ပဲ ေလာက္ေအာင္သံုး၊ အေမတုိ႔ အတြက္ ဘာမွမပူနဲ႔”<br />“ဟုတ္ကဲ့”<br />အေမ့ကို ဟုတ္ကဲ့ဟုသာ ေျပာရသည္။ သူ႔ရင္ထဲမွာ ၀မ္းနည္းေနသည္။ မိဘနဲ႔ ခြဲျခင္းဒုက၊ ခ်စ္သူႏွင့္ ခြဲရျခင္း ဒုက ကို မနက္ျဖန္ ရင္ဆိုင္ရေတာ့မည္။ ဒီညမွာမွ သူဘယ္လိုျဖစ္ေနသည္မသိ။ ရင္ထဲမွာ အလိုလို ၀မ္းနည္းေန သလိုလို စိတ္ထဲက ခံစားေနရသည္။ အေမမသိေအာင္ ၾကိတ္ျပီး မ်က္ရည္က်ေနသည္။ ဟိုအရင္က ေျပာခဲ့ေသာ အေမ့ရဲ့စကားကို ျပန္ျပီး ေအာက္ေမ့သတိရေနမိသည္။<br />“သားရယ္ အေမလည္း အသက္ၾကီးျပီ၊ နင္လည္းအေမနဲ႔ေနပါလား၊ အေမတို႔လည္း အဆင္ေျပေနတာပဲကို။ အေမတို႔မွာလည္း ဒီမိသားစု (၃)ေယာက္ပဲရွိတာကို”<br />“ဟာအေမကလည္း မသြားရင္ မသိတဲ့၊ မေရာက္ဖူးတဲ့ေနရာ ေရာက္ခြင့္ ၾကံဳတုန္းသြားရမွာ၊ သားသြားခ်င္တယ္ ဗ်ာ” လို႔ဆိုျပီး အေမ့ကို ျငင္းခဲ့ဖူးေသးတယ္။ အခုေတာ့ အဲဒါေတြကို ေတြးျပီး အေမနဲ႔ခြဲခြာရမွာမို႔ စိတ္ထဲမွာ ၀မ္းနည္းမိသလိုလို။ တဖက္က ေတြးျပန္ရင္လည္း ထုိင္းႏိုင္ငံမွာ အလုပ္သြားလုပ္ျပီး ျပန္လာတဲ့သူေတြကိုၾကည့္ ေငြထုတ္ပိုက္ျပီး ျပန္လာတဲ့လူေတြ မနည္းဘူးေတြ႔လား ဆိုတဲ့ ဦးေလးရဲ့ စကားကိုေတြးျပီး ေျဖသိမ္းခဲ့ရေပါင္း မ်ားလည္း မ်ားျပီေလ။ ဒီလိုနဲ႔ ထိုင္းႏိုင္ကို သူေ၇ာက္ခဲ့ရတာေပါ့။<br /></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/849715243362858056-357651663447773312?l=shankalayimage.blogspot.com' alt='' /></div>ရွမ္းကေလးhttp://www.blogger.com/profile/17411092240580045929noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-849715243362858056.post-17869475239898315762010-03-21T14:33:00.000+07:002010-03-21T14:34:55.942+07:00ညေနေမွာင္စျပဳလာတဲ့ အခ်ိန္မွာ မီးစက္သံေလးေတြရဲ့ အသံေတြ တဒုတ္ဒုတ္ၾကားေနရေတာ့ ကြ်န္ေတာ့္စိတ္ထဲမွာ ရြာကိုျပန္ေရာက္ေနသလိုမ်ိဴး ခံစားေနရတယ္။ ကြ်န္ေတာ္အခုေနေနတဲ့ ေနရာကေတာ့ ထိုင္းႏိုင္ငံ မယ္ေဟာင္ေဆာင္ျမိဳ႔ေတာ္ရဲ့ ဒုက္ခသည္စခန္းေလးေပါ့။ ဒီေန႔ကြ်န္ေတာ္ တေနကုန္ ေမာပန္းခဲ့တယ္ေလ။ သံုးႏွစ္ေလာက္ တခါမွ ျပန္မေရာက္တဲ့ ဒုက္ခသည္စခန္းကို ဒီေန႔ေတာ့ ေမာေမာပမ္းပမ္းနဲ႔ပင္ ေရာက္ရွိခဲ့တယ္။<br />ျဖစ္ပံုက ျပည္တြင္းက အခုမွေရာက္လာတဲ့ လူနာတစ္ေယာက္ကို စခန္းထဲမွာ ေဆးလာကုေပးတာပါ။ လူနာဟာ တကယ့္ကို သနားစရာေကာင္းတဲ့ လူနာတဦး ျဖစ္ပါတယ္။ ျပည္တြင္းကလူေတြ ေျပာခ်က္အရကေတာ့ ဒီလူနာဟာ HIV/AIDS ေ၀ဒနာရွင္တစ္ေယာက္လို႔ ဆိုပါတယ္။ HIV/AIDS ေ၀ဒနာရွင္ဆိုလို႔ ေရးလိုက္မိေတာ့ ကြ်န္ေတာ့္စိတ္ထဲမွာ ေအစ့္ေရာဂါနဲ႔ ေသသြားတဲ့ ကြ်န္ေတာ့္ရြာက လူတစ္ဦးအေၾကာင္းကို ကြ်န္ေတာ္ ျပန္သတိယမိပါတယ္။ သူ႔နာမည္က ဦးမိုးေက်ာ္လို႔ ေခၚပါတယ္။ ရြာသူရြားသားေတြရဲ့ အသိပညာနည္းပါးလြန္းတာက တေၾကာင္း၊ အယူသည္းတာက တစ္ေၾကာင္း ဦးမိုးေက်ာ္ အေသမလွခဲ့ပါဘူး။ ဦးမိုးေက်ာ္ရဲ့ အသုဘ အဆံုးသတ္မလွခဲ့သလို ရြာသူရြာသားေတြရဲ့ အသိပညာနည္းပါးမွူေၾကာင့္ ဦးမိုးေက်ာ္ရဲ့ အိမ္ဟာ ရြာသူရြာသားေတြရဲ့ မီး၀ိုင္း၀န္းရွုိ႔ျခင္းကို ခံခဲ့ရပါတယ္။ ဒါဆိုရင္ ဦးမိုးေက်ာ္နဲ႔ရျပီး က်န္ခဲ့တဲ့ မိသားစုေတြ ဘယ္လိုဒုက္ခေရာက္မလဲဆိုတာကိုေတာ့ စာဖတ္သူတို႔ စဥ္းစားၾကည့္ၾကပါ။ ဒီအေၾကာင္းေတြကို ကြ်န္ေတာ္လံုးလံုးကို သတိမရခဲ့မိပါဘူး။ ဒါေပမဲ့ ျပီးခဲ့တဲ့ (၄)ရက္က ကြ်န္ေတာ့္တို႔ဆီကို ေရာက္လာတဲ့ လူနာရဲ့ အေၾကာင္းၾကားေတာ့ ကြ်န္ေတာ္ငယ္စဥ္အခါက ျမင္ေတြ႔ခဲ့ဖူးတဲ့ ဦးမိုးေက်ာ္ရဲ့ အျဖစ္ကို ျပန္သတိရမိလိုက္ပါတယ္။ <br /> အခုတက္လာတဲ့ ေ၀ဒနာရွင္ဟာ သူ႔ကို ေအ့စ္ျဖစ္တယ္လို႔ ထင္တဲ့ လကစျပီး ၆လတိတိ ကြ်န္ေတာ္တို႔ရဲ့ ရြာသူရြာသားေတြ ဥေပခါျပဳထားေၾကာင္း ကြ်န္ေတာ္ ၾကားသိရပါတယ္။ ဒီလူရဲ့ ဇနီးကေတာ့ လူေတြရဲ့ အေျပာခံရမွာ စိုးတာေၾကာင့္ ခ်စ္လွစြာေသာ ၇ လအရြာက္သမီးေလးနဲ႔၊ ၂ႏွစ္ေက်ာ္ သမီးေလးႏွစ္ဦးကို ခြဲခြာသြားက သူ႔ကိုယ့္ကို ေသေၾကာင္းစီရင္ခဲ့ေၾကာင္းကိုေတာ့ ရြာသူရြာသားမ်ားရဲ့ ေျပာဆိုျခင္းမွ ကြ်န္ေတာ္ၾကားသိခဲ့ရပါတယ္။ ငယ္ရြယ္ႏုပ်ိဴတဲ့ ကေလးႏွစ္ဦးကေတာ့ မိမိတို႔ရဲ့ မိဘႏွစ္ပါးကို အေဖအေမလို႔ မေခၚရရွာပဲ မည္မွ် အသက္ရွင္ေနထိုင္သြားရမည္ ဆိုတာကိုေတာ့ ကြ်န္ေတာ္မခန္႔မွန္းတတ္ပါ။ ငါဘယ္ေန႔ ေသမွာလည္း ဆိုတာကို ေစာင့္ေနတဲ့ ကေလးေတြရဲ့ အေဖကို ျမင္ရေတာ့ ကြ်န္ေတာ့္ရင္ထဲမွာ လံုး၀စိတ္မေကာင္းပါဘူး။ အသိပညာနည္းပါးလွတဲ့ ရြာသူရြာသားေတြက လူနာကို ပစ္တင္ကဲ့ရဲ့ကာ ေသလူအျဖစ္ ပယ္ထားတယ္လို႔ သတင္းၾကားေတာ့ ကြ်န္ေတာ္တို႔ မိသားစု အင္မတန္ စိတ္မေကာင္းျဖစ္ကာ ၀မ္းနည္းရပါတယ္။ ေလးရက္လံုးလံုး မိမိသမီးေလးႏွစ္ဦးရဲ့ ဓါတ္ပံုကိုၾကည့္ျပီး ပူေဆြး၀မ္းနည္းေနတဲ့ ဖခင္တစ္ေယာက္ကို ကြ်န္ေတာ့္ရြာက ရြာသူရြာသားမ်ား လာေရာက္ျမင္ေတြ႔ရင္ ဖခင္စိတ္၊ မိခင္စိတ္နဲ႔ ကိုယ္ခ်င္းစာၾကပါ့မလားဆိုတာကိုပင္ ကြ်န္ေတာ္မေတြးတတ္ ေတာ့ပါ။ ဒါေၾကာင့္ ကြ်န္ေတာ္ ျငိမ္ျငိမ္မေနႏိုင္ေတာ့ပါ။ မိဘႏွစ္ဦးနဲ႔ ကြ်န္ေတာ္တိုင္ပင္ျပီး ဒုက္ခသည္ ေဆးခန္းပို႔ေပးဖို႔ ကြ်န္ေတာ္ စီစဥ္ရပါေတာ့တယ္။ ေဆး၀ါး စံုလင္တဲ့ မယ္ေဟာင္ေဆာင္ ေဆးရံုၾကီးကို ပို႔ေဆာင္ခ်င္ေပမဲ့လည္း ကြ်န္ေတာ္တို႔ရဲ့ ေငြေရးေၾကးေရး အားနည္းမွုေၾကာင့္တေၾကာင္း၊ လူနာဟာ ထုိင္းႏိုင္ငံမွာ ေနထိုင္ေၾကာင္း ဘာအေထာက္အထားမွ မရွိမွူေတြေၾကာင့္ ကြ်န္ေတာ္ဒုက္သည္စခန္းကိုပဲ မွန္းေမ်ာ္ကာ အားကိုးခဲ့မိပါတယ္။ ဒီလိုနဲ႔ပဲ ကြ်န္ေတာ္ ဒုက္ခသည္စခန္းကို ေနာက္တစ္ေခါက္ျပန္ေရာက္ ခဲ့ရပါတယ္။<br /> ဒုက္ခသည္စခန္းကို ေရာက္ေတာ့ ေဆးခန္းက တာ၀န္ရွိသူမ်ားရဲ့ ေႏြးေထြးစြာၾကိဳဆိုမွူေတြေၾကာင့္ လူနာအတြက္ ကြ်န္ေတာ္၀မ္းသာၾကည္နူးခဲ့ရပါတယ္။ ခရီးတေလွ်ာက္ ေမာေမာပမ္းပမ္း ျဖစ္ခဲ့ေပမဲ့ ယူနီေဖာင္းအျပည့္နဲ႔ ျပံဳးရြင္လန္းဆန္းေနတဲ့ ၀န္ထမ္းေတြရဲ့ မ်က္ႏွာကို ျမင္လိုက္ရေတာ့ လူနာရဲ့ ေရာဂါ တ၀က္ေပ်ာက္ျပီလို႔ေတာင္ စိတ္ထဲမွာ ခံစားမိပါတယ္။ မည္သည့္ေရာဂါရွင္ကိုမဆို တေရာတေႏွာ ယဥ္ေက်းပ်ဴငွာစြာ ဆက္ဆံတတ္တဲ့ စိတ္ဓါတ္ေလးေတြကို ကြ်န္ေတာ္ ထပ္မံ ေတြ႔ျမင္လိုက္ရေတာ့ လူနာေတြရဲ့ အစစ္အမွန္ ကယ္တင္ရွင္ေတြဆိုတာ ဒီလို ေဆးရံု၀န္ထမ္းေတြသာ ျဖစ္မယ္လို႔ ကြ်န္ေတာ္ ထပ္မံ ခံစားလိုက္ရျပန္ပါတယ္။ ဒီလိုနဲ႔ ကြ်န္ေတာ္ဒုက္ခသည္စခန္းမွာ လူနာကို သံုးညကုသဖို႔ ဆံုးျဖတ္လိုက္ပါတယ္။ <br /> ေဆးခန္းရဲ့ နည္းပညာ၊ စက္ကိရိယာျမင့္မားမွူနဲ႔အတူ ေဆးခန္း၀န္ထမ္းေတြရဲ့ ပ်ဴငွာယဥ္ေက်းေႏြးေထြးစြာ ဆက္ဆံမွူေတြေၾကာင့္ လူနာရဲ့ စိတ္ထဲမွာ ၀မ္း၀မ္းသာသာျဖစ္လာမယ္လို႔ ကြ်န္တာ္ထင္မိရင္ မမွားေလာက္ပါဘူး။ ျပီးေတာ့ ပိုက္ဆံရွိမွသာ ဒီေရာဂါကို ကုသေပ်ာက္ကင္းမွာလို႔ စိတ္ထဲက စြဲလန္းေနတဲ့ ျမန္မာျပည္က လူနာတစ္ဦးဟာ ဒီဒုက္ခသည္စခန္းေလးကို ေရာက္လာခဲ့သည္ ဆိုရင္ဘဲ ဒီတယူတန္စြဲလန္းမွူၾကီး အလိုလို ေပ်ာက္ကြယ္သြားမယ္ဆိုတာ ကြ်န္ေတာ္လံုး၀ယံုၾကည္ပါေၾကာင္း ျပီးေတာ့ ကြ်န္ေတာ္ ပထမဦးဆံုး ကူညီလိုက္တဲ့ လူနာတစ္ဦးက ဒုက္ခသည္စခန္းေလးမွာ ေအာင္ျမင္စြာ ေဆးခံယူကုသသြား ႏိုင္မွူေၾကာင့္ ကြ်န္ေတာ့္ကို ကြ်န္ေတာ္လည္း ဂုဏ္ယူမိရင္း နိဂံုးခ်ဴပ္လိုက္ ရပါတကား။<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/849715243362858056-1786947523989831576?l=shankalayimage.blogspot.com' alt='' /></div>ရွမ္းကေလးhttp://www.blogger.com/profile/17411092240580045929noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-849715243362858056.post-19278308704397846082010-03-21T13:49:00.001+07:002010-03-21T14:06:02.762+07:00ႏွစ္ေတြေတာ္ေတာ္ေလးကို ၾကာေညာင္းခဲ့ပါျပီ။ လြတ္လပ္တဲ့ ျပည္ေထာင္စု ျမန္မာႏိုင္ငံ ေတာ္လို႔ ျမန္မာ့စစ္အာဏာရွင္ေတြ တသြတ္သြတ္ေျပာေနတာလည္း နားၾကားခါးလွပါျပီ။ ဒါေၾကာင့္ နားၾကားခါး၊ နားၾကားပ်င္းလွတဲ့ အတြက္လည္း ဗမာစစ္အစိုးရမ်ားကို အျမင္ကပ္တဲ့၊ မုန္းတီးတဲ့ အတိုက္အခံပါတီေတြ၊ ေတာခိုပုန္ကန္သူေတြ၊ ႏိုင္ငံေရးေခါင္းေဆာင္သမားၾကီးေတြ၊ ၈၈ မ်ိဴးဆက္ေက်ာင္းသားေတြ၊ ဒီပဲယင္းမ်ဴိးဆက္ေတြဟာလည္း ယေန႔ထိတိုင္ အစဥ္အဆက္ မျပတ္ပဲ ေခတ္အဆက္ဆက္ ဗိုလ္သန္းေရြေခါင္းေဆာင္တဲ့ ျမန္မာစစ္အစိုးရ အမ်ိဴးယုတ္ေတြကို ဆန္႔က်င္တိုက္ခိုက္လာၾကတာလည္း တခ်ိဴ႔ေတြက အသက္စေတးျပီး လူ႔ေလာကကေန ခြဲခြာသြား သည္မွာလည္း အေယာက္ေပါင္း မနည္းေတာ့ေပ။ ဥပမာ- ကဗ်ာဆရာၾကီး ဦးတင္မိုးတို႔ လူထုေဒၚအမာတို႔လို နာမည္ၾကီး စာေရးဆရာ၊ ဆရာမမ်ား၊ ႏိုင္ငံေရးေခါင္းေဆာင္ၾကီးမ်ားလည္း ကြ်န္ေတာ္တို႔ မ်ိဴးဆက္လူငယ္မ်ားကို ၀မ္းနည္းေၾကကြဲစြာျဖင့္ ခြဲခြာသြားခဲ့ၾကပါျပီ။ ဒါေၾကာင့္ အတိတ္က ၾကယ္ပြင့္အခ်ိဴ႔ေတြ ေၾကြေပ်ာက္သြားတဲ့ အခ်ိန္မွာ က်န္ရွိေနေသးတဲ့ တိုင္းျပည္ရဲ့ အနာဂတ္ ၾကယ္ပြင့္ေလးေတြဟာ ဘာဆက္လုပ္ရမယ္ဆိုတာ သိဖို႔လိုပါတယ္။<br />အတိတ္ကၾကယ္ပြင့္ေတြ လုပ္ေဆာင္သြားတဲ့ တာ၀န္၊ ၀တ္တရားမ်ားကို ထိုင္ျပီး ခ်ီးမြမ္း မေနပဲ သူတို႔ေတြထက္ ဘယ္လိုေကာင္းေအာင္ လုပ္မလဲဆိုတာကိုလည္း အနာဂတ္ၾကယ္ပြင့္ ေလးေတြ စဥ္းစားခ်င့္ခ်ိန္တတ္ဖို႔လိုေၾကာင္း တစ္စိတ္တစ္ေနရာက သတိေပးလိုပါတယ္။<br /> ကြ်န္ေတာ္ႏိုင္ငံေရးသမား တစ္ေယာက္မဟုတ္ပါဘူး။ ကြ်န္ေတာ္က ကြ်န္ေတာ့္ကိုယ္ကို ခံယူထားတဲ့ မတတ္တေခါက္ စာေရးဆရာေလး တစ္ေယာက္ပါ။ ကိုယ့္ႏိုင္ငံကို ၾကီးပြားတိုးတက္ ေစခ်င္၊ လြတ္လပ္ေသာ ျပည္ေထာင္စုျဖစ္ေစခ်င္ (စစ္တပ္ကေျပာတဲ့ လြတ္လပ္တဲ့ ျပည္ေထာင္စု မဟုတ္ပါဘူး။) တဲ့ ျမန္မာျပည္ ျပည္သူလူထုထဲက လူငယ္ေလးတဦးပါ။<br /> ဒီေနရာမွာ ျမန္မာႏိုင္ငံ လြတ္လပ္ေသာ ႏိုင္ငံၾကီးျဖစ္ေအာင္ ဒါမွမဟုတ္ စစ္အာဏာရွင္ စနစ္ၾကီးက်ဆံုးေအာင္ ၾကိဳးပမ္းေနတဲ့ ႏိုင္ငံေရးသမား တခ်ိဴ႔တေလေတြရဲ့ အေၾကာင္းေတြကို နည္းနည္းေလာက္ ေ၀ဖန္တင္ျပခ်င္ပါတယ္။ ဒီေနရာမွာ ၾကိဳတင္ေတာင္းပန္ခ်င္တာက စိတ္ကသိကေအာင္နဲ႔ ၀ိုင္း၀န္းဖတ္ရွုေပးၾကပါလို႔ ေျပာဆိုေတာင္းပန္ခ်င္ပါတယ္။<br /> ျပည္ပကို တိမ္းေရွာင္လာတဲ့ တခ်ိဴ႔ေသာ ႏိုင္ငံေရးသမားေတြဟာ ျပည္ပကိုေရာက္ေတာ့ ႏို္င္ငံေရးလုပ္ၾကပါတယ္။ ၾကာလာေတာ၊ သိလာေတာ့ သေဘာထားျခင္း မတိုက္ဆိုင္ေတာ့ အဖြဲ႔ကေန ခြဲထြက္ အဖြဲ႔တခုတည္ေထာင္ၾကပါတယ္။ လူမွုေရး၊ ကူညီေစာင့္ေရွာက္ေရးတို႔၊ ပညာေရးျမင့္တင္ေစေရးတို႔၊ က်န္းမာေရး စသျဖင့္ ကိုယ္စီကိုယ္စီ ၾကိဳးစားပမ္းစား လုပ္ကိုင္ၾကပါတယ္။ ျပီးေတာ့ Donor ေတြ ေအာက္က်ခံျပီး ရွာၾကပါတယ္။ဒါေတြကို ဖြဲ႔စည္းလာတဲ့ အခ်ိန္မွာ အစမွာေတာ့ ျပည္ပေရာက္ ဒုကေရာက္ ျပည္သူလူထုမ်ားကို ထိေရာက္စြာ ကူညီႏိုင္ၾကပါတယ္။ ဒါေပမဲ့ ၾကာလာေတာ့ ဒီလိုအဖြဲ႔အစည္းေတြဟာ မိုလိုေပါက္ ေပါမ်ားလာပတယ္။ ဒီလို မိုလိုေပါက္ ေပါမ်ားလာတဲ့အခ်ိန္မွာ တစ္ဖြဲ႔နဲ႔တစ္ဖြဲ႔ အျပိဳင္အဆုိင္ ျဖစ္လာပါတယ္။ ဒါေၾကာင့္ ဟိုအဖြဲ႔က ဟိုလူ႔နားေသြးထိုး၊ ဒီအဖြဲ႔က ဒီလူ႔နားေသြးထိုးဆိုေတာ့ အကူအညီလိုတဲ့ သူက ဘယ္အဖြဲ႔ကို အားကိုးလို႔အားကိုးရမွန္း မသိေတာ့ပါဘူး။ ဒါကို စာတစ္တန္ ေပတတန္ ေရးမေနေတာ့ပါဘူး။ <br /> အခုေရးမွာက ၂၀၁၀ ေရြးေကာက္ပြဲကို မူတည္ျပီး ေရးျပခန္႔မွန္းျပခ်င္ပါတယ္။ တကယ္ ေတာ့ စစ္အစိုးရေတြလုပ္တဲ့ ေရြးေကာက္ပြဲဆိုတာ အတိုက္အခံဘက္က ႏိုင္သည္ျဖစ္ေစ၊ နအဖ ဘက္ကပဲ မဲမ်ားမ်ားရရွိသည္ျဖစ္ေစ စစ္တပ္ကပဲ အာဏာသိမ္းတာခ်ည္းပဲ ေတြ႔ေနျမင္ေနရပါ တယ္။ ဒီလို နအဖက အက်င့္ယုတ္၊ အႏုိင္ယူမွုေတြကိုလည္း အားလံုးေသာ ႏုိင္ငံေရးေခါင္းေဆာင္ မ်ား အသိျဖစ္ပါတယ္။ ဒါေပမဲ့ ဒီ ၂၀၁၀ ေရြးေကာက္ပြဲမွာေတာ့ နအဖစစ္အာဏာရွင္ေတြ စနစ္တ က်နဲ႔ အကြက္က်က် ျပဳလုပ္သြားမယ္ဆိုတာကိုလည္း အားလံုး မ်က္ျမင္ကိုယ္ေတြ႔ပဲ ျဖစ္ပါတယ္။ ဒီေရြးေကာက္ပြဲမွာ ဗိုလ္သန္းေရႊေခါင္းေဆာင္တဲ့ ၾကံ့ဖြတ္အဖြဲ႔ပဲရမလား၊ ဦးေအးလြင္ေခါင္းေဆာင္ တဲ့ ၈၈ မ်ိဴးမစစ္အဖြဲ႔ပဲ အႏိုင္ရမွာလား ဆိုတာကိုပဲ စိတ္၀င္စားရမွာပါ။ စစ္အစိုးရလက္ေအာက္မွာ အက်ယ္ခ်ဴပ္က်ေနတဲ့ ေဒၚေအာင္ဆန္းစုၾကည္ ဦးေဆာင္တဲ့ အမ်ိဴးသား ဒီမိုကေရစီ အဖြဲ႔ခ်ဴပ္ ကေတာ့ ဒီေရြးေကာက္ပြဲမွာ ၀င္ေရာက္ပါ၀င္ ယွဥ္ျပိဳင္ရမလားဆိုတာကိုေတာ့ ေရြးေကာက္ပြဲ လုပ္တဲ့အခ်ိန္မွ တိတိက်က် သိရမယ္ဆိုတာ ကြ်န္ေတာ့္ရဲ့ ယူဆခ်က္တရပ္အေနနဲ႔ အခုကတည္း က ပြင့္ပြင့္လင္းလင္း ထုတ္ေဖာ္ ေျပာဆိုခ်င္ပါတယ္။ အာဏာကို အငမ္းမရ ဆုတ္ကိုင္ထားခ်င္တဲ့ နအဖ စစ္ဗိုလ္ခ်ဴပ္ေတြကေတာ့ အမ်ိဴးသားဒီမိုကေရစီအဖြဲ႔ခ်ဴပ္ဟာ ဒီေရြးေကာက္ပြဲမွာ ၀င္ေရာက္ ယွဥ္ျပိဳင္မွာကို နဲနဲေလးမွ် လိုလားၾကမွာ မဟုတ္ပါဘူး။ ဒီေရြးေကာက္ပြဲမွာ 88 အေရးခင္းတံုးက ဗိုလ္ေန၀င္းေျပာၾကားခဲ့တဲ့ “စစ္တပ္ဆိုတာ ေသနတ္ကို မိုးေပၚေထာင္ မပစ္တတ္ဘူး” ဆိုတဲ့စကားကို ဗိုလ္သန္းေရႊ ေနာက္တစ္ခါ ျပန္ေျပာမိမွာကိုပဲ ကြ်န္ေတာ္ စိုးရိ္မ္ပါတယ္။ ဒါေၾကာင့္ 2010 ေရြးေကာက္ပြဲဟာ စစ္မွန္တဲ့ ေရြးေကာက္ပြဲ ျဖစ္လာမလား ဆိုတာကိုေတာင္ ေတြးပူျပီး ေၾကာက္ေနရမွာပါ။ ဒီ 2010 ေရြးေကာက္ပြဲမွာ နအဖ စစ္အာဏာရွင္စနစ္ က်ဆံုးဖို႔ဆုိတာ ျပည္သူလူထုေတြရဲ့ သတ္တိနဲ႔ အတိုင္အခံပါတီေတြရဲ့ ရဲရင့္ကြ်မ္းက်င္မွုတို႔ ပူးေပါင္းမွသာ ျဖစ္ႏိုင္မယ္ဆိုတာ ကြ်န္ေတာ္ေမ်ာ္လင့္မိပါတယ္။ အဲ့ဒီအခ်ိန္မွာ ၂၀၀၇ စက္တင္ဘာအေရးခင္း ကလို ျပည္ပလက္နက္ကိုင္ေတာ္လွန္ေရးသမားမ်ား လက္ပိုက္ၾကည့္ေနမယ္ဆိုရင္ေတာ့ ၂၀ ရာခိုင္ႏူန္းေလာက္ကေတာ့ နအဖဘက္က အသာစီးရမယ္ထင္တာဘဲ။ ဒီလို နအဖဖက္က အႏိုင္ရသြားလုိ႔ကေတာ့ ျပည္ပမွာေရာက္ေနတဲ့ ႏိုင္ငံေရးသမားေတြ အိုမင္းရင့္ေရာ္ျပီး သား၊ ေျမး၊ တီ၊ တြတ္နဲ႔ ဒုကေတြနဲ႔ ရင္ဆိုင္သြားရမယ္ဆိုရင္ စိ္တ္မေကာင္းစရာပါပဲ။ ဒါဆိုရင္ အားလံုးတက္ညီ လက္ညီ စုေပါင္း၀ိုင္း၀န္း စည္းလံုးညီညြတ္စြာ ရဲရဲရင့္ရင့္ ျပတ္ျပတ္သားသား လုပ္ေဆာင္သြားသင့္ ေၾကာင္း ျပည္သူတဦးအေနျဖင့္ တိုက္တြန္းခ်င္ပါသည္။<br /> အဓိကဆိုလိုခ်င္တာက တဦးကိုတဦး ၀ိုင္း၀န္းျပစ္တင္ေျပာဆိုမေနဘဲ တိုင္းရင္းသား ညီအကိုေမာင္ႏွမမ်ား စည္းလံုးညီညြတ္စြာျဖင့္ နအဖစစ္အာဏာရွင္စနစ္ အဆံုးသတ္သြားေအာင္ ျပတ္ျပတ္သားသား ၀ိုင္း၀န္းတိုက္ခိုက္ပါရန္ တို္က္တြန္းလိုခ်င္ေသာ ျပည္သူတဦး။<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/849715243362858056-1927830870439784608?l=shankalayimage.blogspot.com' alt='' /></div>ရွမ္းကေလးhttp://www.blogger.com/profile/17411092240580045929noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-849715243362858056.post-30080549005843321792009-07-20T20:59:00.003+07:002009-07-20T21:21:52.232+07:00တကယ္ေတာ့ အခ်စ္ဆိုတာ ေပးဆပ္ျခင္းလို႔ သူသေဘာထားတယ္။ ဒါေၾကာင့္လည္း မကိုသူသိပ္ခ်စ္တယ္။ မရဲ့ လိုအင္ဆႏၵကို သူအျမဲတမ္း လိုက္ျဖည့္ေပးခ်င္တယ္။ မကို ေရြဘံု၊ ေငြဘံုေပၚမွာ တင္ထားခ်င္တယ္။ ျဖစ္ႏိုင္ရင္ မကို ဘာမွမလုပ္တတ္တဲ့ ကေလးတစ္ေယာက္လို ေနခို္င္းေစခ်င္တယ္။ ဒါကသူ႔ရဲ့ဆႏၵ။ ျဖစ္ႏိုင္တယ္ မျဖစ္ႏိုင္ဘူး ဆိုတာကေတာ့ သူမသိဘူး။ ဒါေပမဲ့ ျဖစ္လာေအာင္ေတာ့ သူၾကိဳးစားမယ္။ ရိုးသားတဲ့ နည္းနဲ႔ေပါ့။ မကိုလည္း သူတိုင္ပင္ျပီးသား။<br /><span id="fullpost"><br />“မ အစိုင္းမကို ျပည့္ျပည့္စံုစံု ထားႏိုင္တဲ့ တေန႔ မကို အစိုင္း လက္ထပ္မယ္ေနာ္”<br />“ေအးပါ အစိုင္းရာ”<br />“မ အစိုင္းကို မထားခဲ့ရဘူးေနာ္”<br />“အစိုင္းေနာ္ မကို အဲ့လိုလာမရစ္နဲ႔ကြာ၊ ေနာက္က်ရင္ မအစိုင္းဆီမလာေတာ့ ဘူးေနာ္”<br />“မကလည္းဗ်ာ မကို ခ်စ္လို႔ အစိုင္းေျပာမိတာပါ၊ မ စိတ္မတိုနဲ႔ေနာ္ အစိုင္းေတာင္းပန္ပါတယ္”<br />“ဟာအစိုင္းကလည္းကြာ အဲ့လိုမဟုတ္ပါဘူး မစတာပါ”<br /><br />မကသူေနတဲ႔ရပ္ကြက္နဲ႔ နည္းနည္းေ၀းတယ္။ ေနတာကေတာ့ တစ္ျမိဳ႔တည္း။ မလည္းအလုပ္လုပ္ ေနတယ္။ သူတို႔က ထိုင္းႏိုင္ငံ မယ္ေဟာင္ေဆာင္က ရြာကေလး တစ္ရြာမွာ အလုပ္လုပ္ေနတယ္။ ဒါေပမဲ့ အလုပ္ျခင္းကေတာ့ သူတို႔ႏွစ္ေယာက္ မတူဘူး။ တျခားစီ။ မက မိန္းမသားဆို္ေတာ့ သူေဌးအိမ္ေတြမွာ အိမ္ေဖာ္လုပ္ငန္း လိုက္လုပ္တယ္။ သူကေတာ့ ထံုးစံအတိုင္း ထိုင္းႏိုင္ငံေရာက္ ျမန္မာႏိုင္ငံသားတုိ႔ လုပ္ေနၾက ပန္းရံအလုပ္ကို ပင္ပင္ပန္းပန္း လုပ္ရတယ္။ လုပ္မွလည္း သူတစ္ေန႔သာ ထမင္းစားရမွာကို။ ဒါေၾကာင့္ သူ႔ရဲ့ ဘ၀က မကို ျပည့္ျပည့္စံုစံု ထားႏိုင္ဖို႔ဆိုတာ အလြန္ခဲယဥ္းတယ္။ ဒါေပမဲ့ သူ႔စိတ္ထဲမွာေတာ့ လံုး၀အေလ်ာ့ မေပးဘူး။ ျဖစ္ခ်င္တာကို ရေအာင္လုပ္မယ္။ ေလာကၾကီးမွာ သူမလုပ္နိုင္တာ မရွိေစရဘူး။ ျမန္မာျပည္မွာ သူေန တာက ကယားျပည္နယ္။ ဒါေပမဲ့ မေနတာက ရွမ္းျပည္နယ္။ သူနဲ႔ မနဲ႔ က တနယ္စီ။ သူေနတာ ကယားဆိုေပမဲ့ သူက ရွမ္းမ်ိဳးရိုး။ မက ရွမ္းဗမာ။ မနဲ႔စေတြ႔တာက မ အလုပ္လုပ္တဲ့ေနရာမွာ။ မတို႔ သေဌးက ေငြေပါတယ္။ ျမန္မာအေခၚအေ၀ၚဆိုရင္ ေလာပန္းေပါ့။ ဆိုေတာ့ မတို႔သူေဌးက Second Hand ဆိုင္ကယ္ေတြ ေရာင္းတယ္။ အစိုင္းက မတို႔ သူေဌးဆိုင္မွာ ဆိုင္ကယ္အေၾကြးသြားယူထားတယ္ေလ။ ဒါကလည္း ထိုင္းႏိုင္ငံေရာက္ ျမန္မာျပည္သူ၊ ျပည္သားေတြရဲ့ သဘာ၀ပဲေလ။ ဆိုင္ကယ္ကို အေၾကြးယူတယ္။ ျပီးေတာ့ တလျခင္း ဆိုက္ကယ္ ေၾကြးဆပ္တယ္။ တစ္ႏွစ္တန္ တစ္နွစ္ ႏွစ္ႏွစ္တန္ ၂ နွစ္ေပါ့။ အလြန္ဆံုးကေတာ့ ၃ ႏွစ္ေပါ့။ မနဲ႔ ေတြ႔တာက<br /><br />“ပိုင္ရွင္ရွိလားမသိဘူးဗ်”<br />မိန္းကေလးတစ္ေယာက္ရွမ္းသံ၀ဲ၀ဲေလးနဲ႔ ထိုင္းလိုမပီမသသံကို သူၾကားလိုက္တယ္။<br />“ရွိပါတယ္ ခဏေစာင့္ေနာ္”<br />“ဟုတ္ကဲ့”<br />သူသိလိုက္တယ္။ ဒါထိုင္းႏိုင္ငံဖြား အမ်ိဳးသမီးေတာ့ မဟုတ္ေလာက္ဘူးလို႔။ ရွမ္းသံကလည္း ၀ဲေနတယ္။ ၀တ္ထားဆင္ထားတာကလည္း လံုလံုျခံဳျခံဳ။ ဒါရွမ္းမ မဟုတ္ရင္ေတာင္မွ ငါ့လိုပဲ ျမန္မာျပည္ကလာျပီး ထုိင္းႏိုင္ငံမွာ အလုပ္လာလုပ္တဲ့ ငါတို႔ ျမန္မာလူမ်ိဳးပဲ ျဖစ္ရမယ္လို႔။<br />“အမ ဘယ္မွာေနတာလည္း အရင္ တခါမွ မေတြ႔ဖူးဘူးေနာ္” လို႔ သူ စကားစလိုက္တယ္။<br />“ေအာ က်မက ဒီအိမ္မွာ အိမ္ေဖာ္လုပ္တာပါ၊ ေရာက္တာ မၾကာေသးဘူးေလ” လုိ႔ မက ရွမ္းလိုပဲ ျပန္ေျဖတယ္။<br />“ေအာ ဟုတ္လား အမက အရင္ဘယ္မွာ ေနတာလည္းဗ်”လို႔ သူက စပ္စပ္စုစု ေမးလိုက္တယ္။<br />“ေအာ အရင္က ျမန္မာျပည္မွာေနတာ”<br /><br />ေအာလို႔ သူက ေျပာလိုက္ခ်ိန္မွာပဲ ဆိုင္ရွင္ထြက္လာေတာ့ သူက သူ႔ရဲ့ တစ္လသာ ဆိုင္ကယ္ေၾကြး ဆပ္လိုက္တယ္။ မနဲ႔ သူနဲ႔လည္း မေတြ႔ျဖစ္ေတာ့ဘူး။ ဒါေပမဲ့ အဲ့ဒီေန႔မွာပဲ သူ႔ရဲ့ ႏွလံုးသားေလးက အလုိလို လႈပ္ခတ္လိုက္သလို သူခံစားလိုက္ရတယ္။ ျပီးေတာ့ မရဲ႔ ပံုရိပ္ေတြလည္း သူ႔ရဲ့ ႏွလံုးသားေလးထဲမွာ အလိုလို ထင္လာတယ္။ သူသိလိုက္တယ္ မကို သူခ်စ္မိျပီ။<br /><br />ဒုတိယပိုင္းေမ်ာ္<br /><br />ရွမ္းကေလး<br /></span><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/849715243362858056-3008054900584332179?l=shankalayimage.blogspot.com' alt='' /></div>ရွမ္းကေလးhttp://www.blogger.com/profile/17411092240580045929noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-849715243362858056.post-79301419481384527262009-07-19T22:05:00.000+07:002009-07-19T22:06:24.297+07:00<div style="text-align: justify;">အားလံုးမဂၤလာပါခင္ဗ်ား<br />ဟဲဟဲ မေတြ႔ရတာအေတာ္ေတာ့ ၾကာေညာင္းသြားျပီေနာ္ ကိုကို၊ မမ တို႔ေရ။ တကယ္မအားလို႔ပါ၊ ေနာက္တခုက ရွမ္းကေလး အေ၀းေရာက္ေနလို႔ပါဗ်။ ကဲအခုေတာ့ ရွမ္းကေလး တကယ္ျပန္လာျပီ။ မအားလပ္တဲ့အခ်ိန္ထဲမွာ ရွိသမွ် အခ်ိန္ကို ဖဲ့ယူျပီး စာေတြအမ်ားၾကီး ေရးေတာ့မယ္ေနာ္။ ေနာက္မွ စာမ်ားမ်ားေရးေတာ့မယ္ေနာ္။ အခုေတာ့ မိတ္ဆက္ေလာက္ပဲဗ်။<br /><br />ရွမ္းကေလး</div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/849715243362858056-7930141948138452726?l=shankalayimage.blogspot.com' alt='' /></div>ရွမ္းကေလးhttp://www.blogger.com/profile/17411092240580045929noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-849715243362858056.post-15021871529090654312009-02-21T21:51:00.001+07:002009-02-21T21:53:10.276+07:00<div style="text-align: center; color: rgb(255, 0, 0);"><span style="font-style: italic;font-size:180%;" ><span style="font-weight: bold;">Shankalay come back again</span></span><span style="font-size:180%;"><br /></span></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/849715243362858056-1502187152909065431?l=shankalayimage.blogspot.com' alt='' /></div>ရွမ္းကေလးhttp://www.blogger.com/profile/17411092240580045929noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-849715243362858056.post-34024265437649857212008-06-17T15:37:00.000+07:002008-06-17T15:38:41.379+07:00အသံေတြက ညံစီစီ<br />အနံ႔ေတြက တေထာင္းေထာင္း<br />လူမ်ိဳးစုေတြက စံုလို႔...<br />ျမန္မာ၊ ထုိင္း..၊ တိုးရစ္ေတြနဲ႔<br />ဘာသာစကားကလည္း<br />ဟိုတစ္ေပါက္၊ ဒီတစ္ေပါက္<br />ခဏေန ထုိင္းလိုေျပာ..၊<br />ခဏေန ဗမာလိုဟစ္..<br />ခဏေန How are you?<br />ေနာက္ဆံုးက်ေတာ့ I Love You....<br /><br /><br /><span id="fullpost">အသံေတြက ညံစီစီ<br />အနံ႔ေတြက တေထာင္းေထာင္း<br />အသားမ်ိဳးစံု၊ ငါးမ်ိဳးစံုနဲ႔<br />အသီးအရြက္ေတြက စံုလွေပစြ<br />အသားေပၚ ခုတ္တဲ့ဓါးကလည္း<br />တညံညံ<br />ငါးေၾကးျခစ္တဲ့ အသံကလည္း<br />တၾကြတ္ၾကြတ္<br />အစိမ္းေရာင္ သီးရြက္စံုေတြကလည္း<br />အညြန္႔တလူလူ<br />၀ယ္သူက၀ယ္<br />ေရာင္းသူကေရာင္း<br />ေရာင္းသူနဲ႔ ၀ယ္သူ<br />ေစ်းေတြညိွၾက<br />ေရာင္းတဲ့သူက ေစ်းကိုတင္<br />၀ယ္တဲ့သူက ေစ်းေလွ်ာ့ခုိင္း<br />ေရာင္းသူနဲ႔ ၀ယ္သူ<br />အဆင္မေျပ မေခ်ာေမြ႔ခဲ့ရင္<br />ကိစၥက တံုးေရာ....<br /><br />အသံေတြက တညံညံ<br />ေစ်းသည္ေတြက တဟစ္ဟစ္<br />ေဟာ့သည္မွာ ပဲစစ္စစ္...<br />စားဦးမလား အကိုတို႔ေရ<br />မုန္းလက္ေဆာင္းကိုေလ<br />ေသာက္သြာပါဦး အကိုရဲ့<br />ေရခဲေရ တစ္ခြက္<br />၀ယ္သြားပါဦး အကိုရယ္<br />ေရာင္းမေကာင္းလို႔ပါကြယ္..<br />ၾကည့္သြားပါဦး တူမရာ<br />ေရြေတြ လွတယ္ကြာ..<br />ေစ်းဆစ္၀ယ္ပါ ေကာင္ေလးရာ<br />ကြ်န္ေတာ့္အေဖက မွာလာတာ..<br /><br />အသံေတြက ညံစီစီ<br />ကိုရဲၾကီးလာျပီ<br />မ်က္စိႏွစ္လံုးကို ရွင္ရွင္ထား<br />ကိုရဲၾကီးငၾကြား..။<br />ဖုန္းေျပာတဲ့လူ ေတြ႔ရင္ဗ်ာ..<br />ကိုရဲၾကီး ေပ်ာ္ရွာ..<br />ဆုိင္ကယ္ေပၚမွာ ေျပာရင္ေတာ့<br />ေပးထားမယ္ ၄၀၀ ေပါ့..<br />စက္ဘီးေပၚမွာ ေျပာရင္ကြယ္<br />ေလွ်ာ့ေပးမယ္ ၁၅၀<br />အပ်ိဳေခ်ာေခ်ာေလးဆိုရင္ေတာ့<br />ကိုရဲၾကီး မယူဘူးေပါ့...<br />လက္မွတ္မရွိတဲ့လူ ေတြ႔ရင္ကြယ္<br />ကိုရဲၾကီး မ်က္စိလ်င္တယ္...<br />ဆိုင္ကယ္ဦးထုတ္ မေဆာင္းရင္ေတာ့<br />ကိုရဲၾကီး ေပ်ာ္ရွာေပါ့...<br />လိႈင္းကားေတြကို ေစာင့္ဖမ္းမယ္<br />ေဆးရံုၾကီးမွာကြယ္...<br />လာထားေက တစ္ေယာက္တစ္ရာပဲ<br />ကိုရဲၾကီးခင္မ်ာ ဗိုက္ေတြရြဲ....<br /><br />ရွမ္းကေလး<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/849715243362858056-3402426543764985721?l=shankalayimage.blogspot.com' alt='' /></div>ရွမ္းကေလးhttp://www.blogger.com/profile/17411092240580045929noreply@blogger.com2tag:blogger.com,1999:blog-849715243362858056.post-36535382891546477282008-06-17T14:55:00.000+07:002008-06-17T14:56:41.957+07:00<div style="text-align: center;">လူႏွင့္ ဆုိင္ကယ္<br />ေရာကာေထြးလွ်က္<br />တည္ရွိေနတဲ့ ဤေစ်းကေလးတြင္<br />ေန႔စဥ္ႏွင့္အမွ်<br />လာေရာက္ေတာင္းစား<br />ကြ်ႏု္ပ္တို႔သူေတာင္းစားမ်ားသည္<br />ဟိုလူကိုၾကည့္ကာ..၊ ဒီလူ႔ကိုၾကည့္လွ်က္<br />၁ ဘတ္၊ ၂ ဘတ္ ၊ ရလိုရျငား<br />လုိက္ၾကည့္ေသာ္လည္း<br />အၾကင္နာကင္းမဲ့ေသာလူ<br />ဤလူတို႔သည္ ပစၥည္းဥစၥာ<br />ခင္တြယ္တာ၍<br />၁ ဘတ္မေျပာႏွင့္ ၅ မူးမွ်လည္း<br />မေပးကမ္းဘဲ<br />မိမိတို႔ မ်က္ႏွာကို သနားညာတာစြာျဖင့္<br />တခါတခ်က္ အစဥ္ၾကည့္လ်က္<br />ထိုေနရာမွ ထြက္သြားေလသတည္း.။<br /><br />ရွမ္းကေလး<br /></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/849715243362858056-3653538289154647728?l=shankalayimage.blogspot.com' alt='' /></div>ရွမ္းကေလးhttp://www.blogger.com/profile/17411092240580045929noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-849715243362858056.post-71564293572637860502008-06-15T17:29:00.000+07:002008-06-15T17:35:51.599+07:00ဒီမနက္ ကြ်န္ေတာ္ ေစာေစာ ထလိုက္တယ္..<br />ဘာလို႔လဲဆိုေတာ့ ဒီေန႔ကြ်န္ေတာ္ စာေမးပြဲ သြားေျဖရမွာေလ..၊ စာေမးပြဲက ေက်ာင္းတက္ဖို႔ ေျဖရမွာ..၊ ေက်ာင္းတက္ျပီး ႏွစ္ကုန္မွ ေျဖရမယ့္ စာေမးပြဲမ်ိဳးမဟုတ္ဘူး။ ေျဖမဲ့ လူေတြအမ်ားၾကီးထဲမွာမွ ေအာင္တဲ့လူေတြကို ေရြးမယ္ဆိုေတာ့ ကြ်န္ေတာ့္မွာ စိုးရိမ္မိတယ္။ ဘာလို႔လဲဆိုေတာ့ ကြ်န္ေတာ္က အခုမွ စစျခင္းေက်ာင္းတက္ရမယ္..၊ စစျခင္း စာေမးပြဲ ေျဖရမယ္ဆိုေတာ့ ကြ်န္ေတာ့္ကိုယ္ကို ကြ်န္ေတာ္ သိပ္မယံုၾကည္ဘူး။ ျပီးေတာ့ ေျဖရမယ့္ စာေမးပြဲကလည္း ကြ်န္ေတာ္တို႔ ဘာသာစကားနဲ႔ ေျဖရမွာ မဟုတ္ေလေတာ့ စိုးရိမ္တဲ့ ကြ်န္ေတာ့္ရဲ့ စိတ္ကို ေရးခဲေရ ေအးေအးေလးတစ္ခြက္နဲ႔လည္း ဘယ္လိုမွ ေျဖေဖ်ာက္လို႔ မရဘူး ျဖစ္ေနတယ္။ ေနာက္ေတာ့ ေအးေလ ဘာပဲျဖစ္ျဖစ္ ေျဖမွ မေျဖရေသးတာ..၊ စိတ္ေအးေအးပဲ ထားတာ ေကာင္းပါတယ္လို႔ ကိုယ့္ကိုယ္ကို ေျဖသိမ့္လိုက္ရတယ္။ ကြ်န္ေတာ္မသြားခင္ ကြ်န္ေတာ္နဲ႔ ခင္လည္းခင္၊ စိတ္ထဲကလည္း ခ်စ္ေနရတဲ့ အမတစ္ေယာက္ဆီကို ဖုန္းတစ္ခ်က္ေလာက္ ဆက္မွလို႔ စဥ္းစားလိုက္တယ္။ ျပီးေတာ့ ဖုန္းနံပါတ္ကို ရွာ..၊ အဂၤလိပ္လို ေရးသားထားတဲ့ Ma ဆိုတဲ့ နာမည္ေလး ေတြ႔တာနဲ႔ ခလုပ္ေပၚက အစိမ္းေရာင္အဖုေလးနဲ႔ call ဆိုတဲ့ အဂၤလိပ္စာလံုးေလးကို ႏွိပ္ပစ္လိုက္တယ္..။<br /><br /><br /><span id="fullpost">“ဟဲလို” ဆိုတဲ့ သာယာၾကည္လင္တဲ့ အသံတခုကား ကြ်န္ေတာ့္နားထဲကို ဒိုင္းကနဲ ၀င္ေရာက္လာတယ္။<br />“ဒီေန႔ အင္တာဗ်ဴးရွိတယ္မဟုတ္လား” လို႔ ကြ်န္ေတာ္က ေသေသခ်ာခ်ာ ထပ္ေမးလိုက္တယ္။<br />“အင္း ရွိတယ္ေလ.. အမေတာင္ အခုပဲ သြားေတာ့မလို႔”<br />“ကြ်န္ေတာ္လဲ သြားရင္ေကာင္းမလားလို႔“<br />“ဒါဆိုအမ မသြားေတာ့ဘူး”<br />“ဟင္း ဘာျဖစ္လို႔လဲ၊ ဘာလဲ ကြ်န္ေတာ့္နဲ႔ မေတြ႔ခ်င္လို႔လား”<br />“အင္း..၊ ဟုတ္တယ္..၊ ေတြ႔ရင္ လူအမ်ားၾကီးေရွ႔မွာ ရည္းစားစကား လာေျပာရင္ ဘယ္လိုလုပ္မလဲ..“<br />“ဟာ မကလည္းဗ်ာ၊ စိတ္ခ် မေျပာဘူး..၊ ဖက္နမ္းပစ္မွာ”လို႔ ကြ်န္ေတာ့္စိတ္ထဲက ၾကိတ္ျပီး ေရရြတ္လိုက္တယ္။<br />“အမေရ ကြ်န္ေတာ္လည္း သြားမလို႔ စဥ္းစားထားတာ..၊ အခုပဲ ေရခ်ိဳးျပီးတယ္..၊ အ၀တ္အစားလဲလိုက္ဦးမယ္ေနာ္..၊“<br />“အခုမွ အ၀တ္အစားလဲတာလား၊ အမေတာင္ အင္တာဗ်ဴး လုပ္မဲ့ေနရာ ေရာက္ေနျပီ“<br />“ဟင္ဟုတ္လား၊ ဒါဆို ဒါပဲေနာ္..၊ ကြ်န္ေတာ္အခုပဲ အ၀တ္စားလဲျပီး ထြက္လာခဲ့မယ္”<br />“အင္း” ဆိုျပီး တဖက္က ဖုန္းကို ခ်သြားေလေရာ..၊ ဖုန္းခ်သြားတဲ့ အသံေတာင္ ကြ်န္ေတာ့္နားထဲမွာ အခုထက္ထိ ၾကားေနရေသးတယ္...၊ ခေလာက္တဲ့... ျပီးေတာ့ ကြ်န္ေတာ္ အ၀တ္အစားလဲ၊ စီးေနက် ဆုိင္ကယ္ ေလးကို ထုတ္ကာ လီဗာအကုန္တင္ျပီး ၀ူးကနဲ ေမာင္းထြက္လာခဲ့တယ္..၊ တကယ္ေတာ့ ဒီေန႔က ကြ်န္ေတာ္ ေပ်ာ္တယ္..၊ ဘာလို႔လဲဆိုေတာ့ ......<br /><br />ကြ်န္ေတာ့္နဲ႔ေျပာေနတဲ့ မဆိုတဲ့ မိန္းကေလးက ကြ်န္ေတာ္နဲ႔ သိတာ ၾကာေတာ့ၾကာျပီး။ ကြ်န္ေတာ္က တဖက္သတ္ ခ်စ္ေနရတဲ့ သူဆိုရင္ မမွားဘူးေပါ့ဗ်ာ..၊ ဖုန္းနဲ႔ေတာ့ အျမဲတမ္းလိုလို ေျပာျဖစ္ခဲ့တယ္.။ တကယ္ေတာ့ မရဲ့ နာမည္အရင္းက မခင္သီတာျမင့္ အသက္ကေတာ့ ကြ်န္ေတာ္လဲ အတိအက် မသိေသးဘူး..၊ ကြ်န္ေတာ့္နာမည္ကေတာ့ ေမာင္ေ၀လင္းထြန္း..၊ အသက္က ၁၈၊ ၁၉။ မခင္သီတာျမင့္ကို ကြ်န္ေတာ္အျပင္မွာ တစ္ခါမွ မျမင္ဖူးဘူး..၊ ဒါေပမဲ့ ကြ်န္ေတာ့္နဲ႔ မခင္တာျမင့္နဲ႔က အြန္လုိင္းေပၚမွာေရာ..၊ ဖုန္းနဲ႔ပါ စကား အမ်ားၾကီး ေျပာျဖစ္ခဲ့ၾကတယ္..၊ မခင္တာျမင့္က ကြ်န္ေတာ့္ကို ၂ ခါေတာင္ ေတြ႔ဖူးတယ္လို႔ ေျပာတာပဲ..၊ ကြ်န္ေတာ္က မခင္တာျမင့္ကို မလို႔ပဲ ေခၚတယ္..၊ မခင္တာျမင့္ကလည္း ကြ်န္ေတာ့ကို ေမာင္ေလးလို႔ ျပန္ေခၚတယ္..၊ ဘာပဲျဖစ္ျဖစ္ ဒီေန႔ ကြ်န္ေတာ္ ခ်စ္ေနရတဲ့ မကို ေတြ႔ရေတာ့မယ္..၊ ျပီးေတာ့ မမကို အျပင္မွာ စကားေတြ အမ်ားၾကီးေျပာရေတာ့မယ္..၊ ဟိုးဟိုး အေတြးေတြ လြန္သြားတယ္ ထင္ပါရဲ့..၊ အင္တာဗ်ဴး လုပ္မဲ့ေနရာေတာင္ ေက်ာ္သြားေပါ့..။<br />ဆုိင္ကယ္ကို ေဒါက္ေထာက္..၊ ျပီးရင္ လြယ္အိပ္ကို ဆြဲ..၊ သိတဲ့ သူငယ္ခ်င္းတစ္ေယာက္ကို ရွာၾကည့္လိုက္ေတာ့ ေဟာေတြ႔ျပီ..၊ ျခင္းလံုးခတ္ဖက္ သူငယ္ခ်င္းတစ္ေယာက္<br /><br />“ညီေလး စာေမးပြဲ လာေျဖတာလား“လို႔ ကြ်န္ေတာ့္နဲ႔ ျခင္းလံုးခတ္ဖက္ အကိုသူငယ္ခ်င္းက ေမးတယ္..၊<br />”ဟုတ္တယ္ဗ်ာ..၊ အေတာင္မစံုေသးေတာ့ ဒီလိုပဲေပါ့ဗ်ာ..၊ ပညာကိုသာ မွီ၀ဲရာေပါ့..၊ ဟဲဟဲ“<br />“ေအး ကိုလည္း အင္တာဗ်ဴးလာလုပ္တာ..၊ မင္းတို႔က ေတာ္ပါတယ္ကြာ ၾကိဳးစားေပါ့“ အကိုသူငယ္ခ်င္းေျပာတဲ့ စကားလည္း နားေထာင္..၊ ကြ်န္ေတာ့ရဲ့ မ်က္လံုးက မခင္သီတာျမင့္ကိုလည္း လိုက္ရွာ..၊ ဒါေပမဲ့ မေတြ႔ဘူး ျဖစ္ေနတယ္..၊ မကို အျပင္မွာ မျမင္ဖူးေတာ့ မ်က္မတန္းဘူး ျဖစ္ေနတယ္..၊ မကို ဓါတ္ပံု ထဲမွာပဲ ျမင္ဖူးတာကို..၊ ဒါနဲ႔ကြ်န္ေတာ္လည္း ကေလးတစ္ေယာက္လို ေက်ာင္းက ကေလးေတြ ထိုင္ဖို႔ လုပ္ထားတဲ့ ဒန္းေပၚ ထိုက္ခ်လိုက္တယ္..၊ ဒီအခ်ိန္မွာ မကို သိတဲ့ လူမ်ား ကြ်န္ေတာ့္ ေရွ႔မွာ ဘြားကနဲ ေပၚလာရင္ေတာ့ အေကာင္းသား..၊ ေဟာ ေျပာလို႔ မဆံုးေသးဘူး..၊ မခင္တာျမင့္တို႔နဲ႔ တစ္ရပ္ကြက္ထဲေနတဲ့ အကိုတစ္ေယာက္က သူ႔သူငယ္ခ်င္းသံုးေယာက္နဲ႔ စက္ဘီးအျပိဳင္စီးလာတာေတြ႔ေတာ့ ကြ်န္ေတာ့္မွာ ၀မ္းသာလို႔ မဆံုး..၊ သူက မကို သိတာကိုး။ ဘုရားသားကို နတ္မတာပဲေပါ့..၊<br />“ဟာ အင္တာဗ်ဴးလာလုပ္တာလား ေ၀လင္း“ လို႔ ေက်းဇူးရွင္ အကိုၾကီးက ကြ်န္ေတာ့္ကို ေမးတယ္..။<br />“ဟုတ္တယ္ အကိုေကာ တူတူပဲလား“<br />“ေအးကြ တူတူပဲ..“<br />“ဒါနဲ႔ တခုေမးရဦးမယ္..၊ အကို မခင္သီတာျမင့္ကို သိတယ္ဟုတ္“<br />“ေအးေလကြာ သိတာေပါ့..၊ ငါတို႔ တစ္ရပ္ကြက္ထဲသားေတြပဲ“<br />“အခုကြ်န္ေတာ့္ေရွ႔မွာရွိတဲ့ လူေတြထဲက မခင္သီတာျမင့္ ဘယ္တစ္ေယာက္လည္း သိလား“ ကြ်န္ေတာ္ေမးလိုေတာ့ အဲ့ဒီအကိုခင္ဗ်ာ..၊ သူ႔ေရွ႔မွာရွိတဲ့ မိန္းကေလးေတြကို လိုက္ၾကည့္ေနပါေလေရာ..၊<br />“တစ္ေယာက္မွ မဟုတ္ဘူး“<br />ဟိုက္..၊ မတစ္ေယာက္ တကယ္မလာတားလားလို႔ ကြ်န္ေတာ့္ကိုယ္ကို ကြ်န္ေတာ္ ေမးခြန္း ျပန္ထုတ္မိတယ္..၊ မျဖစ္ႏုိင္ပါဘူး..၊ မ လာမွာပါ...<br />“ဟုတ္လား..၊ ဒါဆို ေတြ႔ရင္ေျပာဦးေနာ္..”<br /><br />ဒီလိုနဲ႔ ကြ်န္ေတာ္တို႔ တေတြ အင္တာဗ်ဴးလုပ္မဲ့ အခန္းထဲကို ၀င္သြား..၊ ကြ်န္ေတာ့္မ်က္စိကလည္း မခင္သီတာျမင့္ကို အငမ္းမရ လိုက္ရွာ..၊ မေတြ႔ျပန္ဘူး..၊ ေနာက္ေတာ့ အင္တာဗ်ဴးလုပ္မဲ့ အခ်ိန္ေရာက္လာ..၊ ကြ်န္ေတာ္လည္း အင္တာဗ်ဴးလုပ္တဲ့ အခ်ိန္က်ရင္ေတာ့ မကို ေတြ႔ရမွာေပါ့ ဆိုတဲ့ စိတ္နဲ႔ ေစာင့္ေနရရွာတယ္..၊ ဒါေပမဲ့ဗ်ာ.. အင္တာဗ်ဴးလာလုပ္တဲ့ လူေပါင္းက အေယာက္ေပါင္း ၁၀၀ ေလာက္ရွိတာနဲ႔ အုပ္စု ႏွစ္စုခြဲျပီး လုပ္လိုက္ရတယ္..၊ ကြ်န္ေတာ္ပါတဲ့ အုပ္စုမွာေတာ့ မ မပါဘူး ထင္တယ္..၊ မကို မေတြ႔ဘူး..၊ ကြ်န္ေတာ့္ရဲ့ စိတ္ထဲမွာေတာ့ သည္ေန႔မကို ေတြ႔ျမင္ရမယ္ဆိုတဲ့ စိတ္နဲ႔ အိမ္ကေန ရွိသမွ် အေမြးအၾကိဳင္ေတြကို ဖီးလိမ္းျပီး..၊ အေကာင္းတကာ့ အေကာင္းဆံုးထဲက ကြ်န္ေတာ္ရဲ့ တီရွပ္ အျဖဴေရာင္ အိက်ီၤေလးကို ၀တ္ျပီး ထြက္လာရတာ..၊ ဒါေပမဲ့ ေန႔တစ္ပိုင္းသာ ကုန္သြားတယ္..၊ ခုထိ မကို မေတြ႔ရေသးဘူး..၊ ကြ်န္ေတာ့္စိတ္ထဲမွာ ၀မ္းနည္းမႈေတြနဲ႔ ျပည့္နက္ေနတယ္..၊ ကိုယ္တုိင္ကလည္း စာသိပ္မရ..၊ ခုက်ျပန္ေတာ့လည္း ကိုယ္ေတြ႔ခ်င္တဲ့ မကို မေတြ႔ရဆိုေတာ့ အင္တာဗ်ဴးလုပ္ေတာ့ ကြ်န္ေတာ္ ေျဖခ်င္ရာ ေျဖလုိက္တာ..၊ အဲ့ဒီက အျပန္စာေမးပြဲ မေအာင္ဘူးလို႔ေတာ့ ထင္တာပဲ..၊ အဲ့ဒီက မျပန္ခင္ ကြ်န္ေတာ့္ဆီကို မက ဖုန္းဆက္လုိက္ေသးတယ္...။ ကြ်န္ေတာ္က ၀မ္းသာအားရနဲ႔ ေကာက္ကိုင္လိုက္တာ.. ဖုန္းေတာင္ ကြဲေတာ့မလို႔..၊ ဒါေပမဲ့ ဒါေပမဲ့ အရာအားလံုး ေနာက္က် က်န္ရစ္ခဲ့ေလျပီ..။ မေျပာတာက<br /><br />“အခု မအိမ္ျပန္ေရာက္ေနျပီ၊ ဘယ္လိုလဲ အင္တာဗ်ဴးေျဖႏုိင္လား..၊”တဲ့..။ ကြ်န္ေတာ့္မွာေတာ့ မဖုန္းဆက္လာတာဟာ ကြ်န္ေတာ့္ကို ေတြ႔လို႔မ်ားလားလို႔ေပါ့။ ၀မ္းသာရတာ.. ဒါေပမဲ့။ ဒါေပမဲ့ ေနာက္ဆံုးမွာေတာ့ မျမင္ရတဲ့ ခ်စ္ရသူရဲ့ပံုရိပ္ကို ေမ်ာ္ကိုးရတဲ့ အလုပ္တခုဟာ တကယ္ကို ႏွလံုးသား ေၾကြလုမတတ္ ခံစားရပါလားလို႔ ေနာက္မွ သိေတာ့တယ္ဗ်ာ..။<br /><br />ျပီးပါျပီ<br />ရွမ္းကေလး</span><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/849715243362858056-7156429357263786050?l=shankalayimage.blogspot.com' alt='' /></div>ရွမ္းကေလးhttp://www.blogger.com/profile/17411092240580045929noreply@blogger.com2tag:blogger.com,1999:blog-849715243362858056.post-17234634107010056682008-06-13T22:06:00.001+07:002008-06-13T22:06:49.970+07:00ဘေလာ့က ေၾကာင္ေနတယ္..၊ ပို႔တင္လို႔မရဘူးျဖစ္ေနတယ္.ဗ်ာ<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/849715243362858056-1723463410701005668?l=shankalayimage.blogspot.com' alt='' /></div>ရွမ္းကေလးhttp://www.blogger.com/profile/17411092240580045929noreply@blogger.com1tag:blogger.com,1999:blog-849715243362858056.post-62020571663400149982008-06-13T22:03:00.000+07:002008-06-13T22:04:26.266+07:00အႏွစ္ (၂၀)....<br />အခ်ိန္ေတြက ၾကာေညာင္းလွပါျပီ။ ျမန္မာႏုိင္ငံအေနျဖင့္ ရက္စက္ၾကမ္းတမ္းလွေသာ နအဖစစ္အာဏာရွင္ၾကီးမ်ားတို႔၏ လက္ေအာက္မွ လြတ္ေျမာက္ရန္ တသြင္သြင္ အစဥ္တစိုက္ ၾကိဳးစားလုပ္ကိုင္လာၾကသည့္ အတုိက္အခံ ေခါင္းေဆာင္မ်ားကလည္း အသက္အားျဖင့္ တျဖည္းျဖည္း အိုမင္းလာၾကေပျပီ။ ဆက္လက္ထြက္ေပၚလာေသာ ရဲရဲေတာက္ လူငယ္အတိုက္အခံ ေခါင္းေဆာင္မ်ားသည္လည္း ေရတြက္၍ မရေလာက္ေအာင္ပင္ မ်ားျပားလြန္းေပသည္။ သို႔ေသာ္ ထိုလူငယ္အတုိက္အခံ ေခါင္းေဆာင္မ်ားသည္ တစ္ဦးႏွင့္တဦး အျမင္အယူအဆမ်ား မတူညီၾကေပ။ တစ္ခ်ိဳ႔က နအဖစစ္အစိုးရကို လက္နက္ကိုင္ ေတာ္လွန္ခ်င္ၾကသည္။ တခ်ိဳ႔ကမူ ျငိမ္းခ်မ္းေသာ နည္းလမ္းမ်ားျဖင့္ နအဖစစ္အာဏာရွင္ ၾကီးေတြရဲ့ လက္ေအာက္ကေန လြတ္ေျမာက္ေအာင္ ၾကိဳးစားခ်င္ၾကသည္။ မည္သို႔ပင္ ျဖစ္ေစကာမူ ယခုလက္ရွိမွာေတာ့ ျမန္မာႏိုင္ငံကို အုပ္ခ်ဴပ္ေနသူမ်ားသည္ ဗိုလ္ခ်ဴပ္မွဴးၾကီး သန္းေရြဦးေဆာင္ေသာ နအဖ စစ္အစိုးရမ်ားသာ ျဖစ္ေပေတာ့သည္။ ထိုမွတဖန္ နအဖစစ္အာဏာရွင္ၾကီးမ်ား၏ ႏွိပ္စက္မႈကို ခံစားေနရသူမ်ားမွာလည္း ျမန္မာႏုိင္ငံထဲတြင္ ေနထုိင္ၾကကုန္ေသာ ျပည္သူမ်ားသာ ျဖစ္ေပသည္။<br /><br /><br /><span id="fullpost">ဒီေဆာင္းပါးတြင္ အဓိကထားျပီး ေထာက္ျပ ေျပာျပခ်င္သည္က အေၾကာင္းအရာ ႏွစ္ခုရွိပါသည္။ ပထမတခ်က္ နအဖစစ္အစိုးရေတြဆီက ဒီမိုကေရစီကို ျငိမ္းျငိမ္းခ်မ္းခ်မ္းတိုက္ယူရင္ ရႏုိင္ပါ့မလား..၊ ဒုတိယတခ်က္ လက္နက္စြဲကိုင္ျပီး လူေပါင္းေျမာက္မ်ားစြာ ေသေၾကပ်က္သုဥ္းျပီးမွ နအဖစစ္အစိုးရေတြဆီက ဒီမိုကေရစီ ရႏုိင္မလား ဆိုတဲ့ အခ်က္ႏွစ္ခ်က္ကို ေဆြးေႏြးတင္ျပခ်င္ပါတယ္။ ကဲ ကြ်န္ေတာ္တို႔ သမိုင္းကို ျပန္လွန္ၾကည့္ရေအာင္။<br /> ကြ်န္ေတာ္တို႔ ျမန္မာႏုိင္ငံသားအားလံုး ေမ့၍မရႏုိင္ေသာ လူတစ္ဦး၊ ျမန္မာတင္ သာမက ကမၻာကပါ ၾကည္ညိုေလးစားရသည့္ လူတဦးကို လက္ညိုးညြန္ျပပါဆိုလွ်င္ ကြ်န္ေတာ္တင္ သာမက ကြ်န္ေတာ္တို႔ရဲ့ ျမန္မာ ႏုိင္ငံသူႏုိင္ငံသား အားလံုးက ဗိုလ္ခ်ဴပ္ေအာင္ဆန္းကိုသာ အမွတ္ရ ေအာင့္ေမ့ၾကေပလိမ့္မည္။ ဗိုလ္ခ်ဴပ္ရဲ့ ရဲရဲေတာက္ ၾကိဳးပမ္းပံုေတြ၊ မည္သုိ႔မည္ပံု အမိျမန္မာျပည္အတြက္ လြတ္လပ္ေရး ရရွိေအာင္ ၾကိဳးစားခဲ့ပံုေတြကို ထုိင္ေရးရရင္ မျပီးႏုိင္ေတာ့ပါဘူး။ ဒါေၾကာင့္ အက်ဥ္းခ်ံဳးအေနနဲ႔သာ ေရးပါမည္။ ဗိုလ္ခ်ဴပ္ဟာ အဂၤလိပ္ေတြဆီက ျမန္မာႏိုင္ငံ လြတ္လပ္ေရးရေအာင္ ဘယ္လိုယူခဲ့သလဲ? ဒီေမးခြန္းကို အားလံုး သိမယ္လို႔ ထင္ပါတယ္။ လက္နက္စြဲကိုင္ျပီး အဂၤလိပ္ေတြကို ရြတ္ရြတ္ခြ်န္ခြ်န္ တိုက္ခုိက္ျပီးမွ ဗိုလ္ခ်ဴပ္တို႔တေတြ ျမန္မာႏုိင္ငံအတြက္ လြပ္လပ္ေရး အရယူခဲ့ျခင္း ျဖစ္ပါတယ္။ အဲ့ဒီတိုက္ခိုက္ခဲ့တဲ့ အခ်ိန္ေတြတုန္းက ဆိုရင္လည္း ျမန္မာႏုိင္ငံသားေတြ ေသဆံုးၾကမည္ဆိုသည္မွာ မလြဲမေသပါပဲ။ စစ္တခု ျဖစ္ျပီဆိုရင္ေတာ့ လူ႔အသက္ေပါင္းေျမာက္မ်ားစြာ ဆံုးရံႈးဖို႔ဆိုတာကို ၾကိဳေတြးျပီးမေၾကာက္သင့္ပါဘူး။ ထိုနည္းတူပါပဲ အခုအခ်ိန္မွာ နအဖစစ္အစိုးရေတြဆီက လြတ္ေျမာက္ေအာင္ ၾကိဳးစားဖို႔ ဆိုရင္လည္း လမ္းတကာ ေလွ်ာက္ေအာ္ျပီး ေတာင္းလို႔ မရေတာ့ပါဘူး။ ေသြးထြက္သံရိုမႈေတြ အနည္းႏွင့္အမ်ားေတာ့ ရွိရပါလိမ့္မယ္။ ဒါေပမဲ့ အခုမွာေတာ့ နအဖဖက္က ေသြးတစက္မွ ေျမမက်ပဲ အျပစ္မဲ့ ျပည္သူေတြနဲ႔ ဒီမိုကေရစီအေရး လႈပ္ရွားေနသူမ်ား၏ ေသြးစီးေၾကာင္းမ်ားသာ ေျမခေနရပါသည္။ <br /> ရွစ္ေလးလံုးတုန္းက ျဖစ္ပ်က္ခဲ့တဲ့ ဆႏၵျပပြဲတစ္ခုကိုပဲ ၾကည့္ပါ။ ျပည္သူေတြ ဘယ္ေလာက္ ေသကုန္သလဲ။ ဘယ္သူေတြက ျပည္သူေတြကို ရက္ရက္စက္စက္ သတ္ပစ္ခဲ့သလဲ။ စစ္သားဆိုတာ မိုးေပၚေထာင္မပစ္ဘူး..၊ လူ႔တည့္တည့္ပဲ ပစ္သတ္တယ္ဆိုတဲ့ စကားက ဘယ္သူေျပာခဲ့သလဲ။ ၾကမ္းတမ္းတဲ့ စစ္အာဏာရွင္စနစ္ဆိုးၾကီးကို တည္ေထာင္ခဲ့တဲ့ ဗိုလ္ခ်ဴပ္ေန၀င္း ေျပာခဲ့တယ္ဆိုတာ လူတိုင္းသိပါတယ္။ ကြ်န္ေတာ္ ရွစ္ေလးလံုးအေရးေတာ္ပံုၾကီးကို မမီလိုက္ပါဘူး။ ဒါေပမဲ့ စစ္သားဆိုတာ ေသနတ္ကို မိုးေပၚေထာင္မပစ္ဘူး..၊ လူတည့္တည့္ပဲ ပစ္တယ္ဆိုတဲ့ ဗိုလ္ေန၀င္းေျပာခဲ့တဲ့ ဗီြဒီယို ဖိုင္ေလးကိုေတာ့ ၾကည့္လိုက္ရပါတယ္။ ၈၈၈၈ ေလးလံုးတုန္းကဆိုရင္ တပ္နဲ႔ျပည္သူမ်ား ပူးေပါင္းခဲ့တယ္ဆိုတာ ဓါတ္ပံုမ်ားႏွင့္တကြ သတင္းမ်ားႏွင့္တဖံု အသီးသီးဖတ္ရႈရပါတယ္။ တပ္နဲ႔ျပည္သူ ပူးေပါင္းျပီး ေအးခ်မ္းစြာနဲ႔ပဲ စစ္အစိုးရ ျဖဳတ္ခ်ေရး၊ စစ္တပ္ၾကီး စစ္တမ္းကို ျပန္သြားေရး..၊ စသည္တို႔ကို ေတာင္းဆိုခဲ့ေၾကာင္းကိုလည္း သိရွိခဲ့ရပါတယ္။ သို႔ေသာ္ လူေပါင္းေျမာက္မ်ားစြာ ေသဆံုးခဲ့ေသာ ၈၈ အေရးခင္းၾကီးကို စိတ္ထဲကေန ေတြးျပီးၾကည့္လိုက္ေတာ့ ေအာ.. ကိုယ့္လူမ်ိဳးအခ်င္းခ်င္း ျပန္သတ္ေနၾကပါလားဆိုျပီး စိတ္ထဲမွာ ၀မ္းနည္းမဆံုးျဖစ္ခဲ့ရပါတယ္။ ၈၈ အေရးခင္းကတည္းကသာ ကြ်န္ေတာ္တို႔ ျမန္မာႏုိင္ငံဟာ လြပ္လပ္တဲ့ ဒီမိုကေရစီႏုိင္ငံေတာ္ၾကီး ျဖစ္ခဲ့မယ္ဆိုရင္ ကိုယ့္လူမ်ိဳးအခ်င္းခ်င္း ျပန္သတ္ဖို႔ ဆိုတာ မရွိေတာ့ပါဘူး။ စစ္အာဏာရွင္ဆိုးၾကီး ဗိုလ္ခ်ဴပ္သန္းေရြဆိုတာလည္း ေပၚထြန္းလာမွာ မဟုတ္ခဲ့ပါဘူး။ ဒါေပမဲ့ အခုခ်ိန္မွာေတာ့ ဒီပဲယင္း၊ စက္တင္ဘာအေရးအခင္း.. စတဲ့စတဲ့ အေရးခင္းေတြဟာ ျမန္မာျပည္သူေတြ အသက္ေပါင္းေျမာက္မ်ားစြာ ဆံုးရံႈးေစခဲ့တဲ့ အခ်ိန္ကာလေတြ ျဖစ္ခဲ့ရျပီ မဟုတ္လား။ ဒါေတြဟာ မည္သူတစ္ဦးမွ လက္နက္စြဲကိုင္ျပီး စစ္အစိုးရကို ေတာ္လွန္တိုက္ခိုက္ခဲ့တာ မဟုတ္ပါဘူး။ ျငိမ္းခ်မ္းစြာ ဆႏၵျပ ေတာင္းဆိုခဲ့ျခင္းသာ ျဖစ္ပါတယ္။ အကယ္၍ အတိုက္အခံမ်ားအားလံုးႏွင့္ ျပည္သူလူထုမ်ားသာ နအဖ စစ္အစိုးရကို လက္နက္စြဲကိုင္ ေတာ္လွန္တိုက္ခိုက္ခဲ့မည္ဆိုလွ်င္ ျမန္မာႏုိင္ငံၾကီးသည္ ေသြးစီးက်ေနေသာ ႏုိင္ငံတႏုိင္ငံ ျဖစ္သြားေပလိမ့္မည္။ ဤသည္ကား ျငိမ္းခ်မ္းျခင္းကို အသံုးျပဳ၍ ဒီမိုကေရစီကို အရယူလိုေသာ အတုိက္အခံ ေခါင္းေဆာင္မ်ားႏွင့္ ျပည္သူမ်ားကို စဥ္းစားခ်င့္ခ်ိန္ႏုိင္ရန္ ေထာက္ျပျခင္းသာ ျဖစ္ပါသည္။ <br /> ႏုိင္ငံကို အုပ္ခ်ဴပ္မင္းလုပ္ေနတဲ့ ဗိုလ္ခ်ဴပ္ၾကီးမ်ားဟာ မိမိႏုိင္ငံသူ ႏုိင္ငံသားအေပၚ မည္မွ် ရက္စက္သည္ကို သိခ်င္လွ်င္ ဒီပဲယင္းအေရးခင္းကိုသာ ျပန္ျမင္ၾကည့္လိုက္ပါ။ တဖက္သတ္ တုိက္ခုိက္ခံခဲ့ရျခင္းျဖစ္ပါတယ္။ ဒီပဲယင္းအေရးခင္းမွာ လူေတြဘယ္ေလာက္ ေသေၾကသြားသလဲ ဆိုတာေတာ့ ကြ်န္ေတာ္ အတိအက် မသိပါ။ ေသသြားတဲ့ လူေတြဟာ NLD အဖြဲ႔၀င္မ်ား ျဖစ္သည္ပဲထား..၊ NLD အဖြဲ႔၀င္မ်ားဟာလည္း ျမန္မာႏုိင္ငံသားမ်ားသာ ျဖစ္ပါသည္။ ကုိယ့္လူမ်ိဳးကို ျပန္သတ္တဲ့ အစိုးရကို မည္သူမဆို မုန္းကို မုန္းသင့္ပါသည္။ ဒါကို အေပၚဖားေအာက္ဖိလို႔ ေျပာလို႔ေတာ့မရပါဘူး။ ဒီျပစ္မႈေတြဟာ လူသတ္မႈပါ။ လူသတ္မႈၾကီးကို ဘယ္ေရွ႔ေနေတြက လူသတ္တရားခံၾကီးမ်ားကို ေဖာ္ထုတ္ခဲ့လို႔လဲ။ ဒီပဲယင္းအေရးခင္းမွာ နအဖစစ္အာဏာရွင္ေတြက NLD အဖြဲ႔၀င္ ေျမာက္ေပါင္းမ်ားစြာကို ေျဗာက္က်က် တုိက္ခိုက္ရိုက္နက္ခဲ့ရမွာ ေသဆံုးသည္အထိ သတ္ပစ္ခဲ့ၾကတယ္ဆိုရင္၊ ခုိးေၾကာင္ခုိး၀ွက္နဲ႔ သတ္ပစ္ခဲ့တဲ့ လုပ္ရပ္ေတြကို ဘယ္သူေတြ သိႏုိင္မွာလဲ။ ဒါေတြဟာ ဘယ္သူတစ္ဦးမွ သူတို႔ကို လက္နက္စြဲကုိင္ျပီး ေတာ္လွန္ခဲ့ၾကတာ မဟုတ္ပါဘူး။ ျငိမ္းခ်မ္းစြာနဲ႔ပဲ ျမန္မာႏုိင္ငံျပည္သူေတြကို လိုက္စည္းရံုးေနရာမွ ျဖစ္ရတဲ့ ျပသနာပါ။ ဒီလုိလုိက္စည္းရံုးရံုနဲ႔ လူဒီေလာက္ေသရတယ္ဆိုရင္ ျပည္တြင္းထဲမွာသာ လက္နက္စြဲကိုင္ျပီး ေတာ္လွန္သည့္ အေရးအခင္းမ်ားသာ ရွိခဲ့မည္ဆိုလွ်င္ ျပည္သူမ်ား မည္မွ် ေသေၾကရမည္နည္း။ သင္တို႔ ေတြးၾကည့္ပါ။ အဓိကအားျဖင့္ နအဖအာဏာရွင္ၾကီးမ်ားႏွင့္ ျငိမ္းခ်မ္းေရးအရ ဆက္ဆံလိုေသာ လူမ်ား ေတြးၾကည့္သင့္ပါသည္။ <br /> တကယ္လို႔သာ ကြ်န္ေတာ္တို႔ဟာ ျငိမ္းခ်မ္းတဲ့ နည္းလမ္းေတြ၊ ႏုိင္ငံတကာ အစရွိတဲ့ သံရံုးေတြေရွ႔မွာ ဆႏၵျပရံုနဲ႔ နအဖစစ္အစိုးရကို ျဖဳတ္ခ်ဖို႔ဆိုတာ မျဖစ္ႏုိင္ေတာ့မွန္း သိရွိၾကဖို႔ လုိပါျပီ။ ျပည္တြင္းမွာ ျငိမ္းခ်မ္းစြာ ဆႏၵျပျပန္ရင္လည္း အပိုအလုပ္တစ္ခုလို႔ေတာင္ ေျပာလို႔ရပါတယ္။ အဲ့ဒီလို ျငိမ္းခ်မ္းစြာ ဆႏၵျပေနတဲ့ လူေတြနဲ႔ နအဖေတြက ညိွႏႈိင္းေဆြးေႏြးျခင္း မရွိခဲ့ပါဘူး။ ဖမ္းဆီးျခင္း၊ ႏွိပ္စက္ျခင္း စတဲ့ သတင္းေတြကိုပဲ ၾကားေနရပါတယ္။ နအဖက ဖမ္းလိုက္ ျပန္လြတ္လိုက္နဲ႔ သံသရာလည္ေနတဲ့ ျပဳမူေဆာင္ရြက္ခ်က္ေတြကို ဒီမိုကေရစီအေရး လႈပ္ရွားေနသူေတြဘက္ကပဲ ရပ္သင့္ရင္ ရပ္ရပါေတာ့မယ္။ ေရြ၀ါေရာင္ေတာ္လွန္ေရးလို႔ အမည္ေပးထားတဲ့ စက္တင္ဘာအေရးခင္းတုန္းကဆိုရင္ ကြ်န္ေတာ္တို႔ ကိုယ္ေတြ႔ပါ။ စစ္သားက ျပည္သူေတြကို မညွာတာဘူးဆိုတဲ့ အသိဥာဏ္ေလးတခုကို ကိုယ့္စိတ္ထဲမွာ စြဲစြဲျမဲျမဲ သြင္းထားသင့္ပါျပီ။ ရဟန္းသံဃာေတာ္ အပါးေျမာက္ေပါင္းမ်ားစြာ ဦးေဆာင္တဲ့ စက္တင္ဘာအေရးခင္းမွာ လူဘယ္ေလာက္ ေသဆံုးခဲ့သလဲ..၊ လူဘယ္ေလာက္ေပ်ာက္ဆံုးခဲ့သလဲ၊ ရဟန္းသံဃာေတာ္မ်ား မည္မွ် အဖမ္းခံရသလဲ..၊ ဒါေတြကို ကြ်န္ေတာ္တို႔ အေလးအနက္ထားျပီး စဥ္းစားသင့္ပါတယ္။ အစဥ္အဆက္က ရိုေသလာတဲ့ သံဃာေတာ္ေတြဟာ နအဖ စစ္တပ္လက္ထက္မွာ ေထာင္ထဲေရာက္ကုန္တယ္၊ အရိုက္ခံရကုန္တယ္ဆိုတာ ကြ်န္ေတာ္တို႔ ျမန္မာႏုိင္ငံသားေတြအတြက္ ရာဇ၀င္ ရိုင္းလြန္းပါတယ္။ ကြ်န္ေတာ္တို႔ ငယ္ငယ္တုန္းကဆိုရင္ ရဟန္းသံဃာေတာ္ေတြ ေနထုိင္တဲ့ ေက်ာင္းထဲကို ဖိနပ္ေတာင္ စီးခြင့္မရခဲ့ပါဘူး။ အခုေတာ့ ေကာင္းၾကေသးရဲ့လား။ စစ္သားစီးတဲ့ ဖိနပ္က ရဟန္းသံဃာေတာ္ေတြရဲ့ ေခါင္းေပၚေရာက္လိုေရာက္၊ လက္နက္ကိုင္ စစ္သားေတြကို ရဟန္းသံဃာေတာ္ေတြက ထုိင္ျပီး ရွိခိုးရလိုရွိခုိး၊ သူခုိးလူဆိုးေတြရိုက္တဲ့ တုတ္ေတြက ရဟန္းသံဃာေတာ္ေတြကို ရိုက္လိုရိုက္နဲ႔ နအဖလက္ထက္မွာ ေျဗာင္းဆန္ကုန္ပါျပီ။ အထူးသျဖင့္ ဗိုလ္ခ်ဴပ္မႈးၾကီး သန္းေရြဦးေဆာင္တဲ့ နအဖစစ္အစိုးရ အုပ္စုလို႔ ေျပာရင္ ပိုျပီး မွန္ကန္ပါလိမ့္မယ္။ အဓိက ေျပာခ်င္ကေတာ့ဗ်ာ နအဖကို လက္နက္နဲ႔ တိုက္ရံုမွတပါး အျခားေရြးစရာ လမ္းမရွိေတာ့ပါဘူး။ လက္နက္နဲ႔ တုိက္ရင္ လူ႔အသက္ေပါင္း ေျမာက္မ်ားစြာ ဆံုးရံႈးမယ္ဆိုတာကေတာ့ ေသခ်ာပါတယ္။ ဒါေပမဲ့ ဒီတိုင္းပဲ နည္းနည္းစီ ျငိမ္းျငိမ္းခ်မ္းခ်မ္းေလး ဆႏၵျပေနလို႔လည္း ေနာက္ထပ္အႏွစ္ ၂၀ ထပ္ၾကေနပါလိမ့္မယ္။ ျပည္သူေတြကို ေသေစခ်င္လို႔ မဟုတ္ပါဘူး။ ဒီေဆာင္းပါးကို ေ၀ဖန္ခ်င္လည္းေ၀ဖန္ပါလိမ့္မယ္။ ဘယ္လိုေ၀ဖန္မလဲဆိုတာကေတာ့ ကြ်န္ေတာ္လည္း မသိပါဘူး။ ျဖစ္ႏုိင္တဲ့ ေ၀ဖန္ခ်က္တခုကေတာ့ မင္းဒီေလာက္ေတာင္ လူေတြ ေသေစခ်င္သလားဆိုတဲ့ ေမးခြန္းမ်ိဳးပါပဲ။ အဲ့ဒါဆို ကြ်န္ေတာ္က စာနဲ႔ေရးေနတာပါ။ တကယ္လက္ေတြ႔လုပ္ေနတဲ့ နအဖေတြကိုသာ ျပန္သြားေမးပါလို႔ ေမးတဲ့လူကို ကြ်န္ေတာ္ ၾကိဳတင္ ေျဖရွင္းခ်က္ေပးပါရေစ။ <br /><br />ရွမ္းကေလး<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/849715243362858056-6202057166340014998?l=shankalayimage.blogspot.com' alt='' /></div>ရွမ္းကေလးhttp://www.blogger.com/profile/17411092240580045929noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-849715243362858056.post-90617745742358411222008-06-12T12:26:00.001+07:002008-06-12T12:33:02.090+07:00<div style="text-align: justify;"><span style="color: rgb(51, 51, 255); font-weight: bold;">မွတ္ခ်က္။ ။ ကြ်န္ေတာ္ရဲ့ ေတြးမိေတြးရာ အေမးအေျဖမ်ားႏွင့္ မရယ္ရေသာ ဟာသမ်ားသည္ ကြ်န္ေတာ္၏ စိတ္ထဲတြင္ သို၀ွက္ထားေသာ အေတြးအစမ်ားသာ ျဖစ္ပါသည္။ မည္သူတစ္ဦးမွ တိုက္တြန္းျခင္းအလို႔ငွာ မျပဳလုပ္ပါ။ မည္သူတစ္ဦးတစ္ေယာက္ကမွလည္း ကြ်န္ေတာ့္ကို အၾကံဥာဏ္မ်ား မေပးပါ။ ထို႔ေၾကာင့္ အခ်ိဳ႔ေသာ ဟာသမ်ားသည္ ရီစရာမ်ားကို ဖန္တီးျခင္း သက္သက္သာ ျဖစ္ပါသည္။ မည္သူတစ္ဦးတစ္ေယာက္ကိုမွ ရည္ရြယ္ကာ တိုက္ခုိက္ေျပာဆိုျခင္း မဟုတ္ပါ။ ထို႔ေၾကာင့္ လာေရာက္လည္ပတ္ေသာသူတို႔ ေပ်ာ္ရြင္ႏုိင္ပါေစသတည္း။</span><br /></div><br /><span style="color: rgb(255, 102, 102);">ေမး။ ။ ဘာေၾကာင့္ ရန္ကုန္မွာေနတဲ့ ျမန္မာစစ္ဗိုလ္ခ်ဴပ္ၾကီးမ်ားက ေနျပည္ေတာ္ကို ေျပာင္းသြားတာလည္း။</span><br /><span id="fullpost"><span style="color: rgb(51, 51, 255);">ေျဖ။ ။ အတုိက္အခံေတြက ရန္ကုန္စစ္အုပ္စု၊ ရန္ကုန္စစ္အုပ္စုလို႔ ခဏခဏေျပာလို႔။</span><br /><br /><span style="color: rgb(255, 0, 0);">ေမး။ ။ ဘာလို႔ ဗိုလ္ခ်ဴပ္သန္းေရြက သူ႔ကိုသူ ဗိုလ္ခ်ဴပ္မႈးၾကီးလို႔ ေခၚခုိင္းတာလဲ..၊ </span><br /><span style="color: rgb(51, 51, 255);">ေျဖ။ ။ သူက အျမဲတမ္း မူးေနလို႔</span><br /><br /><span style="color: rgb(204, 0, 0);">ေမး။ ။ ဘာလို႔ နအဖစစ္တပ္ေတြက ကေလးေတြကို တပ္ထဲသြင္းေနတာလည္း..၊</span><br /><span style="color: rgb(51, 102, 255);">ေျဖ။ ။ လူၾကီးအခြင့္အေရးမရွိလို႔။</span><br /><br /><span style="color: rgb(255, 0, 0);">ေမး။ ။ ဘာလို႔ ဗိုလ္ခ်ဴပ္မႈးၾကီးသန္းေရြက ဒုကၡအတိေရာက္ေနတဲ့ ျမန္မာျပည္သူလူထုကို မကူညီခ်င္တာလဲ..၊</span><br /><span style="color: rgb(51, 102, 255);">ေျဖ။ ။ မင္းဘာသိလို႔လဲ ဗိုလ္ခ်ဴပ္ၾကီးက သူ႔ရဲ့လက္ထက္မွာ အျခားႏုိင္ငံေတြထက္ ခ်မ္းသာေအာင္လို႔ ေငြေတြကို ေခြ်တာသံုးေနတာ။</span><br /><br /><span style="color: rgb(255, 0, 0);">ေမး။ ။ လူတစ္ေယာက္ လိမ္တယ္ဆိုတာ ဘယ္သူသိႏိုင္မလဲ</span><br /><span style="color: rgb(51, 102, 255);">ေျဖ။ ။ အလိမ္ခံရတဲ့သူက ပိုသိမွာေပါ့..၊</span><br /><br /><span style="color: rgb(255, 0, 0);">ေမး။ ။ သည္းခံျခင္းကို ခင္ဗ်ားအေနနဲ႔ ဘယ္လိုယူဆမလဲ </span><br /><span style="color: rgb(51, 51, 255);">ေျဖ။ ။ အျမဲသည္းခံေနရင္ေတာ့ အႏုိင္က်င့္တဲ့လူက ပိုျပီးေရာင့္သက္လာမယ္</span><br /><br /><span style="color: rgb(204, 0, 0);">ေမး။ ။ ကမၻာေပၚမွာ မညီညြတ္တဲ့ လူေတြကို လက္ညိဳးထိုးျပပါဆို ခင္ဗ်ားက ဘယ္သူ႔ကို ထိုးျပမွာလဲ..၊</span><br /><span style="color: rgb(51, 102, 255);">ေျဖ။ ။ ျမန္မာႏုိင္ငံဒီမိုကေရစီရရွိေရးအတြက္ၾကိဳးစားေနတဲ့ အခ်ဳိ႔ေသာ အတိုက္အခံမ်ား..အဖြဲ႔အစည္းမ်ား..။</span><br /><br /><span style="color: rgb(204, 0, 0);">ေမး။ ။ ေလာကၾကီးမွာ အရက္စက္ဆံုး လူတစ္ဦးကို ညြန္ျပပါ ခင္ဗ်ား ဘယ္သူ႔ကို ညြန္ျပမလဲ..၊</span><br /><span style="color: rgb(51, 102, 255);">ေမး။ ။ ဗိုလ္ခ်ဴပ္မႈးၾကီးသန္းေရြ...</span><br /><br /><span style="color: rgb(204, 0, 0);">ေမး။ ။ လြတ္လပ္ျခင္းကို မိုက္မိုက္ကန္းကန္းအသံုးျပဳေနတဲ့ လူေတြကို လက္ညိဳးညြန္ျပပါ..။</span><br /><span style="color: rgb(51, 51, 255);">ေျဖ။ ။ အခ်ိဳ႔ေသာ ျမန္မာဘေလာ့ဂါမ်ား..၊</span><br /><br /><span style="color: rgb(255, 0, 0);">ေမး။ ။ လူတစ္ေယာက္ဟာ ဘယ္အခ်ိန္မွာ မ်က္ႏွာငယ္ႏုိင္သလဲ...၊</span><br /><span style="color: rgb(51, 102, 255);">ေျဖ။ ။ ဥပမာ ေခြးတစ္ေကာင္က သူ႔သခင္ရဲ့ေရွ႔မွာ သူမ်ားအစားအစာကို စားေနရတဲ့အခ်ိန္</span><br /><br />ရွမ္းကေလး</span><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/849715243362858056-9061774574235841122?l=shankalayimage.blogspot.com' alt='' /></div>ရွမ္းကေလးhttp://www.blogger.com/profile/17411092240580045929noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-849715243362858056.post-67026834335536915822008-06-12T09:41:00.000+07:002008-06-12T09:43:00.271+07:00ျမန္မာ့ဒီမိုကေရစီေခါင္းေဆာင္ ေဒၚေအာင္ဆန္းစုၾကည္အား စေကာ့တလန္ႏိုင္ငံ၊ ဒန္ဒီၿမိဳ႕က ၎ၿမိဳ႕၏ အျမင့္မားဆံုး ဂုဏ္ထူးေဆာင္ဆုအတြက္ ေရြးခ်ယ္ေၾကာင္း ၿမိဳ႕ေတာ္ေကာင္စီဝင္အဖြဲ႔က ယမန္ေန႔ညတြင္ ေၾကညာလိုက္သည္။<br /><br />အဆိုပါဆုကို စက္တင္ဘာလတြင္ ခ်ီးျမႇင့္မည္ျဖစ္ၿပီး အဂၤလန္ႏိုင္ငံအေျခစိုက္ Burma Campaign (UK) ျမန္မာ့အေရး လႈပ္ရွားမႈအဖြဲ႔၏ ၫႊန္ၾကားေရးမႉး အန္နာေရာဘတ္စ္က ေဒၚေအာင္ဆန္းစုၾကည္ ကိုယ္စား လက္ခံရယူမည္ဟု သိရသည္။<br /><br />အန္အယ္ဒီပါတီ၏ ေျပာေရးဆိုခြင့္ရွိသူ ဦးဉာဏ္ဝင္းက “အဖြဲ႔ခ်ဴပ္ ေခါင္းေဆာင္ေဒၚေအာင္ဆန္းစုၾကည္ကို အခုလို ဆုခ်ီးျမွင့္တဲ့အတြက္ က်ေနာ္တို႔က ဝမ္းသာႀကိဳဆိုပါတယ္။ သို႔ေသာ္လည္းပဲ နအဖက က်ေနာ္တို႔ အဖြဲ႔ေတြနဲ႔ ဆက္ဆံတဲ့ ေနရာမွာ အဖမ္းအဆီးေတြကို တိုးခ်ဲ႕တာဟာ ဝမ္းနည္းစရာပဲလို႔ က်ေနာ္ ေျပာခ်င္ပါတယ္” ဟု ေျပာသည္။<br /><br /><span id="fullpost">ဆုေ႐ြးခ်ယ္ေရးအဖြဲ႔၏ ေၾကညာခ်က္တြင္ ႏုိဘဲယ္လ္ၿငိမ္းခ်မ္းေရးဆုရွင္ ေဒၚေအာင္ဆန္းစုၾကည္၏ ျမန္မာႏုိင္ငံ ဒီမုိကေရစီ ရရွိေရး ႀကိဳးပမ္းေနမႈကုိ ဂုဏ္ျပဳေၾကာင္း၊ စစ္အစိုးရက ေဒၚေအာင္ဆန္းစုၾကည္ကို ေနအိမ္အက်ယ္ခ်ဳပ္ထားျခင္းမွ ခ်က္ခ်င္းျပန္လႊတ္ေပးရန္တို႔ ေဖာ္ျပပါရွိသည္။<br /><br />ေဒၚေအာင္ဆန္းစုၾကည္သည္ ၂၀၀၃ ခုႏွစ္ ေမလတြင္ ျဖစ္ပြားခဲ့ေသာ ဒီပဲယင္း အၾကမ္းဖက္တိုက္ခိုက္မႈ အၿပီးမွစတင္၍ ေနအိမ္အက်ယ္ခ်ဳပ္ျဖင့္ ထိန္းသိမ္းခံေနရသည္မွာ ၅ ႏွစ္ ရွိၿပီျဖစ္သည္။ ၁၉၈၉ ခုႏွစ္မွစ၍ ယေန႔အထိ ေနအိမ္အက်ယ္ခ်ဳပ္ ဘဝျဖင့္ ေနရခ်ိန္စုစုေပါင္းမွာ ၁၂ ႏွစ္ ေက်ာ္ၿပီျဖစ္သည္။<br /><br />ဇြန္လ ၉ ရက္ေန႔တြင္ထုတ္ျပန္သည့္ အဖြဲ႔ခ်ဴပ္ေၾကညာခ်က္အရ ေမလ ၂၇ ရက္ေန႔က ေနအိမ္အက်ယ္ခ်ဳပ္ ထပ္တုိးျခင္းခံခဲ့ဲ့ ရသည့္ ျမန္မာ့ဒီမုိကေရစီေခါင္းေဆာင္ကို ႏုိင္ငံေတာ္ကာကြယ္ေရးဥပေဒ ပုဒ္မ ၁၀ (ခ) အရ အာဏာပုိင္တို႔က အက်ယ္ခ်ဳပ္ ခ်ထားျခင္းသည္ တည္ဆဲဥပေဒအရမွားယြင္းေနေၾကာင္း ခုိင္လုံသည့္ ဥပေဒဆုိင္ရာကိုးကားခ်က္မ်ားကိုေဖာ္ျပၿပီး အန္န္အယ္လ္ဒီ အေနႏွင့္ အယူခံ၀င္ရန္ရွိသည္ဟု သိရသည္။<br /><br />သို႔ေသာ္လည္း ယေန႔ ျမန္မာ့အလင္းသတင္းစာတြင္္ ေဒၚေအာင္ဆန္းစုၾကည္ ေနအိမ္အက်ယ္ခ်ဳပ္သက္တမ္း ထပ္တိုးျခင္း ႏွင့္ပတ္သက္ၿပီး ၁၉၇၅ ခုႏွစ္ ႏိုင္ငံေတာ္အားေႏွာင့္ယွက္ဖ်က္ဆီးလိုသူမ်ား၏ေဘးအႏၱရယ္မွ ကာကြယ္ေစာင့္ေရွာက္သည့္ ဥပေဒႏွင့္ညီညြတ္သည္ဟု ေဆာင္းပါးရွင္ ေက်ာ္ရဲမင္းက ေရးသားထားသည္။<br /><br />ေဒၚေအာင္ဆန္းစုၾကည္အား ယခုႏွစ္ ဧၿပီလအတြင္းက အေမရိကန္ အထက္ လႊတ္ေတာ္က အရပ္သားမ်ားကို ခ်ီးျမႇင့္သည့္ ဆုမ်ားထဲမွအျမင့္ဆံုး ေရႊတံဆိပ္ဆုကို ဂုဏ္ျပဳ ခ်ီးျမႇင့္ခဲ့သည္။<br />ေဒၚေအာင္ဆန္းစုၾကည္သည္ ေနာ္ေ၀ႏိုင္ငံကခ်ီးျမွင့္သည့္ တြင္ႏိုဘဲယ္လ္ ၿငိမ္းခ်မ္းေရးဆုအပါအ၀င္ ႏိုင္ငံတကာဆုေပါင္း မ်ားစြာကို ရရွိထားသူ ျဖစ္သည္။<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/849715243362858056-6702683433553691582?l=shankalayimage.blogspot.com' alt='' /></div>ရွမ္းကေလးhttp://www.blogger.com/profile/17411092240580045929noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-849715243362858056.post-29712371580051951632008-06-12T09:38:00.001+07:002008-06-12T09:41:14.463+07:00<div style="text-align: justify;">ေမနဲ႔ကြ်န္ေတာ္စေတြ႔တဲ့ ေန႔က မိုးေတြရြာေနတဲ့အခ်ိန္...<br />ေလျပင္းေတြကလည္း တိုက္လိုက္တာမွ အရမ္းပဲ....<br />ေမ့ခင္မ်ာ မိုးရြာထဲမွာ တစ္ေယာက္ထဲ အေဖာ္မဲ့ေနရွာတယ္<br />ကြ်န္ေတာ္ကလည္း ကြ်န္ေတာ္ ဒီေန႔ေတာ့ မိုးမရြာေလာက္ေတာ့ဘူး ဆိုျပီး မုန္႔ေရာင္းထြက္လာတာေပါ့..၊ လမ္းတ၀က္ေလာက္လည္း ေရာက္ေရာ.. မိုးစက္ကေလးေတြက ႏွင္းဖြဲေလးေတြအလား တစက္စက္နဲ႔ က်လာတာေပါ့။ ေတာ္ေသးတာေပါ့ ကြ်န္ေတာ့္ရဲ့ မုန္႔ေရာင္းတဲ့ စက္ဘီးကေလးက အမိုးေလး ပါေနလို႔..၊ ေနာက္ထပ္ ကြ်န္ေတာ္ကံေကာင္းသြားတာက မိုးရြာခ်ခ်င္းခ်င္းပဲ လူနားေနရာျပဳလုပ္ထားတဲ့ တဲေလးတစ္လံုးရွိတဲ့ေနရာကို ေရာက္ေနလို႔..၊ အဲ့ဒီေနရာမွာ ကြ်န္ေတာ္ ေမ့ကို စေတြ႔တာေပါ့..၊ ေမကလည္း အဲ့ဒီမွာ တစ္ေယာက္တည္းဗ်..၊ ကြ်န္ေတာ္ကလည္း မုန္႔ေရာင္းတဲ့ စီးပြားေရး သမားဆိုေတာ့ အကြက္ကို ျမင္မိတာေပါ့..၊ ဒါမွလည္း မုန္႔ေရာင္းေကာင္းမွာေလ..၊ စီးပြားေရး သမားဆိုတာ အကြက္ၾကိဳျမင္ရတာေပါ့..၊ ဒါေပမဲ့ ေမက ကြ်န္ေတာ့္ကို ေတြ႔ေတာ့ ျပံဳးရံုေလး ျပံဳးျပတယ္ဗ်..။ စေတြ႔ေတြ႔ျခင္း ေမ့ရဲ့ ပံုစံကေလးက ထုိင္းအမ်ိဳးသမီး တစ္ဦးပံုေပါက္ေနတယ္ဗ်..၊ မ်က္ႏွာမွာ အလွအပ ျခယ္သကာ..၊ ေျခဖ၀ါးထိရွည္တဲ့ ဂ်င္းေဘာင္းဘီၾကီးကို ၀တ္လို႔ဗ်..၊ ျပီးေတာ့ လက္တုိတီရွပ္တစ္ထည္ကို ၀တ္ထားတယ္..၊<br /></div><br /><span id="fullpost">ကြ်န္ေတာ္စစခ်င္း ေမ့ကို ထိုင္းမေလး တစ္ေယာက္မ်ားလားလို႔ ထင္ေနတာဗ်..၊ ေနာက္ေတာ့ ကြ်န္ေတာ္တို႔ ႏွစ္ေယာက္ တစ္ေယာက္ကို တစ္ေယာက္ မိတ္ဆက္ၾကေတာ့မွ ေမက ျမန္မာအမ်ိဳးသမီးေလးဆိုတာ ကြ်န္ေတာ္သိေတာ့တယ္။ ျမန္မာအမ်ိဳးသမီးနဲ႔တူတာဆိုလို႔ ေမ့မွာ ဆံပင္ရွည္တာပဲရွိတယ္..၊ ဟုတ္တယ္ ေမက ဆံပင္အရွည္ၾကီးပဲ..၊ ေမ့ရဲ့ ဆံပင္ကိုသာ ညွပ္ပစ္လိုက္ရင္ ထုိင္းမေလး တစ္ေရာက္နဲ႔ ခြ်တ္စြပ္ကို တူမွာ ေသခ်ာတယ္။ ဒါေပမဲ့ ေမ့ရဲ့ ဆံပင္အရွည္ၾကီးကို ျဖတ္ပစ္ရမွာ ေမႏွေျမာတယ္ထင္တယ္..။ မိုးေပါက္က်ေနတုန္းမွာပဲ မိုးျခိမ္းသံတစ္ခ်က္ ထြက္ေပၚလာျပီး မိုးက ျပင္းထန္စြာ ရြာခ်လုိက္ေလပါေရာ..၊ အဲ့ဒါမွ ဂြက်တာပဲ..၊ လူမ်ားနားခုိရာ တဲကေလးမွာလည္း ေမနဲ႔ ကြ်န္ေတာ္နဲ႔ ႏွစ္ေယာက္တည္း..၊ ျပီးေတာ့ ကြ်န္ေတာ့္ရဲ့ မုန္႔ကေလးကလည္း အခုမွ ေရာင္းစဆိုုေတာ့..၊ ကြ်န္ေတာ့္မွာ ဒီည ထမင္းမွ စားရပါ့မလားလို႔ ေတြးေနမိတယ္..၊ မုန္႔ဆိုက်ျပန္ေတာ့လည္း ကြ်န္ေတာ္က မစားခ်င္ျပန္ဘူးဗ်..၊ ကြ်န္ေတာ္ကလည္း ျမန္မာလူမ်ိဳးတစ္ဦးဆိုေတာ့ ညဆို ထမင္းစားရမွ တင္းတိမ္တယ္လို႔ ထင္တဲ့ လူတစ္မ်ိဳးဗ်..၊<br />”၀မ္းနိဖုန္တိုတ္(င္) ယို႔နား”လို႔ ကြ်န္ေတာ္က ေမ့ကို ဒီည မိုးေတာ္ေတာ္ရြာတာပဲလို႔ ေျပာလိုက္တယ္..၊ ကြ်န္ေတာ္က ထုိင္းစကား နဲနဲပါးတတ္ေတာ့ ထုိင္းလိုပဲ ေျပာရတာေပါ့။ ဒါေပမဲ့ ေမ့ရဲ့ တုန္႔ျပန္မႈကို ေစာင့္ေနရင္း ကြ်န္ေတာ္ တစ္ေရးေတာင္ အိပ္မိေတာ့မလို႔..၊ အိပ္မွာေပါ့ ေမက ထုိင္းစကားမွ မတတ္သာ။ ဘယ္လို႔လို႔ ေမ့ရဲ့အသံကို ၾကားရမွာလည္း။ ကြ်န္ေတာ္ကလည္း အလုိက္ကမ္းဆိုးမသိ ထုိင္းလို ေျပာမိေတာ့ ေမလည္း နဲနဲလန္႔သြားတယ္ ထင္ပါတယ္။ သူက ျမန္မာ.. ၊ ကြ်န္ေတာ့္ကိုေတာ့ သူက ထုိင္းလူမ်ိဴးတစ္ဦး ထင္ေနတာကိုး..၊ ေမက ကြ်န္ေတာ့္ကို ေခါင္းခါျပတယ္..၊ ျပီးေတာ့ ပါးစပ္ကလည္း ထုိင္းလူမ်ိဳးနဲ႔ေတြ႔ရင္ ေျပာဖို႔ဆုိျပီး အထူးေလ့က်င့္သင္ယူထားတဲ့ “မိုက္ရု” ဆိုတဲ့ ျမန္မာအေခၚ ”မသိဘူး” ဆိုတဲ့ စကားတစ္လံုးကိုသာ ကြ်န္ေတာ့ကို ထပ္ခါထပ္ခါ ေျပာေနေတာ့တယ္။ ကြ်န္ေတာ္ကလည္း သေဘာေပါက္သြားတာေပါ့..၊ သူက ျမန္မာအမ်ိဳးသမီးဆိုတာ..၊ ကြ်န္ေတာ္လည္း ျမန္မာအမ်ိဳးသားပဲေလ...၊ ျမန္မာအခ်င္းခ်င္းေတြ႔ရင္ ျမန္မာစကားမေျပာပဲ ကိုယ့္ကိုယ္ကို ထုိင္းလူမ်ိဳး ေယာင္ေဆာင္ထားရင္။ ဗ်ိဳင္းေယာင္ေဆာင္ေသာ ဂ်ီးနဲ႔ တူသြားမွာေပါ့..၊ ဟုတ္ဖူးလား...၊<br />”ေအာ.. ဒီက ညီမက ျမန္မာလား” လို႔ ကြ်န္ေတာ္က ေျပာလိုက္တယ္။<br />ေဟာ အခုမွ ေမ့မ်က္ႏွာေပၚမွာ အျပံဳးရိပ္ သန္းသြားတာေလးကို ကြ်န္ေတာ္ျမင္ရေတာ့တယ္။ ျပီးေတာ့ ေမက ”ဟုတ္ပါတယ္ အကို၊ ညီမက ျမန္မာလူမ်ိဳးပါ..၊ အကိုလည္း ျမန္မာလူမ်ိဳးပဲေနာ္” ဆိုျပီး အံ့ေၾသာတဲ့ အသံနဲ႔ ကြ်န္ေတာ့္ကို ျပန္ေျပာတယ္..<br />”ဟုတ္ပါတယ္ အကိုက ျမန္မာလူမ်ိဴးပါ၊ အခုလို ျမန္မာလူမ်ိဳးအခ်င္းခ်င္း ေတြ႔ဆံုရတာ အရမ္း ၀မ္းသာတယ္ဗ်ာ..၊“<br />“ဟုတ္ကဲ့ ေမလည္း ၀မ္းသာပါတယ္၊ ေမထင္တာ အကို႔ကို ထိုင္းလူမ်ိဳးမ်ားလားလို႔၊ ေမက လန္႔ေနတာ“<br />“ေအာ.. နာမည္က ေမတဲ့လား၊ ကိုယ့္နာမည္လည္း မွတ္ထားပါ..၊ မ်ိဴးသက္ႏုိင္တဲ့..၊ ၾကားသာပေတးသား” လို႔ ကြ်န္ေတာ္ခတ္ ခတ္ရြတ္ရြတ္ေနာက္လိုက္တယ္..၊<br />“ဟုတ္ကဲ့ ဒါနဲ႔ ကိုမ်ိဳး...အဲ ကိုမ်ိဳး.“<br />“မ်ိဴးသက္ႏုိင္ပါ..၊“<br />“နာမည္ရွည္လို႔ မမွတ္မိဘူး..၊ ဟင္းဟင္း။ ဟုတ္ကဲ့ အကိုက ဘယ္မွာေနတာလဲ“<br />“အကိုက ဒီေနရာနဲ႔ ေတာ္ေတာ္ေတာ့ ေ၀းတယ္..။ ညီမရဲဲ့.. အဲ ညီမရဲ့ နာမည္အရွည္က ဘယ္လိုတုန္း“။<br />“ေအာ ညီမရဲ့ နာမည္က ေမစံပယ္စိုးပါ..၊ ေမ့ကို ကိုမ်ိဳးသက္ႏုိင္ ေမလို႔ ေခၚႏုိင္ပါတယ္..။<br />“ဒါဆိုဘယ္တရားမွာလဲ..“<br />“ဟင္းဘာျဖစ္လို႔လဲ“<br />“ေအာ ကိုက ညီမေလးကို ေမလို႔ ေခၚျပီး၊ ကိုယ့္ကို က်ေတာ့ နာမည္အျပည့္အစံု ေခၚေတာ့ ေမေမာမွာေပါ့..၊ ကိုယ့္ကိုလည္း ရင္းရင္းႏွီးႏွီး ကိုမ်ိဳးလို႔ ေခၚႏုိင္ပါတယ္ ေမ..၊“<br />“ဟုတ္ကဲ့ပါ ကိုမ်ိဳး..၊ ဒါေပမဲ့ ေမတို႔ႏွစ္ေယာက္က ေနာက္ေတြ႔ရေတာ့မွာမွ မဟုတ္ေတာ့တာ..“<br />“ဟုတ္ေတာ့ဟုတ္ပါတယ္..၊ ဒါေပမဲ့ ကံတရားဆိုတာ ဘယ္ေျပာႏုိင္မွာလဲ..၊ ဒါနဲ႔ ေမက ဘာအလုပ္ လုပ္တာလဲ..၊ စပ္စုတယ္ မထင္နဲ႔ေနာ္..၊ ကိုယ္ကေတာ့ မုန္႔ေရာင္းတယ္..၊ ျမန္မာအေခၚ ၾကက္ဥပလာတာေပါ့..၊“<br />“ေမက စက္ရံုမွာ အ၀တ္ခ်ဴပ္တယ္ ကိုမ်ိဳးရဲ့..၊ ဒီေန႔မွ ေမတစ္ေယာက္တည္း ဆိုင္ကယ္ လာေစာင့္ေနတာ..၊ မိုးက ရြာေတာ့ မသြားျဖစ္ေတာ့ပါဘူး“<br />“ေအာ.. ဟုတ္လား..၊ ေမက ဘယ္သြားမလို႔“<br />“ေမေစ်းသြားမလားလို႔“<br />“ေအာ..“<br />ကြ်န္ေတာ္ စကားမဆံုးေပမဲ့ မိုးရြာတာကေတာ့ ဆံုးသြားျပီဗ်..၊ မိုးက ရြာခ်လိုက္ရင္လည္း ေဟာဒိုင္း ရြာခ်လိုက္တယ္၊ တိတ္ျပီဆိုရင္လည္း တိကနဲ႔ တိတ္လိုက္တယ္..၊ ထုိင္းႏုိင္ငံမွာ ရြာတဲ့ မိုးက ဘာမိုးမွန္းကို မသိဘူးလို႔ ကြ်န္ေတာ့္စိတ္ထဲကေတာ့ ေရရြတ္မိတယ္..၊ ျပတ္သြားတဲ့ စကားကို ကြ်န္ေတာ္ ျပန္ဆက္ဖို႔လုပ္တုန္း..၊<br />ေမက “ကဲ မိုးလည္း တိတ္ျပီ ကိုမ်ိဳးေရ..၊ ေမသြားေတာ့မယ္ေနာ္..“<br />“ခဏေလး ေမ..၊ ကိုမုန္႔တခု လုပ္ေပးလိုက္မယ္..၊ ေမလမ္းမွာစားဖို႔“<br />ကြ်န္ေတာ့္အက်င့္က အဲ့လိုပဲဗ်..၊ ျမန္မာလူမ်ိဴးတစ္ဦး ဘယ္သူမဆို မိတ္ဆက္ စကားေျပာျဖစ္ခဲ့ၾကျပီဆုိရင္ မုန္႔တစ္ခုကေတာ့ အျမဲ အလကား လုပ္ေပးေလ့ရွိတယ္..၊ ရင္းရင္းႏွီးႏွီး ရွိတဲ့ လူေပါ့ဗ်ာ..၊ အဲ့ဒါေၾကာင့္ ထင္တယ္..၊ ကြ်န္ေတာ္ ထုိင္းႏုိင္ငံေရာက္လာတာ ၁၀ ႏွစ္ေလာက္ရွိျပီ..၊ ခုထက္ထိ ၁ ရက္လုပ္ေရာင္းရတဲ့ ေငြက တစ္ရက္ ထမင္းစားဖို႔႔ပဲ ရွိတယ္..၊<br />“ေက်းဇူးအမ်ားၾကီး တင္ပါတယ္ ကိုမ်ိဳးရယ္..၊ အားလည္းအားနာတယ္ေနာ္“ ေမေျပာလိုက္တဲ့ စကားသံေတြက ကြ်န္ေတာ့္လို လမ္းတကာ၊ ရပ္ကြက္တကာ စက္ဘီးမဟုတ္ ဘာမဟုတ္ ထုိင္းႏိုင္ငံလုပ္ သံုးဘီးလွည္းေလးကို တြန္းျပီး မုန္႔လုိက္ေရာင္းရတဲ့ မုန္႔ေရာင္းသမားအတြက္ မၾကားစဖူး စကားသံေပါ့ဗ်ာ..။ ဘယ္ေကာင္မေလးကမွ ကြ်န္ေတာ့္ကို ဒီလိုမေျပာဖူးဘူးဗ်..၊ ဘုရားစူး မိုးၾကိဳးပစ္ပါရဲ့..၊ ေမက ကြ်န္ေတာ့ရဲ့ ေဘးနားက ထြက္သြားေစကာမူ ေမ့ရဲ့ စကားသံေလးက ကြ်န္ေတာ့္ႏွလံုးသားႏုႏုထြတ္ထြတ္ေလးမွာ စြဲျပီး က်န္ရစ္ခဲ့တယ္..၊ ခုထိပဲ..၊<br />ဒီလိုနဲ႔ ကြ်န္ေတာ္လည္း တိတ္သြားတဲ့ မိုးကိုၾကည့္ျပီး ေက်းဇူး ၾကိတ္တင္မိတယ္..၊ အခ်စ္ဆိုတာ ရင္းႏွီးျခင္းက စတင္ျခင္း ျဖစ္တယ္ဆိုတဲ့ စကားပံုကလည္း မွန္ပါ့ဗ်ာ..၊ ဒီလိုနဲ႔ ကြ်န္ေတာ့္ရဲ့ ႏွလံုးသား ေလးဟာလည္း ေမဆိုတဲ့ ေကာင္မေလးကို ခ်စ္မိသြားတယ္ဗ်ာ..၊<br />--------------------------------------------------------------------------------------------<br /><br />ဒီဇင္ဘာလ ၁၅ ရက္ေန႔<br />နံနက္ေစာေစာ ႏွင္းေတြက က်ေနဆဲ..၊ ဒါေပမဲ့ တြန္းလဲတစ္စီးနဲ႔ လမ္းတကာ လိုက္ျပီး ေလွ်ာက္ေရာင္းေနရတဲ့ ကြ်န္ေတာ့္လို မရွိလုိ႔ လုပ္စားရတဲ့ ၾကက္ဥပလာတာ လုပ္ေရာင္းရတဲ့ ေကာင္လုိကေတာ့ ႏွင္းက်တာကိုလည္း မမူႏုိင္ပါ..၊ မိုးရြာတာကိုလည္း မမူ..၊ ေနပူတာကိုလည္း လံုး၀မမူ။ ဥတုသံုးပါးစလံုး ၾကိဳးၾကိဳးပမ္းပမ္း လုပ္ပါမွ ထုိင္းႏုိင္ငံရဲ့ တဖက္ကမ္းမွာရွိတဲ့ ေမြးမိခင္နဲ႔ ေကြ်းဖခင္..၊ ခ်စ္ဆံုး ညီေလးတို႔ကို တလတလ ေငြမွန္မွန္ပို႔ႏုိင္မွာ မဟုတ္လား..၊ ကြ်န္ေတာ္လည္း တြန္းလဲေလးကို တြန္း..၊ “လံုးတီးခပ္..၊ လံုးတီးခပ္“ ထုိင္းလို ပါးစပ္က တစ္ေၾကာ္ေၾကာ္ေအာ္..၊ ျမန္မာလူမ်ိးေတြ ေနထုိင္တဲ့ ရပ္ကြက္မ်ား ေရာက္ျပီဆိုရင္ ၾကက္ဥပလာတာ ယူအံုးမလားလို႔.. တတြတ္တြတ္ ရြတ္..၊ ဒီလုိနဲ႔ တစ္ရက္ျပီးတစ္ရက္ ကုန္ဆံုး သြားပါေလေရာ..၊ ကြ်န္ေတာ္ေမ့ကို မေတြ႔တာလည္း တစ္ပါတ္ေလာက္ရွိျပီဗ်..၊ ဒီတစ္ခါေမနဲ႔ ေတြ႔ရင္ ဖုန္းနံပါတ္ေလး ေတာင္းထားမွလို႔ ကြ်န္ေတာ္စဥ္းစားထားတယ္..၊ ကြ်န္ေတာ့္ စိတ္ထဲမွာ ေမ့ကို မေတြ႔တဲ့ တစ္ပါတ္အတြင္း မုန္႔ေတြ သိပ္မေရာင္းေကာင္းဘူးလို႔ ထင္မိတယ္..၊ ဘယ္ေရာင္းေကာင္းမွာလည္း ေမ့ကို လြမ္းတဲ့စိတ္နဲ႔ မုန္႔လုပ္ေနေတာ့ ေယာင္ေယာင္ကန္းကန္းေတြ ျဖစ္ကုန္တာေပါ့..၊ အဆီအေလ်ာ္ေတြ မတည့္ကုန္ဘူး..၊ ႏို႔ဆီမ်ားသြားလိုက္ သၾကား မ်ားသြားလိုက္နဲ႔၊ တခါတေလ တူးေတာင္ တူးသြားလိုက္ေသးတယ္..၊ တူးသြားတဲ့ ဟာဆို အသစ္ျပန္လုပ္ရတယ္..၊ ဘာျဖစ္လို႔ဘာျဖစ္မွန္းမသိဘူး..၊ ကိုယ္က စခ်စ္ရတာဆိုေတာ့ ေမမ်ား သိမလား မသိ..၊ ဒီက ခ်စ္ရတဲ့ သူကေတာ့ ရူးမတတ္ပဲ..၊ အျမဲတမ္း ေတြးေနတာက ေမ့အေၾကာင္းေတြပဲ..၊ ေမမ်ား ကြ်န္ေတာ့္ရဲ့ ေရွ႔မွာ ဘြားကနဲ ေပၚလာျပီး ခ်စ္တယ္လို႔ အေျဖလာေပးသြားရင္ သိပ္ေကာင္းမွာပဲလို႔ စိတ္ကူးေတြ ယဥ္လုိယဥ္..၊ သံုးဘီးကေလးကို ေမနဲ႔ ကြ်န္ေတာ္က ႏွစ္ေယာက္အတူတူတြန္းရင္း ေမက ျမန္မာလို “ေဟာဒီမွာ ၾကက္ဥပလာတာေနာ္..၊“ ကြ်န္ေတာ္က ထုိင္းလို “ေအာက္(င္)လံုးတီးမုိင္းခပ္” လုိ႔ ေျပားျပီး လုိက္ေရာင္းခ်င္လိုက္တာလို႔ ေတြးလိုေတြး..၊ ေတြးတာက အေရးမၾကီးဘူး..၊ ေတြးေနတုန္း ကြ်န္ေတာ့္ရဲ့ သံုးဘီးလွည္းကေလးက ေမာင္းသူမဲ့ေနတဲ့ လွည္းအတုိင္း..၊ ေျမာင္းငယ္ေလး တခုထဲကို က်သြားပါေလေရာ..၊ အဲ့ဒီက်မွ ကြ်န္ေတာ့္ရဲ့ ဦးေႏွာက္ထဲမွာ ေမေပ်ာက္သြားတယ္..၊ မေပ်ာက္လို႔လဲ မရဘူး..၊ ကြ်န္ေတာ္ေရာင္းရမဲ့ မုန္႔ေတြ ျပဳတ္က်ခါနီးျပီ..၊ ေတာ္ေသးတာေပါ့.. မဖိတ္က်သြားလို႔၊ ဖိ္တ္မ်ားဖိတ္သြားရင္ေတာ့ေလ ဒီညေတာ့ ညစာငတ္ျပီ။ ဟိုက္ရွာပါး..၊ ညစာငတ္ခံနီး ကြ်န္ေတာ့ႏွလံုးသားရဲ့ ေသာ့တစ္ေခ်ာင္းျဖစ္တဲ့ ေမ့ကို သြားေတြ႔ရတယ္..၊ မ်က္စိက ဒါမ်ိဳးဆိုလွ်င္ပါ့..။ ေအာ ခ်စ္ရတဲ့ သူကိုး၊ ဟိုက္.. ေမ့ေဘးမွာ ေယ်ာက္က်ားၾကီးတစ္ေယာက္ဗ်..၊ ေမ့လက္ကို တြဲလို႔..၊ ေမက ကြ်န္ေတာ့္ဆီ တန္းတန္းကို လာေနျပီဗ်..၊ ဟိုက္ ဒါမွ ခက္တာပဲ သူက ေမ့ကို ဒီေန႔မွ ခ်စ္စကား ဆိုမလို႔..၊ တျဖည္းျဖည္း နီးလာတဲ့ ေမ့ကို သူျပံဳးျပရံုမွ တပါး ဘာမွ မတတ္ႏုိင္ေတာ့..၊<br />“ကိုမ်ိဳး ဒီမွာမုန္႔ထပ္လာေရာင္းတာလား“<br />“ဟုတ္တယ္ ေမ၊ ဒါနဲ႔ေမက ဘယ္လဲ“<br />“ေအာ.. ေမဒီနားသြားမလုိ႔..၊ ေအာ မိတ္ဆက္ေပးရဦးမယ္..၊ ဒါက ေမနဲ႔ တခ်ိန္က်ရင္ လက္ထက္ရမဲ့ ေမ့ရဲ့ ေမာင္ပါ..၊ ေမာင့္နာမည္က ကိုဇင္သက္ဦးတဲ့..၊ ေမာင္ ဒါက ေမ့ရဲ့ အကိုလို႔လည္း ေျပာလို႔ရတယ္..၊ ေမနဲ႔ မၾကာေသးခင္က မိတ္ေဆြျဖစ္ခဲ့ဖူးတဲ့ အကိုေပါ့..“<br />ေအာ.. ေမ.. ေမ.. ေမကေတာ့ ၀မ္းေတြသာ ပီတိေတြျဖာလို႔..၊ ကိုယ့္မွာေတ့ အျပင္ပန္းသာ မ်က္ႏွာျပံဳးရံုေလး ေမ့ကို ျပံဳးျပေနရတယ္ ဆိုတာ ေမသိမွသိပါ့မလား၊ ကိုယ့္ရဲ့ ရင္ေတြ ဘယ္ေလာက္ပူေလာင္ေနတယ္ဆိုတာ..၊ မုန္႔လုပ္ရင္း ေလာင္သြားတဲ့ မီးေတာင္ မမွီႏုိင္ဘူး ထင္ပါတယ္။ ေအာ.. ေနာက္ဆံုးေတာ့ ကိုယ့္ကိုကိုယ္ပဲ ေျဖသိမ့္ခဲ့ရပါတယ္.. ေမ..၊ ဘာျဖစ္လို႔လဲ ဆိုေတာ့ ကိုယ္က တဖက္သတ္ ခ်စ္ခဲ့ရသူမို႔ေလ..၊<br /><br />ျပီးပါျပီ<br />ရွမ္းကေလး</span><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/849715243362858056-2971237158005195163?l=shankalayimage.blogspot.com' alt='' /></div>ရွမ္းကေလးhttp://www.blogger.com/profile/17411092240580045929noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-849715243362858056.post-66649102911289846842008-06-07T12:41:00.002+07:002008-06-07T12:45:04.679+07:00ေလက တဟူးဟူး တိုက္ခတ္ေနသည္<br />မိုးကလည္း တဒုန္းဒုန္းႏွင့္ ၾကမ္းတမ္းစြာ ျခိမ္းေျခာက္ေနသည့္အလား.။<br />မိုးစက္ေလးမ်ားကား ေလထဲတြင္ တ၀ူ၀ူ လြင့္ေမ်ာေနသည္...။<br />ပတ္၀န္းက်င္တခုလံုး ျဗဳန္းဆန္ေအာင္ ဆူညံေနပါသည္။ ထိုၾကားထဲတြင္ ဓါးအခ်င္းခ်င္း ထိခုိက္ေသာ အသံမ်ားက နားခါးစဖြယ္ ၾကားေနရေပသည္။ တစ္ေယာက္နဲ႔တစ္ေယာက္၊ တစ္ဖြဲ႔နဲ႔တစ္ဖြဲ႔ တိုက္ခုိက္ေနသည္ ဆိုသည္မွာေတာ့ ေသခ်ာေနျပီ။ သိုင္းေလာကတြင္ ဓါးအခ်င္းခ်င္း ထိရေသာ အသံကို ၾကားရျခင္းမွာ မထူးဆန္းေပ။ အခုလည္း ဘယ္က အနက္ေရာင္သိုင္းသမားန႔ဲ အျဖဴေရာင္ သိုင္းေလာကက သူရဲေကာင္းသို႔ အျငိဳးၾကီးစြာ တုိက္ခုိက္ေနသည္ကိုေတာ့ မသိ။ ဓါးအခ်င္းခ်င္း ထိခိုက္သံမ်ားကေတာ့ ေၾကာက္မခန္းခန္းလိလိပင္ ျဖစ္ပါေတာ့သည္။<br /><br />”မိ္န္းကေလးမို႔ ငါညာေနတာေနာ္ ႏွင္းပြင့္သခင္မ”<br /><br /><span id="fullpost">”ေအာင္းမယ္ လာကလာေသးတယ္..၊ အခုမွ သိုင္းေလာကမွာ နာမည္ရလာတဲ့ ငနဲသားေလးရယ္..၊ နင့္ကမ်ား ငါ့ကို ႏုိင္ေအာင္ တိုက္ႏုိင္တယ္လို႔ ထင္ထားလို႔လား”..<br /><br />တိုက္လည္းတုိက္ ေျပာလည္းေျပာေနၾကေတာ့ သူတို႔ရဲ႔ အသံကို နားေထာင္ၾကည့္ျခင္းအားျဖင့္ ေယာက္က်ားေလးႏွင့္ မိန္းကေလးတို႔ တိုက္ခိုက္ေနၾကသည္ကို သိႏုိင္ေပသည္။ ေယာက္က်ားေလးက မိန္းကေလး တစ္ဦးကို တိုက္ခိုက္ေနသည္မွာကေတာ့ သဘာ၀ မက်ေပ။ သို႔ေသာ္...<br />ထိုသူမ်ားမွန္ အျခားသူမ်ား မဟုတ္။ မိန္းကေလးျဖစ္သူကား သိုင္းေလာကတြင္ အလြန္ေက်ာ္ၾကားရက္စက္ေသာ ႏွင္းပြင့္သခင္မပင္ ျဖစ္ေပသည္။ ႏွင္းပြင့္သခင္မဟူေသာ မိန္းမပ်ိဳကား သုိင္းေလာကတြင္ ရက္စက္ျခင္းမ်ားစြာနဲ႔ နာမည္ၾကီးလွေသာ မိန္းကေလး သိုင္းသမား တစ္ဦးပင္ျဖစ္ပါသည္။ သူမသည္ အျဖဴေရာင္ သိုင္းေလာက၏ ရန္သူေတာ္ ျဖစ္ေသာ္လည္းပဲ အနက္ေရာင္ သိုင္းေလာကသားတို႔ အတြက္ကား အရွင္သခင္ျဖစ္သည္။ သူမ၏ ႏွင္းစက္မုန္တုိင္း သိုင္းကြက္မွာ အထူးထင္ရွားေပသည္။ သူမသည္ ရုပ္ေခ်ာသေလာက္ ရက္စက္လြန္းလွသည့္ မိန္းမပ်ိဳတစ္ဦးပင္ျဖစ္ပါသည္။ ႏွင္းပြင့္သခင္မႏွင့္ တုိက္ခိုင္ေနေသာ လူကား အျခားသူမဟုတ္။ သိုင္းေလာကတြင္ နာမည္အတန္အသင့္ ရထားေသာ မုန္တုိင္းဓါးသခင္ပင္ျဖစ္ပါသည္။ မုန္တိုင္းဓါးသခင္ ေရွာက္ရိသည္ သူကြ်မ္းက်င္လွေသာ ဓါးသုိင္းပညာႏွင့္ ႏွင္းပြင့္သခင္အား တိုက္ခုိက္ေနသည္။ အနက္ေရာင္ သိုင္းသမား ႏွင္းပြင့္သခင္မမွာကား လက္နက္ပစၥည္း တခုမွပင္ မထုတ္ေသးေပ။ သို႔ေသာ္ မုန္တုိင္းဓါးသခင္မွာေတာ့ ႏွင္းပြင့္သခင္မအား အလူးအလဲ တိုက္ခုိက္ေနရသည္။ <br /><br />“ရွင္က်မရဲ့ ေနာက္ဆံုး ႏွင္းပြင့္ေျခြသိုင္းကြက္ကို ရွင္ႏုိင္မွာ မဟုတ္ပါဘူး”<br />“မင္းကိုေၾကာက္ေနရင္ ဒီေနရာေတာင္ အေရာက္မလာဘူးကြ”<br />“စကားမမ်ားနဲ႔ ေရာ့ က်မရဲ့ ႏွင္းပြင့္ေျခြသိုင္းကြက္ ျမည္းစမ္းလုိက္ဦး“ ႏွင္းပြင္သခင္မက ေျပာျပီးျပီးခ်င္း သူ႔ရဲ့ အလြန္လွ်င္ျမန္ျပီး လွပေသးသြယ္တဲ့ လက္ေခ်ာင္းကေလးေတြကို အသံုးျပဳကာ သုိင္းကြက္တကြက္ကို အသံုးျပဳကာ မုန္တုိင္းဓါးသခင္ကို တရၾကမ္း ၀င္ေရာက္တိုက္ခိုက္ပါေတာ့တယ္။ မုန္တုိင္းဓါးသခင္ကလည္း နာမည္ၾကီးလွတဲ့ ႏွင္းပြင္ေျခြသိုင္းကြက္ကို မယွဥ္ႏုိင္မွန္းသိေပမဲ့လည္း ေနာက္ဆုတ္ရန္ မျဖစ္ႏိုင္ေတာ့။ ထို႔ေၾကာင့္ မုန္တိုင္းဓါးသခင္က ၎၏ဓါးႏွင့္ ႏွင္းပြင့္သခင္မထံသို႔ ျပန္လည္ ၀င္ေရာက္တိုက္ခုိက္ေပသည္။ သို႔ေသာ္ မုန္တိုင္းဓါးသခင္မွာ ႏွင္းပြင့္သခင္မ၏ ႏွင္းပြင္ေျခြသိုင္းကြက္ကို မယွဥ္ႏုိင္။ ႏွင္းပြင့္သခင္မကား မုန္တုိင္းဓါးသခင္၏ ႏွလံုးသားတည့္တည့္သို႔ လက္ျငိဳးႏွစ္ေခ်ာင္းေထာက္ကာ ပညာျပလုိက္ေလသတည္း။ ျပီးေနာက္ အနက္ေရာက္သိုင္းသမားတို႔၏ ထံုးစံအတုိင္း မိမိတို႔၏ ျပိဳင္ဖက္ကို အႏုိင္ရရွိျပီဆိုလွ်င္ ရက္ရက္စက္စက္ ျပဳမူတတ္ေသာ အျပဳအမူ တစ္ခုကား အဆိပ္လက္နက္ကို သံုးျခင္းပင္ျဖစ္ပါေတာ့သည္။ ထို႔ေၾကာင့္ ႏွင္းပြင့္သခင္မသည္လည္း သူမ၏ ေၾကာက္မက္ဖြယ္ရာ ႏွင္းခဲအဆိပ္ႏွင့္ မုန္တုိင္းဓါးသခင္အား လွ်င္ျမန္ျဖတ္လတ္စြာ ပစ္လုိက္ေပေတာ့သည္။ မုန္တုိင္းဓါးသခင္မွာကား ၎ထံသို႔ ၀င္ေရာက္လာေသာ ႏွင္းခဲအဆိပ္ၾကီးကို ေတြ႔ေနပါေသာ္လည္း ေရွာင္ရွားႏုိင္ဖို႔ကား မျဖစ္ႏုိင္ေတာ့ေပ။ အဘယ္ေၾကာင့္ဆိုေသာ္ သူကိုယ္တုိင္မွာလည္း ႏွင္းပြင့္ေျခြသိုင္းကြက္၏ ပထမဆံုး သိုင္းကြက္တကြက္က သူ၏ အတြင္းအား ေျမာက္ေပါင္းမ်ားစြာကို စုတ္ယူသြားေပျပီ မဟုတ္ပါလား။ ထို႔ေၾကာင့္ ၀င္လာေသာ ႏွင္းခဲအဆိပ္ၾကီးကို ငံု႔ခံေနရံုမွ်တစ္ပါး အျခားမရွိေတာ့ေပ။ <br /><br />၀ွီ..၀ွီ ၀ွီ<br />လွ်င္ျမန္လွေသာ အဆိပ္ၾကီးကား မုန္တုိင္းဓါးသခင္၏ အသည္းတစ္ျခမ္းေပၚသို႔ အေရာက္တြင္ အျဖဴေရာင္၀တ္ဆင္ထားေသာ လူတစ္ဦးကား ၀င္ေရာက္လာကာ မုန္တုိင္းဓါးသခင္အား ေပြ႔ခ်ီျပီး ႏွင္းခဲအဆိပ္အား ေရွာင္ရွားလိုက္ေလသည္။ <br />ထိုအခါ ႏွင္းပြင့္သခင္မက ေဒါသထြက္ကာ<br />“နင္က ေသခ်င္လို႔လား.. နင္ဘာေၾကာင့္ ဒီလူကို ကယ္ဆယ္ရတာလဲ..၊ နင္ဘယ္သူလဲ“<br />သို႔ေသာ္ ထိုသူမွာ ဘာမွ်မေျပာ။ ထို႔ေၾကာင့္ ႏွင္းပြင့္သခင္မ ေဒါသပိုထြက္ရသည္။ ႏွင္းပြင့္သခင္မက ေဒါသ အလံုးလံုးထြက္ေနေသာေၾကာင့္ သူမ၏ အျပင္းထန္ဆံုး ႏွင္းခဲအဆိတ္ကို အျဖဴေရာင္၀တ္စံု၀တ္ထားေသာ လူရွိရာသို႔ ပစ္ေပါက္လုိက္သည္။ သို႔ေသာ္ ထိုလူကိုမထိ။ သစ္ပင္ကိုသာ ထိသည္။ ထိမိေသာ သစ္ပင္ၾကီးမွာလည္း အစိတ္စိတ္အမြာမြာ ျဖစ္ကုန္ရသည္။ လူကို ထိမပါက အစအနပင္ ရွာေတြ႔ႏုိင္မည္ မထင္။ ႏွင္းပြင့္သခင္မမွာ ထိတ္လန္႔ရသည္။ သိုင္းေလာကတြင္ သူမ၏ ႏွင္းခဲအဆိပ္ကို ေရွာင္ရွားနုိင္သူမရွိ။ သို႔ေသာ္ ထိုသူမွာကား....<br /><br />“ရွင္ဘယ္သူလဲ“<br />“ငါက ကယ္တင္ရွင္ေလ“<br />“ဟားဟားဟား ရွင္က ကယ္တင္ရွင္ဆိုေတာ့ ကြ်န္မရဲ့ ရန္သူေပါ့“<br />“သိပ္ကို မွန္တာေပါ့၊ မင္းလို အသိဥာဏ္မဲ့တဲ့ မိန္းကေလးမ်ိဳးကို ဆံုးမဖို႔ ဘုရားက ငါ့ကို ေမြးထုတ္ေပးခဲ့တာေပါ့“<br />“လာကလာေသးတယ္.. ကဲရွင္ကပဲ ကြ်န္မကို ဆံုးမမလား၊ ကြ်န္မကပဲ ရွင့္ကို ေသမင္းဆီ ပို႔မလားဆိုတာ စမ္းၾကည့္တာေပါ့“<br />“ငါလာတာက ေသရြာသြားဖို႔လည္း မဟုတ္ဘူး၊ ဘယ္သူ႔ကိုမွလည္း ငါေသရြာမပို႔ဘူး၊ ငါလာတာဟာ မင္းကို ဆံုးမဖို႔ သက္သက္ပဲ၊ ေသတဲ့အထိေတာ့ မင္းကို ငါမသတ္ခ်င္ပါဘူး“<br />“ကဲ စကားမမ်ားနဲ႔ ေရာ့ ကြ်န္မရဲ့ ႏွင္းပြင့္ေျခြသို္င္းကို ခံစားၾကည့္လို္က္ဦး“<br /><br />ႏွင္းပြင့္သခင္မသည္ ၎၏ လွ်င္ျမန္လွေသာ ႏွင္းပြင့္ေျခြသိုင္းႏွင့္ အျဖဴေရာင္၀တ္စံုကို ၀တ္ဆင္ထားေသာ လူရွိရာသို႔ ၀င္ေရာက္ကာ တရၾကမ္း တိုက္ခုိက္ေပေတာ့သည္။ သို႔ေသာ္ ႏွင္းပြင့္သခင္မ၏ သိုင္းကြက္မ်ားမွာကား ဘာမ်ွအရာ မေရာက္ေတာ့ေပ။ ထိုအျဖဴေရာင္ ၀တ္ဆင္ထားေသာ လူ၏ ျပန္လည္တိုက္ခုိက္ျခင္းကိုပင္ ႏွင္းပြင့္သခင္မခင္မ်ာ ေရွာင္ရွားေနရသည္။ <br />“ကယ္တင္ရွင္ ေနမင္းစၾကာ“ဟု ႏွင္းပြင့္သခင္မ၏ ပါးစပ္မွ ရုတ္တရက္ ထြက္လာသည္။ မွန္ေပသည္။ ယခု ႏွင္းပြင့္သခင္မႏွင့္ တုိက္ခုိက္ေနသူမွာ အနက္ေရာက္သိုင္းသမားမ်ားကို ေခ်မႈန္းေနေသာ ကယ္တင္ရွင္ ေနမင္းစၾကာပင္ ျဖစ္ပါေတာ့သည္။ ကယ္တင္ရွင္ ေနမင္းစၾကာသည္ သိုင္းေလာကတြင္ ေပ်ာက္ေနသည္မွာ ၾကာေနျပီျဖစ္သည္။ လူေတြက သူ႔ကို ေသသြားျပီဟု ထင္ေနၾကသည္။ ထို႔ေၾကာင့္ ႏွင္းပြင့္သခင္သည္လည္း သို္င္းေလာကတြင္ အႏုိင္က်င့္ခ်င္တုိင္း က်င့္ေနသည္။ ႏွင္းပြင့္သခင္မသည္ ေနမင္းစၾကာကိုေတာ့ မယွဥ္ႏုိင္မွန္းသိသည္။ ေနမင္းစၾကာ ေပ်ာက္ကြယ္သြားမွပင္ ႏွင္းပြင့္သခင္မက သိုင္းေလာကကို ျခယ္လွယ္ဖို႔ ၾကိဳးစားလာသည္။ ၾကိဳးစားခဲ့သည္မွာလည္း ၇ ႏွစ္မွ်ပင္ရွိေလျပီ။ သို႔ေသာ္ ယခုမူကား သူမျခယ္လွယ္ခ်င္တုိင္း ျခယ္လွယ္၍ မရႏုိင္ေတာ့မွန္း သိေပျပီ။ ေနမင္းစၾကာကလည္း သူမ၏ ႏွင္းပြင့္ေျခြသိုင္းကြက္ကို ေခ်မႈန္းခဲ့ေလျပီ။ သူမ၏ လက္မွာလည္း လႈပ္ရွား၍ မရေတာ့။ ထိုခ်ိန္မွပင္ ႏွင္းပြင့္သခင္မမွာ ေနာင္မွရသည့္ ေနာင္တကို အသြင္သြင္ရေလေတာ့သည္။ ကယ္တင္ရွင္ ေနမင္းစၾကာမွာလည္း မုန္တုိင္းဓါးသခင္ႏွင့္ သိုင္းေလာကၾကီး တခုလံုးကို ကယ္တင္ရံုမကေသးပဲ ေနာင္တရျပီး ပူေဆြး၀မ္းနည္းေနေသာ အင္မတန္ေခ်ာ၊ အင္မတန္လွသည့္ ႏွင္းပြင့္သခင္မကိုပင္ ကယ္တင္ကာ ထာ၀ရ ခ်စ္သူအျဖစ္သို႔ သတ္မွတ္ခဲ့ေလေတာ့သည္။ <br /><br />ျပီးပါျပီ<br />ရွမ္းကေလး<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/849715243362858056-6664910291128984684?l=shankalayimage.blogspot.com' alt='' /></div>ရွမ္းကေလးhttp://www.blogger.com/profile/17411092240580045929noreply@blogger.com2tag:blogger.com,1999:blog-849715243362858056.post-22787598532996144212008-06-05T15:07:00.000+07:002008-06-05T15:08:43.786+07:00<p class="MsoNormal" style="text-align: justify;"><span style="font-family: Zawgyi-One;">ျပီးဆံုးသြားတဲ့ နာဂစ္မုန္တုိင္းၾကီးေၾကာင့္ ျမန္မာလူေပါင္း ေျမာက္မ်ားစြာ ေသဆံုးကုန္ၾကသည္။ လူေပါင္းေျမာက္မ်ားစြာ အတိဒုကၡ ေရာက္ကုန္ၾကသည္။ ထိုအခါ ျမန္မာ့ရုပ္ရွင္ အႏုပညရွင္မ်ားက ၎တို႔ တတ္ႏုိင္သမွ် ၀ိုင္း၀န္းလွဴဒါန္းၾကသည္။ အခုအခါမွာေတာ့ ရုပ္ရွင္ရိုက္ေသာ နာမည္ၾကီး ဒါရိုက္တာၾကီးမ်ားႏွင့္ အႏုပညာရွင္မ်ား စုေပါင္းကာ ဒုကၡေရာက္ေနေသာ လူမ်ားကို လွဴရန္အတြက္ အလွဴေငြရရွိေအာင္ <span style=""> </span>ဗီဒီယို ဇာတ္ကားမ်ားရိုက္ကာ အလွဴေငြ ရွာၾကမည္ဟု တုိင္ပင္ၾကသည္။ ဒါရိုက္တာမ်ားသည္ အလွ်င္အျမန္ႏွင့္ ရက္တိုဗြီဒီယို ရိုက္ရျခင္းေၾကာင့္ အထက္လွဴၾကီးမ်ားအား ဆင္ဆာမတင္ၾကေတာ့ဟု ၎တို႔ အႏုပညာရွင္အခ်င္းခ်င္း တုိင္ပင္ၾကသည္။ ၎တို႔ တိုင္ပင္ျပီးေနာက္ ဒါရိုက္တာမ်ား အႏုပညာရွင္မ်ား အားလံုး ထျပီး ျပန္သြားခ်ိန္တြင္ နာမည္အတန္အသင့္ ရေသာ ဒါရိုက္တာ တစ္ဦးက ရုတ္တရက္ ထရပ္္ျပီး ၀မ္းသာအားရ ထေအာ္သည္။<o:p></o:p></span></p> <p class="MsoNormal" style="text-align: justify;"><span style="font-family: Zawgyi-One;">ထိုဒါရိုက္တာ ထေအာ္လိုက္သည္ကား “ေဟး ငါေတာ့ေသေပ်ာ္ျပီကြာ..၊ ဆင္ဆာမတင္ပဲ ဗြီဒီယိုရိုက္ရလို႔“ ဆိုသတဲ့။<o:p></o:p></span></p><p class="MsoNormal" style="text-align: justify;"><span style="font-family: Zawgyi-One;"><o:p></o:p>ရွမ္းကေလး<o:p></o:p></span></p><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/849715243362858056-2278759853299614421?l=shankalayimage.blogspot.com' alt='' /></div>ရွမ္းကေလးhttp://www.blogger.com/profile/17411092240580045929noreply@blogger.com1tag:blogger.com,1999:blog-849715243362858056.post-68601384363116503252008-05-30T20:59:00.000+07:002008-05-30T21:01:19.221+07:00”လူ႔အသက္ေပါင္းမ်ားစြာ<br />ဆံုးရံႈးသြားေစခဲ့တဲ့<br />ျပင္းထန္တဲ့ လိႈင္းလံုးၾကီးကေတာ့<br />နာဂစ္သာ ျဖစ္ပါေလသတည္း..<br />ရက္စက္လြန္းပါေပ့<br />နာဂစ္ရယ္လို႔” ျမန္မာႏိုင္ငံသားမ်ားတင္မက ကမၻာသူ၊ ကမၻာသားမ်ားပါ ညည္းတြားရသည့္ အႏၱာရာယ္ဆိုးၾကီး တစ္ခုသာ ျဖစ္ေပေတာ့သည္။<br /> <br /> ”နာဂစ္ရယ္၊ တကယ္မခ်စ္လို႔၊ တြယ္ပစ္ျပီလား”လို႔ ကဗ်ာေတာင္ ဖြဲ႔ဆိုရမလို႔ ျဖစ္ေနပါျပီ။ ဟိုမလုပ္ရ၊ ဒါမလုပ္ရ၊ ဟိုမသြားရ၊ ဒီမသြားရ၊ အစရွိသျဖင့္ ျပင္းထန္တဲ့ အာဏာစက္ကြင္းေတြထဲမွာ ေနထိုင္ေနရတဲ့ ျမန္မာႏုိင္ငံသားမ်ားကို နာဂစ္က ထက္ျပီး အပူစက္ကြင္းၾကီးတခု ေပးေဆာင္သြားခဲ့ေလျပီ။<br /><br /><span id="fullpost">နအဖ စစ္အစိုးရလက္ထက္တြင္ မတိုးတက္ခဲ့ေသာ မိမိတို႔ ႏုိင္ငံေတာ္ၾကီး နာဂစ္ေၾကာင့္ စစ္ကြ်န္ျဖစ္ခဲ့ရေလျပီ။ နာဂစ္မုန္တုိင္းၾကီးက မိမိတို႔ ျပည္သူျပည္သားမ်ား၏ အသက္၊ အိုးအိမ္၊ စည္းစိမ္ေတြကို ဖ်က္ဆီးသြားခဲ့ေလျပီ။ နာဂစ္မုန္တုိင္းၾကီး လာေရာက္ေခြ်ယူ တိုက္စားသြားေသာ အသက္၊ အိုးအိမ္၊ စည္းစိမ္မ်ားသည္ မိမိတို႔ အမိေျမအတြက္ အဓိက အေထာက္အကူျပဳေသာ အရာမ်ားသာ ျဖစ္ေပေတာ့သည္။ အဘယ္ေၾကာင့္ဆိုေသာ္ ျမန္မာႏုိင္ငံသားတုိင္း ေန႔စဥ္ႏွင့္အမွ် စားေသာက္ေနရေသာ ဆန္၊ စပါးမ်ား အမ်ားဆံုး ထြက္ရွိရာ အရပ္သည္ ယခုနာဂစ္ တိုက္စားယူေဆာင္သြားေသာ ျမစ္၀ကြ်န္းေပၚ ဧရာ၀တီတိုင္းၾကီးပင္ ျဖစ္ပါေတာ့သည္။ ဧရာ၀တီတိုင္းတြင္ ဧရာ၀တီသားမ်ား ေနထိုင္ၾကသည္။ ဧရာ၀တီသားမ်ားသည္ ဆန္စပါး၊ သီးႏွံ၊ ဆီ၊ ပဲ အစရွိသျဖင့္ လူ႔စားေသာက္ကုန္မ်ားကို စိုက္ပ်ိဳးၾကသည္။ ၎တို႔ စိုက္ပ်ိဳးေသာ ဆန္စပါးမ်ား၊ ေကာက္ပဲသီးႏွံမ်ားကို ျမန္မာႏုိင္ငံသားမ်ားတင္မက ႏုိင္ငံတကာက ၀ယ္ယူ စားသံုးၾကသည္။ ႏုိင္ငံတကာက ၀ယ္ယူင ရရွိလာေသာ အက်ိဳးအျမတ္မ်ားကို စိုက္ပ်ိဳးသူ ဧရာ၀တီတိုင္းသားမ်ား မခံစားရ။ ရရွိလာေသာ ေငြေၾကးမ်ားသည္ ျမန္မာႏုိင္ငံကို အုပ္ခ်ဴပ္မင္းလုပ္ေနေသာ နအဖစစ္အာဏာရွင္ၾကီးမ်ားသာ ၎တို႔၏ ကိုယ္ပိုင္စီးပြားေရးတြင္ အသံုးျပဳၾကသည္။ ျပည္သူ႔အတြက္အလို႔ငွာ ရရွိလာေသာ ေငြေၾကးမ်ားကို ျပည္သူ႔အတြက္ အနည္းအက်ဥ္းေေလမွ် မခ်န္ထား။ ရသမွ် အကုန္ယူေသာ ၎တို႔(နအဖ)၏ စိတ္ဓါတ္ကို အလြန္ရြံ႔ရွာမိသည္။ ဤသည္မွာ နအဖစစ္အစိုးရ အုပ္ခ်ဴပ္ေနေသာ ျမန္မာႏုိင္ငံ၏ ပံုေသနည္းမ်ားပင္ ျဖစ္ေပေတာ့သည္။ ဆန္စပါးမ်ား ေကာက္ပဲသီးႏွံမ်ားကို စိုက္ပ်ိဳးသူမ်ားသည္ ဧရာ၀တီသားမ်ားသာ ျဖစ္ၾကေပေတာ့သည္။ ထိုနည္းတူစြာပင္ နာဂစ္ေၾကာင့္ ေသဆံုးသူမ်ား အမ်ားအျပားမွာလည္း ဧရာ၀တီသားမ်ားသာ ျဖစ္ၾကေပေတာ့သည္။ <br /> ယခုမူကား ျမန္မာႏုိင္ငံ၏ အဓိက အေထာက္အကူျပဳေသာ ဧရာ၀တီၾကီးကို နာဂစ္က ေခ်မြခဲ့ေလျပီ။ သန္းေပါင္းမ်ားစြာ ဒုကၡေရာက္ေသာ မိမိတို႔ ျမန္မာႏုိင္ငံသားမ်ားကို အကူအညီေပးရန္ ေရာက္ရွိလာေသာ အေမရိကန္၊ ျပင္သစ္ စစ္သေဘၤာၾကီးမ်ားကိုလည္း ယခုထိတိုင္ ၀င္ခြင့္မေပးသူမ်ားမွာ နအဖစစ္အစိုးရမ်ားသာ ျဖစ္ေပေတာ့သည္။ အကူအညီမ်ားကို ေပးခြင့္ျပဳေသာအခါတြင္လည္း အကူအညီေပးသူမ်ား၏ အလွဴပစၥည္းမ်ားသည္ ဒုကၡအဖံုဖံု ေရာက္ရွိေနသည့္ ျပည္သူမ်ားထံသို႔ မေရာက္ရွိခဲ့ေပ။ ထိုပစၥည္းမ်ားမွာ ေစ်းကြက္စီးပြားေရးသို႔ ေရာက္ရွိကုန္ၾကသည္။ နအဖေတြရဲ့ ရိုင္းစိုင္းစြာ လုပ္ရပ္မ်ားကို အတိုင္အခံေတြက ကဲ့ရဲ့ရံႈ႔ခ်ၾကသည္။ ႏုိင္ငံတကာေရာက္ မိမိျပည္ကို ခ်စ္ျမတ္ႏိုးေသာ၊ မိမိတို႔ လူမ်ိဳးမ်ားကို ခ်စ္ျမတ္ႏိုးေသာ ျမန္မာႏုိင္ငံလူမ်ိဳးမ်ားကလည္း ဒုကၡအမ်ိဳးမ်ိဳးေရာက္ရွိေသာ ျမန္မာျပည္သူမ်ားကို ၎တို႔ တတ္ႏုိင္သမွ် လွဴဒါန္းၾကသည္။ ႏိုင္ငံတကာေရာက္ ျမန္မာေက်ာင္းသား၊ ေက်ာင္းသူမ်ားကလည္း တတ္ႏိုင္သမွ် လွဴၾကသည္။ ျပည္သူတို႔ခ်စ္သည့္ အႏုပညာရွင္မ်ားကလည္း တတ္ႏုိင္သေလာက္လွဴဒါန္းၾကသည္။ ႏုိင္ငံေက်ာ္ ေဘာလံုးသမားမ်ားကလည္း ၎တို႔ တတ္နုိင္သမွ် လွဴဒါန္းၾကသည္။ နာမည္ၾကီး ဘုန္းေတာ္ၾကီးမ်ားကလည္း အားၾကိဳးမာန္တက္ လွဴဒါန္းၾကသည္။ သို႔ေသာ္ ဆရာေတာ္ဘုန္းေတာ္ၾကီးမ်ား၊ အႏုပညာရွင္မ်ား၊ ေဘာလံုးသမားမ်ား၊ ႏုိင္ငံတကာေရာက္ ျမန္မာႏိုင္ငံကိုခ်စ္ေသာ လူမ်ား အစရွိသျဖင့္ နအဖတို႔က လွဴခြင့္ျပဳေသာ အလွဴရွင္မ်ား၏ အလွဴပစၥည္းမ်ားသည္ ယခုလက္ရွိ အတိဒုကၡေရာက္ေနေသာ ျပည္သူလူထုအားလံုး၏ ဘ၀အတြက္ ျပီးျပည့္စံုမႈေတာ့ မရွိေပ။ ဆန္႔က်င္ဘက္အေနႏွင့္ ေျပာရမည္ဆိုလွ်င္ ႏုိင္ငံကို အုပ္ခ်ဴပ္ေနေသာ စစ္အစိုးရမ်ားက လွဴဒါန္းလာေသာ အလွဴရွင္မ်ား၏ အလွဴပစၥည္းမ်ားကို နည္းအမ်ိဳးမ်ိဳးျဖင့္ အေၾကာင္းျပကာ ပိတ္ပင္ၾကသည္။ <br /> ႏုိင္ငံတကာက လွဴဒါန္းေသာ အလွဴပစၥည္းမ်ားသည္လည္း အလိုလိုေပ်ာက္ကြယ္ကုန္ကာ စီးပြားေရး ေစ်းကြက္သို႔ ေရာက္ရွိကုန္သည္။ ျမန္မာနုိင္ငံသားမ်ားအၾကိဳက္ အေမရိကန္ထုတ္ စစ္မိုးကာၾကီးမ်ားမွာလည္း စီးပြားေရး ေစ်းကြက္တြင္ ၁ ထည္လွ်င္ ၈၀၀၀ က်ပ္၊ ႏုိင္ငံတကာမွ ေပးလွဴေသာ ဆန္ေကာင္းမ်ားသည္လည္း နအဖစစ္အာဏာရွင္ၾကီးမ်ားလက္ထဲသို႔ ေရာက္ရွိသြားေသာအခါ ဂ်ပိုးဆန္မ်ားသာ ျဖစ္ကုန္သည္။ အဟာရျပည့္၀ေစေသာ ဘီစကြတ္ မုန္႔မ်ားသည္လည္း ဗိုလ္ခ်ဴပ္တို႔၏ ဗိုက္တြင္းသို႔ ေရာက္ကုန္သည္။ ထို႔ေၾကာင့္ ဗိုလ္ခ်ဴပ္တုိင္း ဗိုက္ပူၾကသည္။ ႏုိင္ငံတကာက လွဴဒါန္းေသာ အ၀တ္အထည္မ်ားသည္လည္း နအဖစစ္ဗိုလ္ခ်ဴပ္တို႔၏ ဇနီး၊ သားသမီးတို႔၏ ကိုယ္ေပၚတြင္ အလိုလိုေရာက္ရွိကုန္သည္။ ထို႔ေၾကာင့္ ဗိုလ္ခ်ဴပ္တို႔၏ ဇနီး၊ သားသမီးမ်ား အခ်င္းခ်င္း မတည့္ၾကကုန္။ တဦးေပၚတဦး အတင္းအဖ်င္း ေျပာၾကသည္။ ေနာက္ဆံုးတြင္ ျမန္မာလူထုမ်ားသာ စိတ္ဆင္းရၾကရကုန္သည္။<br /> ယခုအခ်ိန္သည္ ျမန္မာႏုိင္ငံၾကီးသည္ နာဂစ္ကို ေက်ာ္လြန္ခဲ့ေလျပီ။ နာဂစ္ကလည္း ျမန္မာႏုိင္ငံၾကီးကို တိုက္စားကာ နာမည္ဆိုးၾကီးကို ယူေဆာင္သြားခဲ့ေလျပီ။ သို႔ေသာ္၊ သို႔ေသာ္ နာဂစ္လြန္သြားေသာ္လည္း အတိဒုကၡေရာက္ျပီး က်န္ရစ္သူမ်ားသည္ နအဖစစ္အစိုးရမ်ား မဟုတ္၊ အတုိင္အခံပါတီမ်ားမဟုတ္၊ ျမန္မာႏုိင္ငံတြင္ ေနထုိင္ၾကကုန္ေသာ ျပည္သူလူထု ၾကီးမ်ားသာ ျဖစ္ၾကေပေတာ့သည္။ ဗိုလ္ခ်ဴပ္သိန္းစိန္ကလည္း ျမန္မာလူထု ဒုကၡသည္မ်ား လိုအပ္ေသာ ပစၥည္းစာရင္းမ်ားကို လာေရာက္ေမးျမန္းကာ အိမ္ျပန္သြားသည္။ ဗိုလ္ခ်ဴပ္သန္းေရြကလည္း မုန္တုိင္းတုိက္ျပီး ရက္အေတာ္ၾကာမွ စူပုတ္ေသာ မ်က္ႏွာထားႏွင့္ အမ်ားသူငွာေျပာေသာ ဒုကၡသည္အတုမ်ားကို လာေရာက္ၾကည့္ရႈသြားခဲ့သည္။ ဗိုလ္ခ်ဴပ္သန္းေရြမွာမူကား ဘုမသိ၊ ဘမသိေသာ အမ်ားသူငွာေျပာသည့္ ဒုကၡသည္ အတုအေယာင္ ၁၀ ေယာက္ခန္႔၏ ရွိခိုးဦးခ်ျခင္းကို ခံယူျပီး ပီတိေတြျဖာကာ လက္နက္ကိုင္ အျခံအရံေျမာက္ေပါင္းမ်ားစြာႏွင့္ ျပန္ထြက္ခြာသြားခဲ့သည္။ အစစ္အမွန္ ဒုကၡေရာက္ေနေသာ အမိျပည္သူလူထုမ်ားက ၎တို႔ထံမွ အကူအညီမ်ားကို အျပည့္အ၀ မရရွိခဲ့ေပ။ ထိုထိုသို႔ေသာ္ နအဖ၏ မေကာင္းလုပ္ရပ္မ်ားကို အတုိက္အခံပါတီမ်ားကလည္း အတင္းေျပာျခင္းျဖင့္သာ ျပီးဆံုးခဲ့ေလသည္။ ျပည္တြင္းတြင္ ဆႏၵျပၾကကုန္ေသာ အန္အဲလ္ဒီ လူငယ္မ်ားကလည္း အဖမ္းခံရကုန္သည္။ နအဖတို႔၏ တဖက္သတ္ လူထုဆႏၵခံယူပြဲတြင္ ေကာက္ခံေသာ ဆႏၵမဲမ်ားသည္လည္း ၉၂% နွင့္ ေအာင္ျမင္စြာ အျပီးသတ္ခဲ့ေလသည္။ ေနာက္ဆံုးတြင္ နအဖတို႔ သက္ဆိုးရွည္ခဲ့ၾကသည္။ ေနာက္တဖန္ ဘေလာဂ့္ဂါ ရပ္၀န္းတြင္လည္း တဦးေပၚတဦး တုိက္ခိုက္ေရးသားၾကသည္။ အကူအညီ အျပည့္အ၀ႏွင့္ ရက္ေပါင္းမ်ားစြာ ေစာင့္ဆိုင္းေနေသာ အေမရိကန္ စစ္သေဘၤာၾကီးမ်ားမွာလည္း ျပည္ေတာ္ျပန္ၾကေပေတာ့မည္။ အေမရိကန္က ျမန္မာစစ္အစိုးရကို ၀င္တိုက္ေတာ့မည္ဟု ၀ါဒါျဖန္႔ေသာ လူမ်ားကလည္း အသံမ်ား တိတ္ကုန္ၾကသည္။ အေမရိကန္ ၀င္တိုက္တာကို ရံႈ႔ခ်ေသာ လူမ်ားသည္လည္း ၀မ္းသာကုန္ၾကသည္။ အေမရိကန္ကို လိုလားေသာ လူမ်ားကလည္း ျမန္မာႏုိင္ငံတြင္းရွိ အတိဒုကၡေရာက္ေနေသာ ျပည္သူလူထုမ်ားသည္ အေမရိကန္စစ္တပ္ၾကီးကို အလိုရွိသည္ဟု အၾကီးအက်ယ္၀ါဒါ ျဖန္႔ၾကသည္။ ေနာက္ဆံုးတြင္ အယူအဆျခင္းမတူညီေသာေၾကာင့္ ျမန္မာအခ်င္းခ်င္း ရိုင္းစိုင္းၾကမ္းတမ္းစြာ ဆဲဆိုကုန္ၾကသည္။ ေနာက္ဆံုးတြင္ ႏိုင္ငံတကာက ျမန္မာလူမ်ိဳးမ်ားသည္ အမ်ားသူငွာေရွ႔တြင္ တူမတူေအာင္ ယဥ္ေက်းသည္ဟူေသာ ဓေလ့ ေပ်ာက္ပ်က္ကုန္သည္။ <br /> ေနာက္ဆံုးနာဂစ္အလြန္တြင္ ျဖစ္ေပၚခဲ့ေသာ အေၾကာင္းအရာတစ္ခုကား အက်ယ္ခ်ဴပ္ က်ခံေနရေသာ ေဒၚေအာင္ဆန္းစုၾကည္ကို နအဖစစ္အစိုးရမ်ားက အရွက္မရွိ သက္တမ္း (၁)ႏွစ္ ထပ္မံတိုးကာ အက်ယ္ခ်ဴပ္ ခ်လိုက္ေၾကာင္း သိရေလသတည္း။ <br /><br />ရွမ္းကေလး<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/849715243362858056-6860138436311650325?l=shankalayimage.blogspot.com' alt='' /></div>ရွမ္းကေလးhttp://www.blogger.com/profile/17411092240580045929noreply@blogger.com2tag:blogger.com,1999:blog-849715243362858056.post-17706639606413782692008-05-15T14:59:00.001+07:002008-05-15T15:01:06.571+07:00ေမလ ၁၀ ရက္ေန႔......<br />ျပည္ပေရာက္ ျမန္မာႏုိင္ငံသား အခ်ိဳ႔ကလည္း ထိုေန႔ေရာက္ေတာ့မည္ ဆိုလွ်င္ ျပည္တြင္းရွိ မိမိတို႔၏ ေနထုိင္ရာ နယ္ေျမေဒသ အသီးသီးတို႔ ကိုယ္စီကုိယ္စီ ျပန္ကာ ထိုေမလ ၁၀ ရက္ေန႔တြင္ ျပဳလုပ္မည့္ နအဖစစ္အစိုးရတို႔၏ ကလိမ္ကက်စ္ ဆႏၵခံယူပြဲၾကီးတြင္ မိမိတို႔၏ ကိုယ္ပုိင္ဆံုးျဖတ္ခ်က္မပါပဲ အာဏာလိုသူ စစ္အုပ္စုတို႔၏ ေနာက္လိုက္ ကပ္ဖား လူအုပ္မ်ားက သူတို႔စိတ္တိုင္းက် ထိုဆႏၵခံယူပြဲၾကီးတြင္ ေထာက္ခံမဲေပးရန္ အတင္းတိုက္တြန္းခဲ့ျပီး နအဖတို႔ အလိုက် ေရးဆြဲထားေသာ ဖြဲ႔စည္းပံုအေျခခံဥပေဒမူၾကမ္းကို ကန္႔ကြက္မဲသာ ေပးပါက မဲထည့္သူ၏ အသက္သာ သာမက မဲထည့္သူ၏ မိသားစု တစ္စုလံုးပါ ဒုကၡအတိ ေရာက္သြားမည္ဟု ျခိမ္းေျခာက္ခဲ့ျခင္းလည္း ရွိခဲ့သည္။<br /><br /><span id="fullpost">ထိုထိုေသာ နအဖစစ္အစိုးရတို႔၏ စိတ္တုိင္းက် ဆႏၵခံယူပြဲၾကီးအား မဲသြားျပန္ထည့္ရန္ အမိျမန္မာျပည္သို႔ ျပန္သြားေသာ လူအမ်ားထဲတြင္ တစ္ဦးတစ္ေယာက္အေနျဖင့္ ကြ်န္ေတာ္၏ မိသား၀င္မ်ားျဖစ္ေသာ ဦးေလမ်ားသည္လည္း ၎တို႔ေနထုိင္ရာ ေက်းရြာ၊ ျမိဳ႔ၾကီးမ်ားတို႔ အလိုလို ျပန္ကာသြားၾကရသည္။ သို႔ေသာ္ ကြ်န္ေတာ္၏ ထိုဦးေလးၾကီးမ်ားသည္ စစ္အစိုးရတို႔၏ စိတ္တုိင္းက် ေရးဆြဲထားေသာ ဖြဲ႔စည္းပံု အေျခခံဥပေဒမူၾကမ္းၾကီးသည္ တုိင္းျပည္ကို ႏြံထဲသို႔ နစ္ေနေအာင္ ျပဳလုပ္ေနသည္ဟု သိေနပါေသာေၾကာင့္ မဲျပန္သြားထည့္ရန္ လံုး၀ လံုး၀ကို စိတ္မ၀င္စားၾကပါ။ အကယ္၍ ျဖစ္ႏုိင္လွ်င္ ၎တို႔အေနျဖင့္ ကန္႔ကြက္မဲသာ ထည့္ခ်င္ပါသည္ဟု ကြ်န္ေတာ္၏ ဦးေလးၾကီးေတာ္မ်ား အမိျမန္မာျပည္သုိ႔ ျပန္မသြားခင္က ဖုန္းထဲက ေျပာသြားခဲ့ပါေသးသည္။ သို႔ေသာ္ ကြ်န္ေတာ္ထင္ပါသည္။ ကြ်န္ေတာ္၏ ဦးေလးအားလံုးသည္ ကန္႔ကြက္မဲကို ထည့္ခ်င္ပါေသာ္လည္း ထည့္ႏုိင္သည့္ လူစားမ်ိဳးမဟုတ္ၾကပါ။ အဘယ္ေၾကာင့္ဆိုေသာ ၎တို႔သည္ မိမိတို႔၏ သားမယား၊ မိဘ ေဆြမ်ိဳး အသုိင္းအ၀ုိင္းမ်ားႏွင့္ ေနထုိင္ၾကသည္ မဟုတ္ပါလား။ ထို႔ေၾကာင့္ ၎တို႔အေနျဖင့္ မိမိတို႔၏ အလုိက် ကန္႔ကြက္မဲကို ထည့္လိုက္လွ်င္ေသာ္ မိမိတို႔၏ မိသားစုအေနျဖင့္ မည္သို႔မည္ပံု ဒုကၡအ၀၀ကို ရင္ဆိုင္ျဖတ္သန္းရမည္ကို ေဗဒင္မတြက္ပဲ သိေနသည္ မဟုတ္ပါလား။ သို႔ေသာ္ ၎တို႔၏ စိတ္ထဲမွာမူ ေထာက္ခံမဲကိုသာ ထည့္လိုက္လွ်င္ျဖင့္ ျမန္မာႏုိင္ငံ တစ္ႏုိင္ငံလံုး အတိဒုကၡေရာက္သြားမည္ဟူေသာ အေတြးစမ်ားကလည္း ရွိေနပါေပသည္။ မည္သုိ႔ပင္ ျဖစ္ေစကာမူ ကြ်န္ေတာ္အထင္ ၎တို႔အေနျဖင့္ ေထာက္ခံမဲကိုသာ ထည့္ၾကမည္ ျဖစ္ပါသည္။ အကယ္၍သာ ကြ်ႏု္ပ္အေနျဖင့္ အမိျမန္မာျပည္တြင္ ကြ်ႏု္ပ္၏ ဦးေလးကဲ့သို႔ ဆႏၵခံယူပြဲတြင္ မဲျပန္ထည့္ျဖစ္ခဲ့မည္ ဆိုလွ်င္လည္း မျဖစ္မေန ေထာက္ခံမဲကိုသာ ထည့္မိလိမ့္မည္ဟု ထင္ပါသည္။ သို႔ေသာ္ ယခုမူကား ကြ်ႏု္ပ္မဲ မသြားထည့္ျဖစ္ခဲ့ပါ။ ထို႔ေၾကာင့္ မဲသြားထည့္၍ ျပန္လာေသာ ကြ်န္ေတာ့္ဦးေလးမ်ား၏ အေတြ႔အၾကံဳမ်ားကိုသာ ဖုန္းဆက္ေမးထားပါသည္။ ထို႔ေၾကာင့္ အမိျမန္မာျပည္တြင္ မဲသြားထည့္ေသာ ဦးေလးတို႔ကို ဖုန္းျဖင့္ မည္သည့္ အေၾကာင္းအရာမ်ားကို ေမးျမန္းေျပာဆိုထားၾကသည္ကို ရႈစားၾကပါရန္။<br /><br />မွတ္ခ်က္။ ။ ေအာက္ပါေမးျမန္းခ်က္မ်ားႏွင့္ အေၾကာင္းအရာမ်ားသည္ အမွန္မ်ားျဖစ္သည္ဟု ေျပာဆိုခ်င္ပါသည္။<br />-----------------------------------------------------------------------------------------------<br /><br />ဦးေလး(၁)ႏွင့္ ဖုန္းဆက္ျခင္း<br /><br />ကြ်န္ေတာ္။ ။ ဟဲလို..၊ ဦးေလး--- ေနေကာင္းလား<br />ဦးေလး(၁)။ ။ ေအးကြာ ေကာင္းတယ္။<br />ကြ်န္ေတာ္။ ။ ဗာမာျပည္ ျပန္သြားတာ မဟုတ္လား။<br />ဦးေလး(၁)။ ။ ေအးေလ ဟုတ္တယ္ေလ၊ အခုေတာ့ ျပန္ေရာက္ျပီေလကြာ<br />ကြ်န္ေတာ္။ ။ ဘာျပန္လုပ္တာလည္း<br />ဦးေလး(၁)။ ။ မင္းလဲသိသားနဲ႔ မဲျပန္ထည့္တယ္ေလ<br />ကြ်န္ေတာ္။ ။ ဦးေလးေျပာေတာ့ ျပန္မထည့္လည္း ရတယ္ဆို<br />ဦးေလး(၁)။ ။ အဲ့ဒါက အစတုန္းက ဟုတ္တယ္ကြ၊ ေနာေတာ့ ရြာမွာ လူသိပ္မရွိလို႔ဆိုျပီး ငါတို႔ရြာရဲ့ ဥကၠဌက ေယာက္က်ားေလး အေယာက္ ၂၀ ငါတို႔ဆီကို လွမ္းေခၚခိုင္းလိုက္တာ၊ <br />ကြ်န္ေတာ္။ ။ သူတို႔ေခၚတုိင္း ဦးေလးက သြားရတာလား<br />ဦးေလး(၁)။ ။ မသြားလို႔မရဘူးေလကြာ၊ ငါ့သားသမီးနဲ႔ မိန္းမက ရြာမွာရွိတာကိုး<br />ကြ်န္တာ္။ ။ ဒါနဲ႔ ဦးေလ ရြာမွာ လူမရွိဘူးဆုိေတာ့၊ ဘယ္ေတြေရာက္ ကုန္လို႔လည္း။<br />ဦးေလး(၁)။ ။ သူတို႔လည္း ငါတို႔လိုပဲ ထုိင္းႏုိင္ငံကို အလုပ္လာလုပ္ၾကတာေပါ့ကြ။ <br />ကြ်န္ေတာ္။ ။ ဒါနဲ႔ ဦးေလးဟိုမွာ ဘယ္ႏွစ္ရက္ ျပန္ေနလာခဲ့လည္း<br />ဦးေလး(၁)။ ။ ၃ ရက္ေလာက္ပဲထင္တယ္<br />ကြ်န္ေတာ္။ ။ ဦးေလး ဘယ္ေန႔တုန္းက စသြားတာလည္း<br />ဦးေလး(၁)။ ။ ေမလ ၅ ရက္ေန႔တုန္းကေလကြာ.၊<br />ကြ်န္ေတာ္။ ။ ဒါဆို ဦးေလဟာ ၾကိဳတင္မဲ ထည့္ခဲ့တာေပါ့။<br />ဦးေလး(၁)။ ။ ေအးဟုတ္တယ္<br />ကြ်န္ေတာ္။ ။ ဒါဆို ဦးေလးဘာမဲ ထည့္ခဲ့လဲ ဆိုတာ ကြ်န္ေတာ္ေမးစရာ မလိုေတာ့ဘူးထင္တယ္။<br />ဦးေလး(၁)။ ။ သိရင္လည္း ျပီးေရာကြာ<br />ကြ်န္ေတာ္။ ။ ဦးေလးမဲထည့္တာ ဘယ္သူ႔ေရွ႔မွာထည့္တာလည္း<br />ဦးေလး(၁)။ ။ ဥကၠဌေတြေရွ႔မွာကြ၊ မယကတို႔ ဘာတို႔လည္း ရွိတယ္<br />ကြ်န္ေတာ္။ ။ မယကတို႔ ဘာတို႔ က ဘယ္သူေတြလည္း<br />ဦးေလး(၁)။ ။ ငါလဲ မသိပါဘူးကြာ၊ ငါက ရြာကို ျပန္မေရာက္တာ ၾကာျပီကိုးကြ<br />ကြ်န္ေတာ္။ ။ ဒါနဲ႔ ဦးေလး ရြာက ကြ်န္ေတာ့္ ရည္းစားေဟာင္းေကာ ေနေကာင္းလား<br />ဦးေလး(၁)။ ။ နင္မလားလို႔တဲ့၊ နင့္ကိုေမ်ာ္ေနတယ္။ ေယာက္က်ားတစ္ေယာက္ ယူရင္း ေမ်ာ္ေနမယ္တဲ့<br />-----------------------------------------------------------------------------------------------<br />ဦးေလး(၂)ႏွင့္ ဖုန္းဆက္ျခင္း<br /><br />ဦးေလး(၂)။ ။ ဟဲလိုး..၊ ----လား<br />ကြ်န္ေတာ္။ ။ ဟုတ္တယ္၊ ကြ်န္ေတာ္---ပါ။<br />ဦးေလး(၂)။ ။ နင္အခုဘယ္မွာလဲ<br />ကြ်န္ေတာ္။ ။ ကြ်န္ေတာ္ ထုိင္းႏုိင္ငံမွာေလ<br />ဦးေလး(၂)။ ။ အဲ့ဒါေတာ့ ငါလည္း သိတာေပါ့၊ ထုိင္းႏုိင္ငံ ဘယ္ေနရာမွလဲ<br />ကြ်န္ေတာ္။ ။ ဦးေလးလဲသိသားနဲ႔ အရင္ေနရာပဲေလဗ်ာ<br />ဦးေလး(၂)။ ။ အဖြားေျပာတယ္ နင့္ကို သတိရတယ္တဲ့<br />ကြ်န္ေတာ္။ ။ ကြ်န္ေတာ္လည္း သတိရပါတယ္..၊ ဒါနဲ႔ ဦးေလး ဘယ္ေန႔တုန္းက <br /> ျပန္လာတာလဲ<br />ဦးေလး(၂)။ ။ ဒီေန႔မွ ေရာက္တာကြ<br />ကြ်န္ေတာ္။ ။ ဦးေလးဘာမဲ ထည့္လာခဲ့လည္း<br />ဦးေလး(၂)။ ။ ငါတို႔ကေတာ့ ကန္႔ကြက္ပဲေဟ့<br />ကြ်န္ေတာ္။ ။ ဟုတ္လို႔လား<br />ဦးေလး(၂)။ ။ ဟုတ္ပါတယ္ဆို၊ နင္မယံုဘူးလား၊ ငါလဲ နင္ေျပာတဲ့ အတုိင္း ထည့္လာခဲ့တာ။<br />ကြ်န္ေတာ္။ ။ ဒါဆိုေကာင္းတာေပါ့။ ဦးေလး မဲထည့္တဲ့ အခ်ိန္ ဘယ္သူ႔မွ မၾကည့္ဘူးလား<br />ဦးေလး(၂)။ ။ ဘယ္သူ႔မွ မၾကည့္ဘူးကြ၊ ငါတို႔ေရးတဲ့ အခ်ိန္ ဘယ္သူ႔မွ မေတြ႔ဘူးကြ<br />ကြ်န္ေတာ္။ ။ ဦးေလးတို႔ ရြာမွာေကာ ကန္႔ကြက္မဲ ဘယ္ႏွစ္ေယာက္ေလာက္ ထည့္လည္းဆိုတာ ဦးေလး ခန္႔မွန္းလို႔ရလား<br />ဦးေလး(၂)။ ။ ေအးကြ၊ ကန္႔ကြက္တာကေတာ့ မ်ားတယ္လို႔ထင္တာပဲ၊ ငါတို႔ရြာမွာ မဲထည့္ရတာ နဲနဲလြတ္လပ္တာကိုးကြ<br />ကြ်န္ေတာ္။ ။ တာနဲ႔ ဦးေလး ျမိဳ႔ထဲကို ေရာက္ျဖစ္သြားေသးလား<br />ဦးေလး(၂)။ ။ ေအး ေရာက္ျဖစ္တယ္၊ <br />ကြ်န္ေတာ္။ ။ ကြ်န္ေတာ့္ သူငယ္ခ်င္း ထိန္လင္းေကာ ဘာလုပ္ေနလဲ<br />ဦးေလး(၂)။ ။ သူအခု ေတာင္ယာ ခုတ္ေနတယ္၊ သူေတာင္နင့္ကို မွာလာေသးတယ္..၊ ေက်ာင္းေနတုန္းက သတိရတဲ့ အထိမ္းအမွတ္နဲ႔ အရက္တစ္ပုလင္းေလာက္ ထည့္လာေပးဦးတဲ့<br />ကြ်န္ေတာ္။ ။ ဒါနဲ႔ ဦးေလးတို႔ ရြာက ကုန္ေစ်းႏႈန္းအေျခအေန ဘယ္လိုလဲ<br />ဦေလး(၂)။ ။ ေဟ့ေရာင္ေရ၊ ကုန္ေစ်းႏႈန္းကေတာ့ မေျပာနဲ႔ေတာ့ ဆားတစ္ထုတ္ <br /> ကို ၅၀၀ တဲ့ေဟ့၊ ငါေတာင္ မဲထည့္တဲ့ ရက္ျပီးတာနဲ႔ အျမန္ျပန္ေျပး<br /> လာရတယ္။<br />ကြ်န္ေတာ္။ ။ ဒါဆို ဒီေလာက္ပဲေနာ္ ဦးေလး၊ ကြ်န္ေတာ္ အိပ္ေတာ့မယ္<br />ဦးေလး(၂)။ ။ ေအးေအး ငါလည္း အိပ္ေတာ့မလို႔၊ <br />-----------------------------------------------------------------------------------------------<br />ရြာမွ ထုိင္းႏုိင္ငံသို႔ ပထမဦးဆံုးအၾကိမ္ အလုပ္ထြက္လာလုပ္ေသာ သူငယ္ခ်င္းႏွင့္ ဖုန္းဆက္ျခင္း<br /><br />ကြ်န္ေတာ္။ ။ .ေအး.... လား။<br />သူငယ္ခ်င္း။ ။ ဘယ္သူလဲ<br />ကြ်န္ေတာ္။ ။ ေဟ့ေရာင္၊ မင္းငါ့အသံကိုေတာင္ မမွတ္မိေတာ့ဘူးလား<br />သူငယ္ခ်င္း။ ။ ......လား<br />ကြ်န္ေတာ္။ ။ ေအးေပါ့ကြ..၊ ဘယ္လိုလဲ အလည္လာတာလား၊ အလုပ္လာလုပ္ တာလား<br />သူငယ္ခ်င္း။ ။ ေဟ့ေကာင့္ ငါတို႔လို ရြာသားေတြက ဒီလို ထုိင္းႏုိင္ငံကို ေပ်ာ္ရြင္မႈအေနနဲ႔ အလည္လာလည္ ႏုိင္မလားကြ..၊<br />ကြ်န္ေတာ္။ ။ ဒါဆိုမင္းအလုပ္လာလုပ္တယ္ေပါ့<br />သူငယ္ခ်င္း။ ။ ေအးဟုတ္တယ္..၊<br />ကြ်န္ေတာ္။ ။ ဘယ္လိုလဲ ရြာရဲအေျခအေန တိုးတက္လာျပီလား<br />သူငယ္ခ်င္း။ ။ ရြာေတာ့ မတိုးတက္လာဘူး ကုန္ေစ်းႏႈန္းေတာ့ တိုးတိုးျပီး <br /> တက္လာတယ္ ေယာက္ဖေရ<br />ကြ်န္ေတာ္။ ။ ဒါနဲ႔ မင္းမိန္းမရျပီလား<br />သူငယ္ခ်င္း။ ။ မိန္းမဆိုလို႔ မူးလို႔ရႈစရာေတာင္ မရွိဘူး ေဟ့ေကာင္ေရ<br />ကြ်န္ေတာ္။ ။ ေအးေလ ငါက အတာကို မင္းကို ယံုရေအာင္<br />သူငယ္ခ်င္း။ ။ မင္းမယံုခ်င္လဲေန၊ မင္းေကာင္မေလးေတာင္ မင္းကို ေစာင့္ေနတယ္ဟ<br />ကြ်န္ေတာ္။ ။ မင္းေရွာက္ေျပာေတာ့မယ္၊ ဒါနဲ႔ မင္းမဲထည့္လာေသးလာ<br />သူငယ္ခ်င္း။ ။ ေအး ထည့္လာတယ္<br />ကြ်န္ေတာ္။ ။ ဘာမဲထည့္လာခဲ့လည္း<br />သူငယ္ခ်င္း။ ။ ေထာက္ခံမဲပဲထည့္ခဲ့တယ္<br />ကြ်န္ေတာ္။ ။ ငါဆိုရင္ေတာ့ ကန္႔ကြက္မဲပဲ ထည့္မွာ<br />သူငယ္ခ်င္း။ ။ မင္းေျပာေန..၊ ငါသာကန္႔ကြက္မဲ ထည့္ျပီး ထုိင္းႏုိင္ငံကို <br /> လာရင္ ငါ့အေမေတြ ဒုကၡေရာက္မွာေပါ့ကြ၊ <br />ကြ်န္ေတာ္။ ။ မင္းအေမေတြ ဒုကၡေရာက္မယ္ဆိုတာ မင္းဘယ္လို သိလဲ<br />သူငယ္ခ်င္း။ ။ ဟာမင္းကလည္း၊ သူတို႔ေတြ ေျပာေနၾကတာပဲ၊ ေထာက္ခံမဲ မထည့္ရင္ ဖမ္းမယ္ဆိုတာ<br />ကြ်န္ေတာ္။ ။ ေအာ အဲ့လိုေျပာလား<br />သူငယ္ခ်င္း။ ။ ေအးေပါ့...၊ <br />ကြ်န္ေတာ္။ ။ ေဟ့ေရာင္ ေနာက္မွ ငါျပန္ဆက္ေတာ့မယ္<br />သူငယ္ခ်င္း။ ။ ေအး ေအး..<br /><br /><br />ကဲကြ်န္ေတာ့္ရဲ့ ပတ္၀န္းက်င္မွာရွိတဲ့ ေဆြမ်ိဳးသားခ်င္း၊ သူငယ္ခ်င္းေတြရဲ့ စစ္အစိုးရကို မဲေပးမႈေတြက ဒီလုိပါပဲခင္ဗ်ား။<br /><br />အားလံုးေပ်ာ္ရြင္ႏုိင္ပါေစ။<br /><br />ရွမ္းကေလး<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/849715243362858056-1770663960641378269?l=shankalayimage.blogspot.com' alt='' /></div>ရွမ္းကေလးhttp://www.blogger.com/profile/17411092240580045929noreply@blogger.com1tag:blogger.com,1999:blog-849715243362858056.post-21381669306983446362008-05-08T15:31:00.000+07:002008-05-08T15:32:44.341+07:00ျမန္မာႏုိင္ငံၾကီးသည္ အခုခ်ိန္တြင္ အဆိုးဆံုးအေျခအေနသို႔ ေရာက္ရွိေနျပီဆိုတာ လူသားျခင္း စာနာတတ္ေသာ လူတုိင္း ယံုၾကည္ၾကသည္။ ထို႔ေၾကာင့္လည္း ႏုိင္ငံတကာက အကူအညီေတြ ၀ုိင္းေပးၾကသည္။ တခ်ိဳ႔ ႏုိင္ငံေတြဆိုလွ်င္ စစ္အစိုးရ ခြင့္မျပဳခ်င္ေန အကူအညီ ေပးမယ္လို႔ ေျဗာင္ေျပာလာၾကသည္။ သို႔ေသာ္ စစ္အစိုးရမ်ားက ထိုအကူအညီမ်ား၏ ေနာက္ကြယ္တြင္ မေကာင္းေသာ အၾကံအစည္မ်ား ရွိသည္ဟု ယံုၾကည္ၾကသည္။ မိမိပထမဦးဆံုး ေျပာခ်င္သည္က ထိုအကူအညီအားလံုးကို စစ္အစိုးရအေနျဖင့္ လက္ခံသင့္သည္။ ယခုအခ်ိန္တြင္ စစ္အစိုးရအေနျဖင့္ ႏုိင္ငံတကာက ေပးေသာ အကူအညီကို ယူရန္သာ ဆံုးျဖတ္ဖို႔လိုသည္။ အျခားေသာ အေၾကာင္းအရာမ်ားကို မစဥ္းစားသင့္ေပ။ အဘယ္ေၾကာင့္ဆိုေသာ ယခုလက္ရွိ ျမန္မာလူမ်ိဴးမ်ား၏ အေသအေပ်ာက္စရင္းမ်ားသည္ နဲနဲေနာေနာ္ မဟုတ္ေပ။ ဤဆိုင္ကလုန္း မုန္တုိင္းၾကီး ျမန္မာႏုိင္ငံအား တုိက္စားလုိက္ျပီးေနာက္ စစ္အစိုးရ၏ လိမ္လည္မႈမ်ားကို တစ္စိတ္တစ္ေဒသ အားျဖင့္ ေတြ႔ႏုိင္ေပသည္။<br /><br /><span id="fullpost">ပထမ ၁ရက္ ၂ ရက္ ဆိုင္ကလုန္း မုန္တုိင္းတိုက္ျပီးခါစ ျမန္မာျပည္သူ ျပည္သားမ်ား အေယာက္ ၃၀၀ ေက်ာ္ေသဆံုးခ်ိန္တြင္ အေမရိကန္ႏုိင္ငံက ေပးေသာ အကူအညီကို ျမန္မာစစ္အစိုးရေခါင္းေဆာင္မ်ားက ျငင္းဆိုသည္။ သို႔ေသာ္ မၾကာပါ။ လူေထာင္ေပါင္းမ်ားစြာ ေသဆံုးေသာ သတင္းကို ၾကားေသာအခါ နအဖစစ္အစိုးရ ေခါင္းေဆာင္မ်ား ေျခမကိုင္မိ လက္မကိုင္မိ ျဖစ္ၾကသည္။ အကူအညီေပးရန္ ႏုိင္ငံတကာကို ေတာင္းဆိုၾကသည္။ အေမရိကန္က ေဒၚလာ ၃ သန္း အကူအညီေပးမည္ဟု ေျပာဆိုေသာ အခါ ေဒၚလာ ၅ သန္းေပးပါဟုု ျမန္မာစစ္အစိုးရမ်ားက ေတာင္းဆိုျပီး၊ ထိုေငြမ်ားအား ၎တို႔ လက္ထဲသို႔ အေရာက္ပို႔ေပးပါဟု ေတာင္းဆိုၾကသည္။ ဤတြင္ ျမန္မာစစ္အစိုးရတို႔၏ မရိုးသားမႈ တစ္ရပ္ကို ေတြ႔ရျပန္သည္။ <br /> ကြ်န္ေတာ္တို႔ ျမန္မာႏုိင္ငံတြင္ ေနထိုင္ၾကေသာ ပညာတတ္လူငယ္အမ်ားစုသည္ ႏုိင္ငံတကာသို႔ ပညာသင္ ထြက္ၾကသည္။ ထုိင္း၊ စကၤာပူ၊ မေလးရွား၊ ရွရွား၊ တရုတ္၊ အစရွိသျဖင့္ ႏုိင္ငံေတြတြင္ ကြ်ႏု္ပ္တို႔ ျမန္မာႏုိင္ငံတြင္ ေမြးဖြားေသာသူမ်ား ပညာလာသင္ၾကသည္မွာ အားလံုးအသိပင္ ျဖစ္ေပသည္။ ထိုသို႔ပညာ သင္ႏုိင္ေစရန္အတြက္ ၎တို႔မိဘ ဘိုးဘြားမ်ားက ပညာသင္စရိတ္မ်ားကို ၾကိဳးစားပမ္းစား ရွာၾကရသည္။ တေန႔တြင္ သူတို႔၏ သား၊ သမီးမ်ားက ပညာသင္ၾကားျပီး ျပန္ေရာက္လာလွ်င္ မိမိတို႔ကုိ တဖန္ ျပန္ရွာေကြ်းလိမ့္မည္ဟု မိဘျဖစ္သူ အားလံုးကလည္း ေမ်ာ္လင့္ထားၾကသည္။ မိဘအားလံုးကလည္း ထိုသို႔ ေမ်ာ္လင့္သကဲ့သို႔ ပညာသင္ယူသူ သားသမီးမ်ား အားလံုးကလည္း မိမိတို႔ ပညာသင္ၾကားျပီး အမိေျမသို႔ ျပန္ေရာက္ေသာ္ မိမိတို႔၏ မိဘမ်ားကို တဖန္ ေက်းဇူးဆပ္ကာ ျပန္လည္လုပ္ေကြ်းၾကမည္ဟု ၎တုိ႔စိတ္ထဲတြင္ မွတ္ယူထားၾကမည္ ထင္ပါသည္။ အားလံုးေသာ ပညာေတာ္သင္ လူငယ္မ်ားအား မဆိုလိုေပ။ မည္သူသည္ မည္သည့္အမ်ိဳးအစားထဲတြင္ ပါ၀င္မည္ဟုဆိုသည္မွာ ၎တို႔ကိုယ္တိုင္ ၎တို႔သိပါလိမ့္မည္။ ထုိပညာေတာ္သင္ လူငယ္၊ လူရြယ္မ်ားမွာ ျမန္မာျပည္၏ ျမိဳ႔ေတာ္အမ်ိဳးမ်ိဴးမွ ျဖစ္ႏုိင္သလို၊ ရြာအသီးသီးမွလည္း ျဖစ္ႏုိင္ပါသည္။ အမ်ားအားျဖင့္ ရန္ကုန္၊ မႏၱေလး စသည့္ ျမိဳ႔ၾကီးမ်ားမွ ျဖစ္မည္ဟုလည္း ကြ်ႏု္ပ္ထင္ျမင္မိသည္။ အဘယ္ေၾကာင့္ဆိုေသာ္ ကြ်ႏု္ပ္သည္ အြန္လုိင္းမ်ားေပၚရွိ ခ်က္ရြန္းမ်ားေပၚတြင္ တခါတေလတြင္ သြားေရာက္လည္ပါတ္ဖူးသည္။ ထိုခ်က္ရြန္းမ်ားတြင္ ကြ်ႏု္ပ္တို႔ ျမန္မာႏုိင္ငံမွ ႏိုင္ငံတကာသို႔ ေရာက္ရွိေနသည္ ျမန္မာလူမ်ိဳးမ်ားသာ ၀င္ေရာက္ေလ့ရွိသည္။ ထိုသူတို႔ႏွင့္ ကြ်ႏု္ပ္စကားေျပာျဖစ္ၾကသည္။ အမ်ားအားျဖင့္ ကြ်ႏု္ပ္ႏွင့္ စကားေျပာဆိုဖူးေသာ ျမန္မာလူမ်ိဳးမ်ားသည္ ရန္ကုန္ျမိဳ႔မွ လာၾကသည္ဟု သိရွိရသည္။ အခ်ိဳ႔မွာမူ မႏၱေလးမွလည္း ျဖစ္ႏုိင္ပါသည္။ တိတိက်က် ေျပာရမည္ဆိုလွ်င္ ထိုသို႔ ပညာလာသင္ေသာ လူငယ္မ်ားသည္ ျမန္မာႏုိင္ငံ တ၀ွမ္းမွ ျဖစ္သည္။ <br /> ယခု ျမန္မာႏုိင္ငံကို ဆိုင္ကလုန္းမုန္တုိင္းၾကီး ၀င္စီးေလျပီ။ ျမစ္၀ကြ်န္းေပၚ ေဒသျဖစ္တဲ့ ဧရာ၀တီဟုေခၚေသာ ျမန္မာႏိုင္ငံတြင္ ဆန္စပါးေပါၾကြယ္၀ေသာ၊ ျမန္မာလူမ်ိဳးမ်ား စိုက္ပ်ိဳးေမြးျမဴရာတြင္ အဓိက အားထားရေသာ တုိင္းၾကီးတစ္ခုလံုးကို သာမက ရန္ကုန္၊ မေကြး၊ ပဲခူး စေသာ ျမန္မာႏုိင္ငံ၏ ျမိဳ႔မ်ားကို ဆုိင္ကလုန္းမုန္တုိင္းၾကီးက ဘီလူးၾကီးသဖြယ္ ၀ါးျမိဳသြားေလျပီ။ အေသအေပ်ာက္ ၁၀၀၀၀၀ ေက်ာ္ခန္႔ရွိေသာ ျမန္မာျပည္သူလူထုၾကီးမ်ားသည္ ႏုိင္ငံတကာသို႔ ပညာေတာ္သင္ ထြက္သြားေသာ လူငယ္မ်ား၏ ဘိုးဘြားမိဘ ေဆြမ်ိဳးမ်ား မပါႏုိင္ပါဟု မည္သူေတြက ေျပာႏုိင္လိမ့္မည္နည္း? ထိုပညာ သင္သြားေသာ လူငယ္မ်ားသည္ ဧရာ၀တီတုိင္းမွ လူမ်ိဳးမ်ား မဟုတ္ဟု မည္သူေတြက ေျပာႏုိင္လို႔လည္း? အိုးမဲ့ အိမ္မဲ့ ျဖစ္သြားေသာ ျပည္သူလူထုၾကီးသည္ ႏုိင္ငံတကာတြင္ ေရာက္ရွိ၍ အလုပ္လုပ္ကိုင္ေနေသာ သူမ်ားသာမက၊ ပညာသင္ၾကားေနေသာ ျမန္မာလူမ်ိဳးမ်ား၏ ဘိုးဘြား၊ မိဘ၊ ေဆြမ်ိဳးမ်ား မပါပါဟု အတိအက်ေျပာႏုိင္ပါရဲ့လား? မေျပာေကာင္းမဆိုေကာင္း အကယ္၍ ထိုလူငယ္မ်ား၏ မိဘ၊ ဘိုးဘြား ေဆြမ်ိဳးမ်ားသာ ပါခဲ့သည္ ရွိေသာ ၎တို႔ အေနျဖင့္ မည္သို႔ခံစားရမည္နည္း? နအဖစစ္အစိုးရအေနျဖင့္ ထိုလူငယ္မ်ား၏ ကိုယ္စား စဥ္းစားသင့္သည္။ ေနာင္တခ်ိန္တြင္ ထိုလူငယ္မ်ားသည္ ႏုိင္ငံေတာ္၏ အားထားရေသာ လူမ်ားျဖစ္ႏုိင္ေပသည္။ ထိုလူငယ္မ်ားသည္ မိမိတို႔ တတ္သမွ် ပညာမ်ားကို အမိေျမတြင္ အသံုးခ်မည္ဟုလည္း ယံုၾကည္ရမည္။ ယခုအခ်ိန္တြင္ မုန္တုိင္းတုိက္စားမႈေၾကာင့္ ေသဆံုးသူမ်ားသည္ မည္သူမည္၀ါ၏ မိဘ၊ ေဆြမ်ိဳး၊ ဘိုးဘြား၊ သားသမီးမ်ားျဖစ္သည္ကို စာရင္းဇယားအေနျဖင့္ မထုတ္ႏုိင္ေသးပါ။ စစ္အစိုးရအေနျဖင့္ ထုတ္လိမ့္မည္ဟုလည္း မိမိအေနျဖင့္ မယံုၾကည္ပါ။ <br /> အဓိကအေနျဖင့္ေတာ့ စစ္အစိုးရအေနျဖင့္ ႏုိင္ငံတကာက ေပးေသာ အကူအညီအားလံုးကို ႏုိင္ငံေရးအရ မစဥ္းစားပဲ၊ မေတြးၾကည့္ပဲ ယူသင့္ေပသည္။ အကယ္၍ စစ္အစိုးရအေနျဖင့္ မိမိတို႔၏ အာဏာျမဲေရးသာ ၾကည့္ေနမည္ဆိုလွ်င္ ျပည္သူလူထုက ဆိုင္ကလုန္း မုန္တုိင္းၾကီးကို မုန္းေသာ ရာဇ၀င္ၾကီးသည္ ျပည္သူလူထုၾကီးက နအဖစစ္အစိုးရ အုပ္စုကို မုန္းေသာ ရာဇ၀င္ ၾကီးသာ ျဖစ္သြားေပမည္။ ေနာင္တခ်ိန္တြင္ ဆိုက္ကလုန္း မုန္တုိင္းေၾကာင့္ ျမန္မာျပည္သူလူထု အမ်ားအျပား ေသဆံုးရေသာ ေန႔ရက္ကုိ နအဖစစ္အစိုးရတို႔၏ အဆံုးစြန္ေကာက္က်စ္ ယုတ္မာေသာ ေန႔ရက္အျဖစ္ ျမန္မာႏုိင္ငံ ျပည္သူလူထုၾကီးက ေျပာင္းလည္းသတ္မွတ္ေပလိမ့္မည္။ <br /> ယခုအခ်ိန္တြင္ ျပည္ပေရာက္ ျမန္မာလူမ်ိဳးမ်ား အေနျဖင့္လည္း ျပည္တြင္းက ျဖစ္ပ်က္ေနေသာ သတင္းမ်ားကို ႏုိင္ငံတကာသို႔ ေရာက္ရွိေနေသာ သူမ်ားထံသို႔ email ကျဖစ္ေစ G-talk ကျဖစ္ေစ၊ Chat Room ကျဖစ္ေစ ျမန္မာႏိုင္ငံႏွင့္ သက္ဆုိင္ေသာ သတင္းမ်ားကို ေပးသင့္သည္။ ႏုိင္ငံတကာေရာက္ ပညာသင္ၾကားေနေသာ မိမိတို႔ ျမန္မာလူမ်ိဳးမ်ားအေနျဖင့္လည္း စစ္မွန္ေသာ ဒီမိုကေရစီေရးကို လိုလားေသာ သတင္းဌာနမ်ားကို ယံုၾကည္သင့္သည္။ ထုိသတင္းဌာနမ်ားမွ သတင္းမ်ားကို ဖတ္ရႈႏုိင္ဖို႔ကိုလည္း မိမိတို႔ ကြန္ပ်ဴတာတြင္ လုပ္သင့္လုပ္ထုိက္သည္မ်ားကို ေဆာင္ရြက္သင့္သည္။ ျပည္ပေရာက္ ျမန္မာလူမ်ိဳးမ်ား ျမန္မာႏုိင္ငံႏွင့္ ဆိုင္ေသာ သတင္းမ်ားကို ဖတ္ရႈႏုိင္ေစရန္ကိုလည္း သတင္းဌာနအသီးသီးရွိ webpage ေပၚမ်ားတြင္ နည္းလမ္းမ်ားကို ေျပာထားပါသည္။ <br /> မိမိအဆံုးသတ္အေနျဖင့္ ေျပာရမည္ဆိုလွ်င္ နအဖ စစ္အစိုးရအေနျဖင့္ ႏုိင္ငံတကာက ေပးေသာ အကူအညီမ်ားကို ဟိုစဥ္းစား ဒီစဥ္းစား မလုပ္ပဲ အျပည့္အ၀ ရယူျပီး၊ ဒုကၡေရာက္ေနေသာ ျမန္မာျပည္သူလူထုၾကီးကို ႏုိင္ငံတကာက ေပးေသာ အကူအညီအားလံုးကို အျပည့္အ၀ေပးသင့္သည္ဟု တိုက္တြန္းခ်င္ပါသည္။ ထိုသို႔မဟုတ္ပဲ စစ္အစိုးရ အေနျဖင့္ မိမိတို႔ ေကာင္းစားေရးသာ ၾကည့္ျပီး၊ ရလာသည့္ ႏုိင္ငံတကာ အကူအညီမ်ားကို ဒုကၡေရာက္ေနေသာ ျမန္မာျပည္သူလူထုထံသို႔ အျမတ္ထုတ္ျပီး ျပန္ေရာင္းစားမည္ဆိုလွ်င္ မိမိတို႔ ျမန္မာလူမ်ိဳးမ်ားသာ ရင္က်ိဳးရမည္ဟု ထင္ျမင္မိပါသည္။ ထိုသို႔ေသာ ျမန္မာျပည္သူလူထုမ်ားက စစ္အစိုးရမ်ားအား အဆံုးစြန္ ရြံ႔ရွာမုန္းတီးမိျပီး ရင္က်ိဳးပက္လက္ ျဖစ္ျပီ ဆိုလွ်င္ နအဖစစ္အစိုးရအေနျဖင့္ ယခုေမလတြင္ ျပဳလုပ္မည့္ ေရြးေကာက္ပြဲတြင္ ၾကက္ေျခခတ္ မဲမ်ားသာ အစီအရီေတြရေပလိမ့္မည္ဟု သတိေပးခ်င္ပါသည္။ <br /><br />ရွမ္းကေလး<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/849715243362858056-2138166930698344636?l=shankalayimage.blogspot.com' alt='' /></div>ရွမ္းကေလးhttp://www.blogger.com/profile/17411092240580045929noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-849715243362858056.post-83652163072355123902008-05-05T22:00:00.000+07:002008-05-05T22:02:14.338+07:00<span style="color: rgb(51, 51, 255);">မွတ္ခ်က္။ ။ေအာက္တြင္ေဖၚျပပါ အေၾကာင္းအရာမ်ားကို ကိုထုိက္ဘေလာ့မွ ကူးယူေဖၚျပထားပါေၾကာင္း အသိေပးလိုပါသည္။<br /><br /></span>ကၽြန္ေတာ္ အရင္ ပို႔စ္မွာ ေဖၚျပခဲ့သလို မုန္တိုင္းေၾကာင့္ ဒုကၡေရာက္ေနသူမ်ားကို ကူညီရန္အတြက္ အလွဴေငြပါ၀င္ ထည့္လိုသူမ်ား ေအာက္ပါ သာသနာ့ဥေသွ်ာင္ အဖြဲ႔၀င္ ဆရာေတာ္ဦးစေႏၵာဘာသ၏ ဘဏ္ အေကာင့္တြင္ ထည့္သြင္းလွဴဒါန္းႏိုင္ပါသည္။ ေငြစာရင္းမ်ားျဖစ္ေသာ မည္မွ်ရသည္၊ မည္မွ်သံုးသည္ဆိုေသာ အခ်က္အလက္မ်ားကို ေဖၚျပႏိုင္ရန္ႏွင့္ မုန္တိုင္း အကူအညီ ေပးေရး သတင္းအခ်က္အလက္မ်ားအတြက္ သီးသန္႔ ဘေလာ့ အျဖစ္ www.freeburmafunduk.blogspot.com ကို စတင္ေရးသားေနပါသည္။<br /><br />ဆရာေတာ္၏ ဘဏ္ အခ်က္အလက္မ်ားမွာ<br /><br />Bank Name : Barclays<br />Account Holder Name Mr A Candobhasa<br />A/C 90 00 28 36<br />S/C 20 80 71<br /><br />ဆရာေတာ္ အားတိုက္ရိုက္ ဆက္သြယ္လိုလွ်င္<br />Ph 078 77 297 205<br />email: ucandobhasa@googlemail.com<br /><br />UK ႏိုင္ငံမွ မဟုတ္ေသာ အျခားႏိုင္ငံမွ လွဴဒါန္းလိုသူမ်ားအတြက္ paypal အေကာင့္ တစ္ခုကို မၾကာခင္ update လုပ္ပါမည္။<br /><br />မုန္တိုင္းအတြက္ သီးသန္႔ အေကာင့္တစ္ခုကိုလည္း ဘဏ္ဖြင့္ရက္တြင္ သြားေရာက္ဖြင့္လွစ္ၿပီး အေကာင့္ အသစ္ စတင္ အသံုးျပဳရသည့္အခ်ိန္တြင္ ခ်က္ခ်င္း အသိေပး အေၾကာင္းၾကားမည္ ျဖစ္ပါသည္။<br /><br />ေလးစားစြာျဖင့္<br />ကိုထိုက္<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/849715243362858056-8365216307235512390?l=shankalayimage.blogspot.com' alt='' /></div>ရွမ္းကေလးhttp://www.blogger.com/profile/17411092240580045929noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-849715243362858056.post-74825781315567741962008-05-05T14:07:00.001+07:002008-05-05T14:09:35.913+07:00ဆိုင္းကလုန္း မုန္တုိင္းေၾကာင့္ လူေပါင္း ၃၅၀ ေက်ာ္ ခန္႔ေသဆံုးျပီး လူ (၉) ေသာင္းခန္႔ အိုးမဲ့၊ အိမ္မဲ့ ျဖစ္သြားတဲ့ သတင္းသည္ ျမန္မာႏုိင္ငံသား လူမ်ိဳးမ်ား၏ လက္ရွိရွိေနတဲ့ အပူကို ေနာက္တစ္ပူက ထပ္ဆင့္လိုက္သလို ျဖစ္သြားပါသည္။ ယခုလက္ရွိ ရွိေနတဲ့ အပူကေတာ့ မတရားတဲ့ ဆႏၵမဲကို မတရား ဖိႏွိမ္မႈေတြေၾကာင့္ အမွန္တရားကို ေမ့ထားလိုက္ျပီး၊ သူရႈးတို႔ရဲ့ စိတ္ခ်မ္းသာဖို႔အတြက္ ေထာက္ခံမဲကို သြားထည့္ရဖို႔ ဆိုတာလည္း (၅)ရက္သာ လုိပါေတာ့တယ္။<br /><br /><span id="fullpost">မေကာင္းတဲ့ အလုပ္ လုပ္ေတာ့မယ္ ဆိုရင္ ဘုရားျဖစ္ျဖစ္၊ နတ္ျဖစ္ျဖစ္ အစဥ္အျမဲ သတိေပး ဆံုးမတယ္ဆိုတာ ကြ်န္ေတာ္တို႔ ျမန္မာလူမ်ိဳးတိုင္းမွာ အယူအဆရွိၾကပါတယ္။ အခုလဲပဲ မဟုတ္တာ လုပ္ေတာ့မယ့္ လူေတြကို ဘုရားကပဲ သတိေပးတာလား၊ နတ္ကပဲ သတိေပးတာလား ဆိုတာကေတာ့ အတိအက် ေျပာလို႔မရပါဘူး။ ဒါေပမဲ့ တိုက္ဆိုင္မႈ တစ္ခုေၾကာင့္ အခုလို လိမ္ညာတဲ့ ဆႏၵခံယူပြဲၾကီး စဖို႔ (၅)ခန္႔ (၇)ရက္ခန္႔သာ လိုေတာ့တဲ့ အခ်ိန္မွာ ျမန္မာျပည္ၾကီးမွာ ေနထိုင္တဲ့ လူေပါင္းေျမာက္မ်ားစြာရဲ့ အသက္အိုးအိမ္ စည္းစိမ္ေတြကို ဆုိင္ကလုန္း မုန္တုိင္းၾကီးက အျပစ္ေပးသည့္အလား တိုက္ခတ္စားေသာက္၊ မ်ိဳးတံုးေအာင္ ျပဳလုပ္သြားခဲ့ေလျပီ။ ဒါဟာ လိမ္ညာရိုင္းစိုင္း၊ အာဏာမက္သူ အုပ္စုတို႔ကို သတိေပးတာလား၊ ဆိုတာကေတာ့ ေတြးထင္စရာပင္ ျဖစ္ပါသည္။ ဒါကေတာ့ ကြ်န္ေတာ့္ရဲ့ ထင္ျမင္ခ်က္ပါ။ အျပစ္မရွိပဲ ခံသြားရသူမ်ားအဖို႔ ကြ်န္ေတာ္ ဤေနရာကပင္ အထူး ၀မ္းနည္းမိပါေၾကာင္း ေျပာဆိုပါရေစ။<br /> ေနာက္သတင္းတစ္ခု ၾကားတာကေတာ့ နအဖစစ္အစိုးရေတြဟာ ဆႏၵခံယူပြဲၾကီးကို ရက္မေရြ႔ဘူးလို႔ သိရပါတယ္။ ဒါေၾကာင့္ နအဖစစ္အာဏာရွင္ေတြဟာ အာဏာကို လက္လြတ္ဆံုးရံႈးမွာ အလြန္အမင္းကို ေၾကာက္ရြံ႔တယ္ဆိုတာ ရွင္းလင္းေနပါတယ္။ ျပီးေတာ့ ေနာက္တစ္ခ်က္က အိုးအိမ္ကင္းမဲ့တဲ့ ျပည္သူလူထုမ်ား သာမက မုန္တုိင္း တိုက္စား၍ ေသဆံုးသြားတဲ့ ျမန္မာႏိုင္ငံသား အေပါင္းတို႔ကို လစ္လ်ဴရႈထားတယ္ဆိုတာကိုလည္း ကြင္းကြင္းကြက္ကြက္ကို ေတြ႔ျမင္ႏုိင္ပါတယ္။ ဒါေၾကာင့္ အာဏာဟာ နအဖစစ္အစိုးရေခါင္းေဆာင္တို႔၏ အေဖသဖြယ္ျဖစ္သလို၊ မိခင္တစ္ဖြယ္လည္း ျဖစ္ေၾကာင္း သိရွိႏုိင္ပါတယ္။ <br /> ယခုလက္ရွိ ျမန္မာႏုိင္ငံ၏ အေျခအေန အရပ္ရပ္သည္ မည္သို႔မွ ဆႏၵခံယူပြဲ မလုပ္သင့္သည့္ အခ်ိန္အခါပင္ ျဖစ္ပါသည္။ တိုင္းျပည္၏ အၾကီးဆံုးျမိဳ႔ျဖစ္တဲ့ ရန္ကုန္ျမိဳ႔ၾကီးတြင္ သာမက အျခားေသာ တုိင္းႏွင့္ ျပည္နယ္မ်ားတြင္ လူမ်ားေသဆံုးျခင္း၊ အိုးအိမ္မ်ား ပ်က္စီးျခင္း စေသာစေသာ ျပသနာမ်ားသည္ ရက္ပို္င္းတိုတိုအတြင္း ေျဖရွင္းႏိုင္မည့္ ျပသနာမ်ိဳးမဟုတ္ေပ။ ျမန္မာျပည္ ျပည္သူလူထုမ်ား ေနရာအတည္တက် ေနထုိင္ႏုိင္ရန္အတြက္၊ တုိင္းျပည္ကို အုပ္ခ်ဴပ္ေနေသာ စစ္ေခါင္းေဆာင္ၾကီးမ်ား ဂရုတစိုက္ တာ၀န္ယူရမည္ ျဖစ္သည္။ ထို႔ေၾကာင့္ ကြ်န္ေတာ္အေလးအနက္ ေျပာခ်င္သည္ကား ယခုလက္ရွိ ျပသနာကို ေအာင္ျမင္ေအာင္ ေျဖရွင္းျပီးမွသာ ဆႏၵခံယူပြဲကို က်င္းပေစခ်င္ပါသည္။ ဒီေခတ္မွာ (၅) ရက္အတြင္း အိမ္တစ္လံုး ေဆာင္ဖို႔ဆိုတာ မျဖစ္ႏုိင္ေတာ့ပါဘူး။ ဒါေၾကာင့္ ကြ်န္ေတာ္တို႔ ျမန္မာႏုိင္ငံက ျမန္မာလူမ်ိဳးေတြ ဘယ္ေနရမွာ သြားေနရမလဲ။ ကုန္ေစ်းႏႈန္းကလည္း တက္လိုက္တာမွ အျမင့္ဆံုးတက္ႏုိင္သည့္ ေတာင္တက္သမားေတာင္ အရံႈးေပးရမယ္ ထင္ပါတယ္။ မုန္တုိင္းလည္းျဖစ္ျပီး ကုန္ေစ်းႏႈန္းလည္း တက္တာေၾကာင့္ နအဖစစ္အစိုးရေတြလည္း ရာထူးတက္ခ်င္တာ ျဖစ္မယ္ထင္တယ္။ ဆႏၵခံယူပြဲကို ရက္မေရြ႔ဘူးဆိုေတာ့။ ကြ်န္ေတာ္ ဒီေနရာကေန တုိက္တြန္းပါတယ္။ ျမန္မာလူမ်ိဳးေတြ ဘယ္လိုပဲျဖစ္ေနပါေစ ကန္႔ကြက္မဲသာ ထည့္ေပးၾကပါလို႔။ နအဖ လုပ္ရပ္ကို ၾကည့္ျပီး ကြ်န္ေတာ္ ထင္ျမင္မိပါတယ္။ အရင္တုန္းက ေထာက္ခံမဲ ထည့္မယ္ဆိုတဲ့ လူေတြ ကန္႔ကြက္မဲ ထည့္မယ္ဆိုတာ။ အခုပဲၾကည့္ေလဗ်ာ။ အဲ့ေလာက္ေတာ့ အတိဒုကၡ ေရာက္ေနတာေတာင္မွ ဆႏၵခံယူပြဲကို မေရြ႔ဘူးတဲ့။ ဒါက ကြ်န္ေတာ္ ဘာမွမသိတဲ့ ျပည္သူတစ္ေယာက္အေနနဲ႔ ခံစားျပီး ေရးသားထားတာပါ။ ဒါေၾကာင့္ ကြ်န္ေတာ္ ယံုၾကည္ပါတယ္။ ကန္႔ကြက္မဲထက္ ေထာက္ခံမဲ ပိုျပီး မမ်ားႏုိင္ပါဘူးလို႔။ ဒီေလာက္နဲ႔ပဲ အဆံုးသတ္ပါရေစခင္ဗ်ား။ <br /><br />ရွမ္းကေလး<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/849715243362858056-7482578131556774196?l=shankalayimage.blogspot.com' alt='' /></div>ရွမ္းကေလးhttp://www.blogger.com/profile/17411092240580045929noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-849715243362858056.post-77409382714828544762008-05-05T10:47:00.002+07:002008-05-05T10:50:57.632+07:00<div style="text-align: justify;"><span style="color: rgb(51, 51, 255);">မွတ္ခ်က္။ ။ ဤေဆာင္းပါးအား ေသခ်ာဖတ္ရႈျပီးမွ ေ၀ဖန္မႈမ်ား ေပးေစလိုပါသည္။ မိမိသည္ ျမန္မာလူမ်ိဳးမ်ားအား တမင္သက္သက္ဒုကၡ က်ေရာက္ေစလိုျခင္းျဖင့္ ေရးသားထားျခင္းမဟုတ္ပါ။ ျမန္မာႏုိင္ငံတြင္ ယခုလက္ရွိ ျဖစ္ပ်က္ေနေသာ အေၾကာင္းအရာမ်ားႏွင့္ မိမိ၏ အျမင္မ်ားကိုသာ ေဖာ္ျပထားျခင္း ျဖစ္ပါသည္။ ထို႔ေၾကာင့္ ထိုေဆာင္းပါးအား အစအဆံုး ဖတ္ျပီးမွ သင္ထင္ျမင္ေသာ ေ၀ဖန္မႈမ်ားကို မွတ္ခ်က္ ေပးသြားႏုိင္ပါသည္။ မည္သည့္ေ၀ဖန္မႈမ်ိဳးကိုမဆို ေဖာ္ျပ ေျပာဆိုသြားႏုိင္ပါသည္။</span><br /> အခုတေလာ နာဂစ္ ဆုိင္ကလုန္း မုန္တိုင္း ျမန္မာႏုိင္ငံ ရန္ကုန္ျမိဳ႔မွာ ၀င္ခ်ဲတဲ့ သတင္းေတြကို ပလူပ်ံေနတာကို ေတြ႔ေနရပါတယ္။ မုန္တုိင္းဒါဏ္ေၾကာင့္ လူေတြလဲ ေသဆံုး၊ အိုးအိမ္ေတြလည္း ပ်က္စီး ခဲ့ရပါတယ္။ ေနာက္တစ္ခုက လိမ္လည္တဲ့ ဆႏၵခံယူပြဲကို ျပည္သူလူထုေတြ မဲထည့္ရဖို႔လည္း တျဖည္းျဖည္းနဲ႔ နီးလာပါျပီ။ မဲမထည့္ခင္ အခ်ိန္တိုအတြင္းမွာ ဆိုင္ကလုန္း မုန္တုိင္းၾကီးရဲ့ ျမန္မာႏုိင္ငံအေပၚ ၀င္ခ်ဲမႈအေပၚ နအဖစစ္အာဏာရွင္တို႔ကေတာ့ အမ်က္ထြက္မိမွာ အမွန္ပင္ျဖစ္ပါတယ္။ ျမန္မာႏိုင္ငံ ျပည္သူလူထုက ယခုလို မုန္တုိင္း ၀င္တုိက္ျခင္းကို အမ်က္မထြက္၊ စိတ္မတိုဘူးလို႔ မဆိုလိုပါဘူး။ ကြ်န္ေတာ္တို႔ ျမန္မာႏုိင္ငံ ျပည္သူလူထု ဆုိင္ကလုန္း မုန္တုိင္းအေပၚ စိတ္တို၊ အမ်က္ထြက္မႈနဲ႔ နအဖစစ္အစိုးရေတြက ဆုိင္ကလုန္းမုန္တုိင္းအေပၚ စိတ္တို၊ အမ်က္ထြက္မႈေတြက ကြဲျပားျခားနားမည္ဟု ဆုိလိုျခင္း ျဖစ္ပါတယ္။<br /><br /><span id="fullpost">နအဖစစ္အစိုးရတို႔ရဲ့ အမ်က္ထြက္မႈကို ဦးစြာ ရွင္းလင္းျပီးမွာ ျမန္မာျပည္သူ လူထုေတြရဲ့ စိတ္တိုတဲ့ အေၾကာင္းအရာေတြကို ေဖာ္ျပခ်င္ပါတယ္။<br /> နအဖစစ္အစိုးရေတြဟာ သူတို႔ရဲ့ေရွ႔မွာ ဘယ္လို အတားအဆီးပဲ ရွိေနပါေစ သူတို႔ လုပ္ခ်င္တာ လုပ္သြားတယ္ဆိုတာ အမ်ားျပည္သူ အသိပင္ျဖစ္ပါသည္။ သူတို႔ရဲ့ ေရွ႔မွာ ျမန္မာလူမ်ိဳးမ်ား ကိုးကြယ္ဆည္းပူးတဲ့ သံဃာေတာ္မ်ားကိုပင္ ရက္ရက္စက္စက္ သတ္ျဖတ္ဖမ္းဆီးခဲ့ေသာ ပံုရိပ္မ်ားကို ျပီးခဲ့တဲ့ ၂၀၀၇ ခုႏွစ္ စက္တင္ဘာလတြင္ အင္တာနက္မွျဖစ္ျဖစ္၊ ျပည္ပသတင္းဌာနမ်ားမွာ ျဖစ္ျဖစ္ ရွာေဖြဖတ္ရႈႏုိင္ပါတယ္။ ဒါေပမဲ့ အခုေမလမွာ ျဖစ္ပြားခဲ့တဲ့ ဆုိင္ကလုန္းမုန္တုိင္းကိုေတာ့ သူတို႔ ဘယ္လိုမွ မတားဆီး ႏုိင္ပါဘူး။ ကြ်န္ေတာ္ေျပာခ်င္တာက ဆိုင္ကလုန္း မုန္တုိင္းဟာလည္း တစ္စိတ္တစ္ေဒသ အားျဖင့္ သူတို႔ကို ဆႏၵျပတယ္လို႔ ဆိုလိုျခင္း ျဖစ္ပါတယ္။ ဆုိင္ကလုန္း မုန္တုိင္းဟာ ျမန္မာ ျပည္သူလူထုရဲ့ အသက္အိုးအိမ္ေတြကို ရက္စက္စြာ ေခြ်ယူသြားေပမဲ့လည္း ျမန္မာႏုိင္ငံေရးအတြက္ တစ္ဘက္က ျပန္ၾကည့္ခဲ့ရင္လည္း ဆုိင္ကလုန္း မုန္တိုင္းဟာ စစ္မွန္ေသာ ဒီမိုကေရစီ လုိလားသူ ကြ်န္ေတာ္တို႔ ျမန္မာႏုိင္ငံသားမ်ားအတြက္ တစ္စိတ္တစ္ေဒသ အားျဖင့္ ေကာင္းတယ္လို႔ ဆိုရေပလိမ့္မယ္ ျဖစ္ပါတယ္။ ဘာျဖစ္လို႔လဲဆိုေတာ့ ဆိုင္ကလုန္း မုန္တုိင္းေၾကာင့္ ကြ်န္ေတာ္တို႔ ျမန္မာလူမ်ိဳးေတြဟာ အိုးအိမ္ေတြ ပ်က္စီးကုန္မယ္။ လူေပါင္းမ်ားစြာ ေသဆံုးကုန္မယ္။ အဲ့ဒီလို ေသဆံုး၊ ပ်က္စီးတဲ့ အခါမွာ ျပဳျပင္မႈေတြ၊ ရွင္းလင္းမႈေတြကို ျပန္လုပ္ရမယ္။ ဒီလို ျပဳျပင္မႈေတြ၊ ရွင္းလင္းမႈေတြကို ျပဳလုပ္လိုက္တဲ့ အခ်ိန္မွာ နအဖတို႔ရဲ့ ရိုင္းပင္းကူညီမႈ မရွိတဲ့ အက်င့္ေကာင္းေတြကို ျပည္သူလူထုေတြက စိတ္နာနာနဲ႔ ေတြ႔ၾကရပါလိမ့္မယ္။ “ျမိဳ႔ေတာ္သူ ျမိဳ႔ေတာ္သား ေတြအတြက္ ေမြးဖြားသည္မွ ေသဆံုးသည္အထိ ေဆာင္ရြက္ေပးဖို႔က စည္ပင္သာယာတာ၀န္” ဆိုတဲ့ ဆန္႔က်င္ဘက္ ေဆာင္ပုဒ္နဲ႔အညီ ကိုေရြစည္ပင္တုိ႔ကလည္း ဟိုေရွာင္ဒီေရွာင္ ျပဳလုပ္မႈေတြကို ျမန္မာႏုိင္ငံသား အေပါင္းတို႔ ေတြ႔ၾကရပါလိမ့္မယ္။ မီဒီယာကို မီဒီယာျခင္း တုိက္မယ္ဆိုတဲ့ ကိုေက်ာ္ဆန္းတို႔အဖြဲ႔ကလည္း သတင္းမွန္ေတြကို မေဖာ္ျပဘဲ လိမ္လည္ေကာက္က်စ္တဲ့ သတင္းမွားေတြကို ေဖာ္ျပပါလိမ့္မယ္။ နအဖတို႔ရဲ့ လူယံုေတာ္အဖြဲ႔ ကိုကိုၾကံ့ဖြတ္တို႔ကလည္း အမ်ားတကာတို႔ရဲ့ ေရွ႔မွာ ဆံုးရံႈးပ်က္စီးသူတို႔ကို အလွဴအတန္းေတြ အနည္းအက်ဥ္းလုပ္ျပီး သူတို႔ကိုယ္ကို ေက်းဇူးရွင္လို႔ထင္ျပီး မၾကာခင္ ျပဳလုပ္မဲ့ ဆႏၵခံယူပြဲကိုလည္း ေထာက္ခံမဲ ထည့္ဖို႔ တိုက္တြန္းၾကပါလိမ့္မယ္။ ျပီးရင္ နအဖတို႔ရဲ့ သတင္းမီဒီယာမ်ားကလည္း မည္သို႔မည္ပံု ျမန္မာလူမ်ိဳးမ်ားအား ကယ္ဆယ္ထားပံု ေတြကို သတင္းလိမ္ ထည့္ၾကပါလိမ့္မယ္။ နအဖ စစ္အုပ္စုတို႔ရဲ့ အိုေဟာင္းတဲ့ ေပၚလစီေတြ အတိုင္း က်င့္သံုးသြားမယ္ဆိုတာ တစ္စိတ္တစ္ေဒသာ အားျဖင့္ ေတြ႔ၾကရေပလိမ့္မယ္။ ဘယ္လိုပဲ ျဖစ္ေနပါေစ ဒီလိုဆုိင္ကလုန္း မုန္တုိင္းၾကီး ၀င္ေရာက္ ေႏွာက္ယွက္တဲ့အတြက္ နအဖစစ္အစိုးရက အမ်က္ေဒါသ ထြက္မွာ အမွန္ပါပဲ။ သူတို႔ အမ်က္ေဒါသထြက္တဲ့ အေၾကာင္းအရင္းသည္ ျပည္သူလူထုတို႔ အသက္အိုးအိမ္၊ စည္းစိမ္မ်ား ကုန္ဆံုးျခင္းေၾကာင့္ေတာ့ မဟုတ္ႏုိင္ေပ။ သူတို႔ အမ်က္ေဒါသ ထြက္တဲ့ အေၾကာင္းအရာမ်ားကေတာ့ သူတို႔ ကိုယ္ပိုင္ တိုက္ေတြ၊ ပ်က္စီးသြားျခင္း၊ မၾကာခင္ ေမလတြင္ က်င္းပမည့္ ဆႏၵခံယူပြဲကိုလည္း ဆုိင္ကလုန္း မုန္တုိင္းေၾကာင့္ တစ္စိတ္တစ္ေဒသ အားျဖင့္ ေႏွာက္ယွက္ျခင္း၊ ဆုိင္ကလုန္း မုန္တုိင္း ၀င္ေရာက္ေႏွာက္ယွက္ျခင္းေၾကာင့္ မကုန္သင့္ေသာ ပစၥည္းတန္ဖိုးမ်ားကို စိုက္ထုတ္ရျခင္း...၊ စေသာ စေသာ အေၾကာင္းအရာမ်ားပင္ ျဖစ္ပါေတာ့သည္။<br /> ဒုတိယပိုင္းအေနႏွင့္ ကြ်န္ေတာ္တို႔ ျမန္မာျပည္သူလူထုမ်ား၏ စိတ္တို၊ အမ်က္ေဒါသထြက္မႈေတြကို တင္ျပရေပလိမ့္မည္။ ဆိုင္ကလုန္း မုန္တုိင္း မတုိက္ခင္ ကြ်န္ေတာ္တို႔ ျမန္မာလူမ်ိဳးေတြရဲ့ ၾကိဳတင္ စဥ္းစားမႈမ်ားမွာ ဆုိင္ကလုန္း မုန္တုိင္း ျဖစ္ျပီးသြားလွ်င္ နအဖအဖြဲ႔အစည္းမ်ားျဖစ္သည့္ လမ္းမ်ားရွင္းလင္းရန္ စည္ပင္သာယာ၊ ပ်က္စီးသြားေသာ အိုးအိမ္မ်ားကို ျပန္လည္တည္ေဆာက္ႏုိင္ရန္အတြက္ အစိုးရမွ အကူအညီေပးမည့္ ေငြေၾကးအနည္းငယ္မ်ား စသည္တို႔ကို ၾကိဳတင္ မေမွ်ာ္မွန္းပဲ ကိုယ္ကိုတိုင္သာ ကိုယ္ထုကိုယ္ထ စည္းစည္းလံုးလံုးႏွင့္ လုပ္ကိုင္ရွင္းလင္းရမည္ဟု ေမွ်ာ္ကိုးထားၾကျပီးလည္း ျဖစ္ပါလိမ့္မည္။ နအဖစစ္အစိုးရတို႔၏ ေငြေၾကးအကူအညီမ်ားကို ရဲရဲတင္းတင္း မေမွ်ာ္ကိုးရဲပဲ အစိုးရမဟုတ္ေသာ အဖြဲ႔အစည္းမ်ား၊ သနားညွသာတတ္ေသာ ျမန္မာႏုိင္ငံအတြင္းရွိ လူအမ်ားအျပားမွ ေငြေၾကးအကူအညီမ်ားကို ကြ်န္ေတာ္တို႔ ျမန္မာလူမ်ိဳးမ်ားက ရဲရဲတင္းတင္း ေမ်ာ္ကိုးၾကမည္ ျဖစ္ပါလိမ့္မည္။ ဘာေၾကာင့္လဲဆိုေတာ့ နအဖစစ္အစိုးရမ်ား၏ အကူအညီသည္ တစ္လုပ္သာစားရျပီး၊ တစ္သက္လံုး အလုပ္အေကြ်း ျပဳရမည့္ အကူအညီမ်ိဳးသာ ျဖစ္ေပသည္။ ထုိ႔ေၾကာင့္ ကြ်န္ေတာ္တို႔ ျမန္မာလူမ်ိဳးမ်ား၏ ဆုိင္ကလုန္းအေပၚ အမ်က္ေဒါသ ထြက္ျခင္းထက္ နအဖစစ္အစိုးရ အေပၚ အမ်က္ေဒါသ ထြက္ျခင္းက ပိုမိုမ်ားျပားမည္ဟု ကြ်န္ေတာ္ထင္ျမင္မိပါသည္။<br /> ထုိ႔ေၾကာင့္ ဆုိင္ကလုန္းမုန္တုိင္းသည္ ကြ်န္ေတာ္တို႔ ျမန္မာႏုိင္ငံ လူမ်ိဳးမ်ားအတြက္ မုန္းတီးဖြယ္ေကာင္းတဲ့ အႏၱာရာယ္တစ္ခု ျဖစ္ေပမဲ့၊ ျမန္မာ့အနာဂတ္ႏုိင္ငံေရးအတြက္ အေကာင္းၾကီး မဟုတ္ေတာင္မွ အေကာင္းတကာ့ အေကာင္းတို႔၏ အငယ္ဆံုး အေကာင္းပို္င္းတြင္ တည္ရွိမည္ဟု ကြ်န္ေတာ္ ထင္ျမင္မိပါသည္။ ။<br /><br />ရွမ္းကေလး<br /></span></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/849715243362858056-7740938271482854476?l=shankalayimage.blogspot.com' alt='' /></div>ရွမ္းကေလးhttp://www.blogger.com/profile/17411092240580045929noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-849715243362858056.post-26419308362052567342008-05-03T18:17:00.000+07:002008-05-03T18:19:05.339+07:00ေလာကၾကီးရဲ့ သဘာ၀ကို<br />ဘယ္ေတာ့မွ မဆန္႔က်င္တဲ့<br />လူသားဆိုတာ<br />ေဟာ့ဒီ ကမၻာၾကီးမွာ<br />ရွိခဲ့မယ္ဆိုရင္ေတာ့<br />ထိုလူသားဟာ<br />ေလာကၾကီးရဲ့ ေက်းဇူးရွင္လုိ႔<br />ေျပာသင့္ရင္ေျပာရလိမ့္မယ္<br /><br />ရွမ္းကေလး။ ။ မဂၤလာအေပါင္းနဲ႔ ခေညာင္းပါစ<br /> ရန္သူအေပါင္းႏွင့္ ကင္းရွင္းပါစ<br /> မိတ္ေဆြအေပါင္းႏွင့္ ခ်စ္ခင္ပါစ<br /> ေလာကၾကီးအေၾကာင္းေကာ သိရွိပါစ<br /> ဤမွ်ေလာက္သာ ႏႈတ္ဆက္ခဲ့ရင္ေတာ့<br /> ပရိတ္သတ္က ခဲ့နဲ႔ထုမွာ အမွန္ပါဗ်<br /><br />ကိုခ်င္း ။ ။ ပရိတ္သတ္ကေတာ့ မင္းကို ခဲနဲ႔ မထုေသးဘူး၊ ငါကေတာ့ ဓားနဲ႔ ထိုးခ်င္ေနျပီ<br /><br />ကိုခ်င္းေျပာေျပာဆုိဆိုႏွင့္ ရွမ္းကေလးေခါင္းအား လင္ဗန္းႏွင့္ ရိုက္ခ်။<br /><br /><br /><span id="fullpost">ကိုကံသာ။ ။ ဟုတ္ပါ့ကြာ ဘာေတြေလွ်ာက္ေျပာေနတာလဲ မသိဘူး။<br /><br />ကိုခ်င္း ။ ။ ကဲ အကိုတို႔ ညီတို႔ေရ တုိင္းရင္းသားတို႔ရဲ့ အျငိမ့္သဘင္ၾကီးကို မကရ မေပ်ာ္ရတာလည္း လအေတာ္ၾကာေပါ့ <br /><br />ကိုကံသာ။ ။ မွန္တာေပါ့ ေမာင္ခ်င္းေရ<br /><br />ကိုခ်င္း ။ ။ အမွန္ေတာ့ ကြ်န္ေတာ္တို႔ လူငယ္ေတြဟာ တီထြင္ၾကံဆ နည္းလမ္းရ ဆိုတဲ့ စကားပံုအတိုင္း မျဖစ္ပ်က္ေသးတဲ့၊ လူေတြ မေျပာတဲ့ အရာမွန္သမွ်ကို တီထြင္ေျပာဆို ေနရတာ မဟုတ္ပါေပဘူးလား ကိုၾကီးညီေလး တို႔ေရ<br /><br />ရွမ္းကေလး။ ။ ဟုတ္ပါ့ဗ်ာ ကြ်န္ေတာ္ေတာင္မွ မိန္းမအေဟာင္း တစ္ေယာက္ကို ေမ့ထားျပီး အသစ္ျဖစ္တဲ့ ကိုခ်င္းညီမကို ယူမလားလို႔ ၾကံဆေနတာဗ်<br /><br />ကိုခ်င္း ။ ။ ေကာင္းပါတယ္ ေမာင္ရွမ္းေရ၊ ငါ့အမလည္း ရွိေသးတယ္ေလ<br /><br />ရွမ္းကေလး။ ။ ဟာ ကိုခ်င္းကလည္း ညီမဆိုေတာ္ပါျပီ၊ ကိုခ်င္းအမ ပိုေနရင္လည္း ကိုကံသာကို ေပးလိုက္ေပါ့<br /><br />ကိုခ်င္း စိတ္တိုတိုနဲ႔ ရွမ္းကေလးေခါင္းအား လင္ဗန္းႏွင့္ ရိုက္ခ်<br /><br />ကိုခ်င္း။ ။ မင္းကိုရြဲ႔ေနတာကြ၊ ရြဲ႔လို႔ရြဲ႔မွန္းမသိ၊ မင္းတို႔အမ်ိဳးေတြက ရြဲ႔လို႔ရြဲ႔မွန္း မသိတဲ့ အမ်ိဳးေတြ<br /><br />ကိုကံသာ။ ။ ရွမ္းကေလး မင္းက အေဟာင္းေမ့ျပီး အသစ္ထက္ရွာတယ္ ဆိုေတာ့ မင္းထားခဲ့တဲ့ အေဟာင္းက ငါ့အတြက္ေပါ့ေနာ္။<br /><br />ရွမ္းကေလး။ ။ ရတယ္ေလ ကိုကံသာရဲ့ အဲ့ဒါလည္း ကိုကံသာ ညီမအရင္းပဲ၊<br /><br />ကိုကံသာ။ ။ ေတာ္ပါျပီကြာ မင္းနစ္နာ ေနပါဦးမယ္<br /><br />ကိုခ်င္း ။ ။ ကဲ အကိုတို႔ေရ။ ကြ်န္ေတာ္တို႔က ပါးစပ္ကပဲ ဟာသလုပ္ေျပာရတာလည္း အာေညာင္းလွျပီ<br /><br />ရွမ္းကေလး။ ။ ဘာလဲ ခင္ဗ်ားက ပါးစပ္က မေျပာလို႔ ဖင္ကေျပာမလို႔လား<br /><br />ကိုခ်င္း ။ ။ မင္းကလည္း အားအားရွိ ငါ့ကို ေျပာဖို႔ပဲ သိတယ္။ ငါေျပာမွာက စကားနဲ႔တင္ မေျပာၾကပဲ သရုပ္ေဖာ္ ပံုေလးေတြနဲ႔ ပရိတ္သတ္ေတြ ပိုျပီးေတာ့ ရီရ၊ ရြင္ရေအာင္ တင္ဆက္မလားလုိ႔ပါ<br /><br />ကိုကံသာ။ ။ သရုပ္ေဆာင္ရမယ္ ဟုတ္လား<br /><br />ရွမ္းကေလး။ ။ ကြ်န္ေတာ္ေတာ့ သရုပ္မေဆာင္ခ်င္ပါဘူးဗ်ာ<br /><br />ကိုခ်င္း။ ။ ဘာျဖစ္လုိ႔လဲ<br /><br />ရွမ္းကေလး။ ။ ဟာကိုခ်င္းကလည္း ကြ်န္ေတာ္သာ သရုပ္ေဆာင္လိုက္ရင္ ျမန္မာျပည္မွာ ရွိတဲ့ မင္းသားေတြ အကုန္ ထမင္းငတ္ကုန္မွာေပါ့<br /><br />ကိုကံသာ။ ။ မင္းသမီး မပါဘူးလား<br /><br />ရွမ္းကေလး။ ။ မင္းသမီးက ကြ်န္ေတာ္ ေကြ်းထားမွာေလ<br /><br />ကိုခ်င္း။ ။ ဒါဆိုငါ့ညီမကို မင္းထိပ္ဆံုးက တင္ေကြ်းထားမွာေပါ့ေနာ္<br /><br />ရွမ္းကေလး။ ။ ကြ်န္ေတာ္မိန္းမ အေယာက္ ၁၀၀ ရွိရင္ ခင္ဗ်ားညီမကို နံပါတ္ ၁၀၁ မွာထားမယ္ စိတ္ခ်<br /><br />ကိုခ်င္း ။ ။ ဒါလဲေကာင္းတာပဲ<br /><br />ကိုကံသာ။ ။ ဟား ဘာျဖစ္လို႔လဲ ေမာင္ခ်င္းရ<br /><br />ကိုခ်င္း ။ ။ ဟားအကိုကလည္း ရွမ္းကေလးအေၾကာင္း ကြ်န္ေတာ္သိတာေပါ့ ဒီေကာင္က မိန္းမကို ေပါင္းရင္ ခဏေလးပဲ ေပါင္းတာ ကြ်န္ေတာ့ ညီမက ေနာက္ဆံုးမွာဆိုေတာ့ ေနာက္ဆံုးက်န္တဲ့ ကြ်န္ေတာ္ ညီမကိုပဲ တသက္လံုး ေပါင္းေတာ့မွာေပါ့<br /><br />ရွမ္းကေလး။ ။ ပိုင္လိုက္တဲ့ အၾကံ<br /><br />ကိုကံသာ။ ။ မင္းညီမေတာ့ ရွမ္းကေလးနဲ႔ေတာ့ ရလား၊ မရလားေတာ့ မသိဘူး ေမာင္ခ်င္းေရ၊ မင္းညီမ မရခင္ေတာ့ ေမာင္ရွမ္း လူ႔ေလာက မွာရွိမွာ မဟုတ္ေတာ့ဘူး<br /><br />ရွမ္းကေလး။ ။ ထြီး ပါးစပ္ပုတ္နဲ႔ ဘာေတြေလွ်ာက္ေျပာ ေနတာလဲသိဘူး။<br /><br />ကိုခ်င္း ။ ။ ဒါလဲေကာင္းသားပဲ သူေသသြားရင္ ကြ်န္ေတာ့္ညီမက သူ႔အေမြေတြ အကုန္ရတာေပါ့<br /><br />ရွမ္းကေလး။ ။ လက္က မေလွ်ာ့ေသးဘူး<br /><br />ကိုခ်င္း။ ။ ဒါနဲ႔ ရွမ္းကေလးက ဘာလို႔ေသမွာလဲဗ် ကိုၾကီးကံသာရ<br /><br />ကိုကံသာ။ ။ မင္းပဲစဥ္းစားၾကည့္ေလ အဲ့ေလာက္ေတာင္ မိန္းမယူထားတာ ဒီေကာင္ AIDS နဲ႔ံ မေသလို႔ ငွက္ဖ်ားနဲ႔ ေသရမွာလားကြ<br /><br />ရွမ္းကေလး။ ။ ကိုကံသာ ခင္ဗ်ား မနာလိုတိုင္း ေရွာက္မေျပာနဲ႔ဗ်ာ<br /><br />ကိုခ်င္း ။ ။ ကဲကဲ ကိုကံသာနဲ႔ ေမာင္ရွမ္းတို႔ေရ ေမာင္ရင္တို႔ ေျပာတာလဲ ေနာက္မွေျပာေပါ့ အခုက ပရိတ္သတ္ေတြက ခဲေတြနဲ႔ ထုဖို႔ စိတ္ကူးေပါက္ေနျပီ၊ ေဟာဟိုမွာၾကည့္ ေကာင္မေလးတစ္ေယာက္ မ်က္ႏွာပုတ္ေနျပီ၊ ခဏေန မင္းတို႔ကို ခဲနဲ႔ ေပါက္ေတာ့မယ္။<br /><br />ရွမ္းကေလး ကိုခ်င္းေခါင္းအား လင္ဗန္းႏွင့္ ရိုက္ခ်<br /><br />ရွမ္းကေလး။ ။ ေရွာက္ေျပာ အဲ့ဒါ သူ႔ရည္းစားကို စိတ္ေကာက္လို႔ မ်က္ႏွာမေကာင္းတာဗ်၊ ခင္ဗ်ားကေလ အသက္ၾကီးျပီး လူမစီးတဲ့လို လူမ်ိဳး၊ ထမင္းစားျပီး ခ်ီးျဖစ္တယ္ဆိုတာ ခင္ဗ်ားကို ေျပာတာ၊ ဘာမွမသိဘူး<br /><br />ကိုခ်င္း ။ ။ ဒါဆိုမင္းက အသက္ငယ္ျပီး လူက်ယ္တယ္ေပါ့<br /><br />ရွမ္းကေလး။ ။ ကြ်န္ေတာ္က လူက်ယ္တာ မဟုတ္ဘူး မသိတဲ့ မတတ္တဲ့ လူကို သင္ေပးတာ၊ ဟုတ္တယ္ေနာ္ ဟိုက ညီမေလး၊ ညီမေလးရဲ့ နာမည္ ဘယ္လိုေခၚလဲဟင္<br /><br />ကိုခ်င္းရွမ္းကေလးေခါင္းအား လင္ဗန္းႏွင့္ ထက္ရိုက္ခ်<br /><br />ကိုခ်င္း။ ။ အေရးထဲက ကိုယ့္ရဲ့ အက်င့္ကို ပရိတ္သတ္ကို ေပးသိေသးတယ္<br /><br />ကိုကံသာ။ ။ ကဲကဲကဲ ညီေလးတို႔ေရ ေျပာၾကတာလဲ ေျပာၾကေပါ့ကြာ ကဲ လုပ္စရာရွိတာလည္း လုပ္လိုက္ၾကရေအာင္<br /><br />ရွမ္းကေလး။ ။ ဟုတ္ကဲ့ပါ ကိုၾကီး ကံသီး အဲဟုတ္ပါဘူး ကိုၾကီး ကံသာေရ <br /><br />ကိုခ်င္း ။ ။ ကဲ ငါေျပာမယ္ မင္းတို႔ေသခ်ာနားေထာင္ <br /><br />ရွမ္းကေလး။ ။ ေျပာဗ်ာ...<br /><br />ကိုခ်င္း ။ ။ ငါတုိ႔ သရုပ္ေဆာင္ၾကရေအာင္<br /><br />ကိုကံသာ။ ။ ေအးေလ သိတယ္၊ ေျပာေနတာ အခါေပါင္း ေရလို႔ကို မရေတာ့ဘူး<br /><br />ကိုခ်င္း ။ ။ ကြ်န္ေတာ္တို႔ သရုပ္ေဆာင္မယ္ ဆိုေတာ့ ဘယ္သူ လူဆိုးလုပ္မယ္ လူေကာင္းလုပ္မယ္ဆိုတာ ရွိေသးတယ္ေလဗ်ာ<br /><br />ရွမ္ကေလး။ ။ ေဟး ငါတုိ႔ကေတာ့ မင္းသားပဲေဟ့၊ ဒါမွ မင္းသမီး လက္ကိုင္ရမွာ<br /><br />ကိုခ်င္း ။ ။ ေအာ.. ရွမ္းကေလး မင္းေျပာမွပဲ ငါသတိရေတာ့တယ္ မင္းသမီးလုပ္ဖို႔ ပရိပ္သတ္အသည္းစြဲ ေခ်ာရတနာေလးကို ေခၚရဦးမယ္ေလကြာ<br /><br />ကိုကံသာ။ ။ မင္းတို႔က မေမ့သင့္တဲ့ အရာကို ေမ့တာကိုးကြ... ကဲကဲကဲ ရွမ္းကေလး မင္းသမီးကို ေခၚကြာ<br /><br />ရွမ္းကေလး။ ။ မင္းသမီး ကိုေခၚရမယ္<br /><br />ကိုကံသာ။ ။ ဘာလဲ မင္းက မေခၚဘူးလား<br /><br />ရွမ္းကေလး။ ။ ကြ်န္ေတာ္က ဘာလို႔ေခၚရမွာလဲ<br /><br />ကိုခ်င္း။ ။ ဟာဒီေကာင္ ဒီေန႔ဘာျဖစ္ ေနတာလဲ<br /><br />ရွမ္းကေလး။ ။ ေနဦး ကြ်န္ေတာ္ မင္းသမီးကို ေခၚရင္ မင္းသမီး လက္ကိုင္ရမွာလား<br />ရွမ္းကေလးက ေက်ာ္ဟိန္းေလသံႏွင့္ ခတ္တည္တည္ေျပာလိုက္သည္။<br /><br />ကိုခ်င္းႏွင့္ ကိုကံသာ ႏွစ္ေယာက္စလံုးက ရွမ္းကေလးအား လင္ဗန္းႏွင့္ ၀င္ရိုက္ကာ<br />ကိုခ်င္း ။ ။ စကားေကာင္းေျပာကြာ<br /><br />ရွမ္းကေလး။ ။ ဟဲဟဲ ကြ်န္ေတာ္ အကယ္ဒမီရေအာင္ ေလ့က်င့္ေနတာပါ<br /><br />ကိုကံသာ။ ။ ရွမ္းကေလး နင္အကယ္ဒမီ တကယ္ရခ်င္လား<br /><br />ရွမ္းကေလး။ ။ ေအးေပါ့ ဘာလဲ နင္က ငါ့ကို ေပးမလို႔လား<br /><br />ကိုကံသာ။ ။ နင္အကယ္ဒမီ ရခ်င္ရင္ နင့္အဘ ဗိုလ္ခ်ဴပ္ၾကီးေတြကို တေန႔ဘုရား သံုးခါရွိခိုးျပီး ညတုိင္းလည္း ပုတီး စိတ္ပါတယ္လို႔ နင့္ေရးေနတဲ့ ဘေလာ့မွာေကာ နင္ဗီြဒီယို ရိုက္ရင္ေကာ အဲ့လိုေတြေျပာ နင္အကယ္ဒမီ ရမွာေသခ်ာတယ္<br /><br />ရွမ္းကေလး။ ။ ဘာဘာ ငါက ငါ့အအဘ ေတြကို အဲ့လို ေျပာရမယ္<br /><br />ကိုကံသာ။ ။ ေအးေပါ့ အဲ့လိုေျပာလို႔ ထုိင္းႏုိင္ငံ ၀န္ၾကီးခ်ဴပ္ေတာင္ အကယ္ဒမီ ရေနျပီ ဒါေတာင္မွ ထုိင္း၀န္ၾကီးခ်ဴပ္က တေန႔ကို ဘုရား သံုးခါ ရွိခုိးတယ္လို႔ မေျပာေသးဘူး<br /><br />ရွမ္းကေလး။ ။ ဒါနဲ႔ ထုိင္း၀န္းၾကီးခ်ဴပ္က ဘာအကယ္ဒမီ ရတာလဲ<br /><br />ကိုခ်င္း။ ။ ၀မ္းေလွ်ာေရာဂါရွင္ အကယ္ဒမီေလ<br /><br />ကိုကံသာ။ ။ မင္းကလည္း မသိပဲနဲ႔ ေလွ်ာက္ေျပာေန<br /><br />ကိုခ်င္း။ ။ မသိဘူးေလကြာ ငါေတြ႔တာ ထုိင္း၀န္ၾကီးခ်ဴပ္ ျမန္မာက ျပန္လာကတည္းက မၾကာဘူး ၀မ္းေလွ်ာေရာဂါ တန္းျဖစ္တာပဲ<br /><br />ရွမ္းကေလး။ ။ ေတာပါျပီဗ်ာ အကယ္ဒမီ မရခ်င္ေတာ့ဘာဘူး ကဲ မင္းသမီးကို ေခၚေတာ့မယ္<br /><br />ကိုကံသာ။ ။ ေအး ေခၚေစဗ်ာ <br /><br />ရွမ္းကေလး။ ။ အျဖဴေရာင္ ၀ုိင္းဆက္ေလးကို <br /> ဆင္ျမန္း၍ <br /> အနီေရာင္ ႏႈတ္ခမ္းနီေလးကို<br /> ျခယ္သကာ<br /> အျပာေရာင္ တဘက္ေလးကို <br /> ခါးမွာပတ္လို႔<br /> ေခ်ာခ်င္တိုင္းေခ်ာ<br /> လွခ်င္တိုင္းလွ ေနတဲ့ <br /> မမေခ်ာရတာနာေလးရယ္<br /> ဒီေျမတခြင္မွာ မွီသင္းေနထုိင္<br /> ဘ၀ကို တည္ေဆာက္ေနၾကတဲ့<br /> ပြဲလာဧည့္ပရိတ္သတ္ေတြက <br /> မင္းကိုမွ မျမင္ရရင္<br /> လူရြင္ေတာ္ေတြျဖစ္တဲ့ <br /> အခ်စ္ကံမပါ ကိုကံသာရယ္<br /> အခ်င္းခ်င္းဗ်င္းတဲ့ ကိုခ်င္းနဲ႔<br /> ေတာ္ေတာ္ရွမ္းတဲ့ ရွမ္းကေလးငါ့ကို<br /> သူတို႔ပါလာသမွ် ပစၥည္းေတြနဲ႔ <br /> ငါတို႔တေတြကို ပစ္မယ္ဆိုလို႔<br /> မင္းသာအေရာက္မလာရင္<br /> မင္းရဲ့ ေပ်ာ့ေပ်ာင္းလွတဲ့ <br /> လက္နုႏုေလးေတြနဲ႔ <br /> ငါတို႔ရဲ့ နဖူး၊ ပါး၊ ေခါင္းေပၚက <br /> ဖုေရာင္ေနတဲ့ ဒါဏ္ရာေတြကို<br /> ၾကက္ထိုးေပးခ်င္တယ္ ဆိုရင္ေတာ့ <br /> ထြက္မလာခဲ့နဲ႔ေပါ့ကြာ...။<br /><br />ရွမ္းကေလးရဲ့ စိန္ေခၚမႈ တစ္ရက္ေၾကာင့္လားမသိ မင္းသမီးခင္မ်ာ အေျပးထြက္လာတာ ဖိနပ္ကြ်တ္ေတာ့မလို႔....၊<br /><br />ကိုကံသာ။ ။ ေခ်ာရတာနာ နင္ကလည္း ျဖည္းျဖည္းလာလည္း ရပါတယ္ဟ..၊ ဖိနပ္က ငါ့ပါးကို ကပ္ေတာ့မယ္..၊<br /><br />ကုိခ်င္း ကိုကံသာ ေခါင္းကို လင္ဗန္းႏွင့္ ရိုက္ခ်<br /><br />ကိုခ်င္း။ ။ ခင္ဗ်ားက ဘာလဲဗ်..၊ မင္းသမီးက ဘာလို႔ ဇာတ္စင္ေပၚမွာ ဖိနပ္စီးမွာလည္း ဗ်..၊ ေျပာလိုက္ရင္ ေစာက္တလြဲၾကီးပဲ<br /><br />မင္းသမီး။ ။ မဂၤလာပါရွင္ ကိုရွမ္းကေလး<br /><br />ရွမ္းကေလး။ ။ ေ၀့ ညီမေလး နာမည္ေခၚရင္ ကိုကိုလို႔ ထည့္မေခၚပါနဲ႔<br /><br />ကိုခ်င္း။ ။ အံ့မယ္ ဘာျဖစ္လို႔လဲ<br /><br />ကိုကံသာ။ ။ သူ႔ကိုသူ ရွက္လို႔ ေနမွာေပါ့..၊ ဒီမယ္ ေခ်ာရတနာ ေနာက္ဆို ကိုကိုဆိုျပီး ထည့္မေခၚနဲ႔ ဦးဦးလို႔ ထည့္ေခၚ..၊<br /><br />ရွမ္းကေလး။ ။ ခင္ဗ်ားေရွာက္ေျပာေတာ့မယ္၊ တကယ္ေတာ့ ကြ်န္ေတာ္က အသက္ငယ္ငယ္ေလးပဲ ရွိေသးတာ..၊ ကြ်န္ေတာ္က အသက္ၾကီး ဟန္ေဆာင္ေနတာ.၊<br /><br />ကိုခ်င္း။ ။ မင္းေရွာက္မေျပာနဲ႔ ရွမ္းကေလး..၊ ကဲေျပာ ဒါဆို ဘာျဖစ္လို႔ အသက္ၾကီး ဟန္ေဆာင္ေနတာလည္း<br /><br />ရွမ္းကေလး။ ။ ကြ်န္ေတာ္ငယ္ငယ္တုန္းက ရြာမွာေနတုန္းကေပါ့ဗ်ာ..၊ ကြ်န္ေတာ့္ရြာကို သူေဌးသမီး မမတစ္ေယာက္လာလည္တယ္။ အဲ့ဒီမမက ကြ်န္ေတာ့္ထက္ အသက္ 4 ႏွစ္ေလာက္ၾကီးတယ္..၊ ၂၀ ေပါ့..၊ အဲ့ဒါ သူကြ်န္ေတာ့္ကို ေတြ႔ေတာ့ ၾကိဳက္ပါေလေရာ..၊ အဲ့ဒီတုန္းက ကြ်န္ေတာ္ကလည္း ရုပ္ကေလးက ရွိေသးတာကို..၊ ကြ်န္ေတာ္က အဲ့ ဒီတုန္းက အသက္ ၁၆ ႏွစ္ပဲ ရွိေသးတာ..၊ ဒါေပမဲ့ ကိုယ္လံုးက ၾကီးေတာ့ ကြ်န္ေတာ္အသက္ ငယ္မွန္း ဘယ္သူ႔မွ မသိေသးဘူးေလဗ်ာ..။ အဲ့ဒါနဲ႔ အဲ့ဒီမမက ကြ်န္ေတာ္ကို သူ႔နဲ႔ ရြယ္သူ ထင္ျပီး ကြ်န္ေတာ့္ကို လာျပီးေတာ့ ဘာေျပာလဲ ထင္လဲ<br /><br />ကိုကံသာ။ ။ မင္းကို ဘာေျပာသြားတာလဲ..၊<br /><br />ရွမ္းကေလး။ ။ ကိုခ်င္းေကာ ကြ်န္ေတာ္ကို အဲ့ဒီ မမက ဘာေျပာသြားတယ္လို႔ ထင္လဲ<br /><br />ကိုခ်င္း။ ။ မင္းေျပာမွ ငါတို႔သိရမွာေပါ့ကြ..၊ အဲ့ဒီမမက မင္းကို ဘာေျပာသြားလဲ<br /><br />ရွမ္းကေလး။ ။ ေခ်ာရတနာ ညီမေလးကေကာ အဲ့ဒီမမက ဘာေျပာသြားလဲလို႔ ထင္လဲ<br /><br />ကိုကံသာႏွင့္ ကိုခ်င္းတို႔ ႏွစ္ဦး ရွမ္းကေလးကို စိတ္မရွည္ႏုိင္ေတာ့၍ လင္ဗန္းႏွင့္ အျပင္းဆံုး ရိုက္ခ်<br /><br />ကိုကံသာ။ ။ ေဟ့ေကာင္ ငါနားေထာင္ရတာ မ်က္စိေညာင္းေနျပီ..၊ ျမန္ျမန္ေျပာ<br /><br />ရွမ္းကေလး။ ။ အဲ့ဒီမမကေလ ကြ်န္ေတာ့္နား ျဖည္းျဖည္းေလးတိုးျပီး အား <br /><br />ုကိုခ်င္း။ ။ ဘာလဲ အဲ့ဒီ မမက မင္းအနားတုိးျပီး ဆိတ္သြားလို႔လား အားအား လို႔ေအာ္ရေအာင္<br /><br />ရွမ္းကေလး။ ။ လုပ္ျပီ အဲ့ဒီမမက ကြ်န္ေတာ့္ကို ေျပာသြားတာက ဒီလိုဗ်..၊ အကို ရွမ္းကေလး အကိုက ဗလေကာင္းသားပဲ ကြ်န္မတို႔အိမ္မွာ အိမ္ေဖာ္လုပ္မလားတဲ့..၊ ပန္းအိုးေတြမရေအာင္တဲ့..၊<br /><br />ကိုကံသာ။ ။ အဲ့ဒါ ဒီက ငါတုိ႔ ညီမေလး ေခ်ာရတနာနဲ႔ ဘာဆုိင္လို႔လဲကြ<br /><br />ရွမ္းကေလး။ ။ ဆိုင္တာေပါ့ဗ်ာ အကိုေခၚျပီး သူ႔အိမ္မွာ ထမင္းခ်က္ခုိင္းရင္ ဘယ္လိုလုပ္မလဲဗ်<br /><br />ကိုခ်င္း။ ။ ထမင္းခ်က္ရင္ ဗလမရွိလည္း ရပါတယ္ကြာ<br /><br />ရွမ္းကေလး။ ။ ခင္ဗ်ားဘာသိလို႔လဲ ဗလမရွိပဲ ထမင္းကို ေယာက္မနဲ႔ ေမြရင္ ဘယ္လိုေမြႏုိင္မွာလဲဗ်..။ ဗလေကာင္းျခင္းသည္ ထမင္းခ်က္ခ်ိန္ ေမြရာတြင္ အလြန္မွ အသံုး၀င္လသည္လို႔ စာဆိုရွိခဲ့တာ ခင္ဗ်ား တစ္ခါမွ မၾကားဖူးဘူးလား။<br /><br />ကိုကံသာ။ ။ ဟားဟားဟား မင္းေျပာမွပဲ ငါၾကားဖူးေတာ့တယ္ကြာ ဟားဟားဟား<br /><br />ကိုခ်င္း။ ။ ကဲကဲ အကိုတို႔ ကြ်န္ေတာ္ ကဲကဲ ေျပာရတာလဲ ကြ်န္ေတာ္ေတာင္ ေတာ္ေတာ္ကို ကဲခ်င္လာျပီ အေျပာေလးနဲ႔ ကိုက္ညီသြားေအာင္ အလုပ္ေလး လုပ္ျပလိုက္ေအာင္ကြယ္..၊ ရွမ္းကေလး တိတ္ တိတ္ မင္းဘာေျပာမယ္ ဆိုတာ ငါသိတယ္..၊ ဆက္မေျပာနဲ႔ မင္းေျပာရင္ ဒီေန႔ကလို႔ ျပီးမွာ မဟုတ္ေတာ့ဘူး<br /><br />ရွမ္းကေလး။ ။ ေအာ.. အကိုက ကေနတာလား...။<br /><br />ကိုခ်င္း။ ။ ေဟ့ေကာင္ ေျပာေလကဲေလပါလား..၊ ေတာ္ေတာ္ စကားမ်ားတဲ့ ေကာင္...၊ ၾကည့္ေန ငါ့ညီမကို အိမ္ျပင္ထြက္ခြင့္ မေပးေတာ့ဘူး..၊<br /><br />ရွမ္းကေလး။ ။ ကဲ ကိုခ်င္းက ေတာ္ဆိုလည္း ေတာ္ေတာ့မယ္ဗ်ာ..၊ <br /><br />ကိုကံသာ။ ။ ကဲ ညီေလးတုိ႔ေရ လုပ္ငန္းေလး စလိုက္ၾကရေအာင္ကြယ္<br /><br />ကိုခ်င္း။ ။ ရွမ္းကေလး မင္းက ဒီေနရာမွာ မင္းသားလုပ္ရမယ္..၊ မင္းမင္းသားလုပ္ရမယ္ ဆိုေတာ့ လူတစ္ေယာက္ရဲ့ ပံုကို သရုပ္ေဆာင္ရမယ္<br /><br />ရွမ္းကေလး။ ။ ဟား ရတာေပါ့..၊ ဘယ္မင္းသားရဲ့ စရိုက္လဲေျပာ...၊ လြင္မိုးလား၊ ေဒြးလား၊ ေက်ာ္ဟိန္းလား၊ ေက်ာ္သူလား၊ ဇာဂနာ<br /><br />ကိုခ်င္း။ ။ ေတာ္ေတာ္ မင္းဟာ တစ္ခုမွ မဟုတ္ဘူး<br /><br />ကိုကံသာ။ ။ ဒါဆို ဘယ္သူ႔စရိုက္လည္းကြ<br /><br />ကိုခ်င္း။ ။ ဗိုလ္ခ်ဴပ္မွဴးၾကီး သန္းေရြ<br /><br />ရွမ္းကေလး။ ။ ဘာဘာ ဗိုလ္ခ်ဴပ္မွဴးၾကီး သန္းေရြ..၊ လုပ္ႏုိင္ပါဘူးဗ်ာ..၊ သူမွ မင္းသားမွ မဟုတ္တာ..၊ သူက လူသတ္သမားၾကီးကို<br /><br />ကိုကံသား။ ။ ေဟ့ေကာင္ ရွမ္းကေလး ငါမပါဘူးေနာ္<br /><br />ကိုခ်င္း။ ။ ရွမ္းကေလး ေမာင္ခ်င္းတို႔က ဘူးဆိုဖရံုမသီးဘူးကြ..၊ လုပ္ဆိုလုပ္ပဲ..၊ တခ်က္လြတ္အမိန္႔..၊ မင္း ဗိုလ္ခ်ဴပ္မွဴးၾကီး သန္းေရြ စရိုက္ကို ေပၚလြင္ေအာင္ သရုပ္ေဖာ္ရမယ္။<br /><br />ရွမ္းကေလး။ ။ အမေလး လန္႔လိုက္တာ..၊ ကြ်န္ေတာ္ေတာ့ ငရဲေတြ ၾကီးကုန္ေတာ့မွာပဲ..၊ ဒါဆို မင္းသမီးက ဘယ္သူ႔ စရိုက္ကို သရုပ္ေဆာင္ရမလဲ..၊ <br /><br />ကိုခ်င္း။ ။ မင္းသမီး ေခ်ာရတာနာက ဗိုလ္ခ်ဴပ္မွဴးၾကီးသန္းေရြရဲ့ ဇနီး ေဒၚၾကိဳင္ၾကိဳင္ စရိုက္ကို သရုပ္ေဆာင္ရမယ္။<br /><br />မင္းသမီး။ ။ ဟာ သရုပ္ေဆာင္ ခ်င္ဘာဘူး..၊ ေတာ္ျပီ ကိုခ်င္းကို ခ်စ္ေတာ့ဘူး<br /><br />ကိုခ်င္း။ ။ ဒါဆိုလဲ ရပါတယ္ ေခ်ာရတနာေလးရယ္ ရတနာေလး ၾကိဳက္တာ သရုပ္ေဆာင္<br /><br />ရွမ္းကေလး ကိုခ်င္းေျပာဆိုမႈကို မေက်နပ္ေသာ မ်က္ႏွာ အမူအရာႏွင့္ လင္ဗန္းႏွင့္ ကိုခ်င္းေခါင္းအား ရိုက္ခ်<br /><br />ရွမ္းကေလး။ ။ ကိုခ်င္း ခင္ဗ်ားဟာ..၊ ကြ်န္ေတာ့္က်ေတာ့ ဘူးဆိုဖရံုမသီးဘူးတဲ့..၊ မင္းသမီးက်ေတာ့ သူၾကိဳက္ရာ သရုပ္ေဆာင္တဲ့..၊ ဘာလဲခင္ဗ်ားက ဘူးဆိုျပီး ဘူးထက္ထျပလုိက္တာလား<br /><br />ကိုခ်င္း။ ။ မင္းသမီးနဲ႔ မင္းနဲ႔မွ မတူတာကြ..၊<br /><br />ကိုကံသာ။ ။ ကဲကဲ ေတာ္ၾကပါေတာ့ မင္းသမီးလဲ ေဒၚၾကိဳင္ၾကိဳင္လုပ္..၊ ျပီးေတာ့ ငါက်ေတာ့ေရာ ဘယ္သူ႔စရိုက္ကို သရုပ္ေဆာင္ ရမွာလဲ<br /><br />ကိုခ်င္း။ ။ ကိုကံသာ..၊ ခင္ဗ်ားကို ကြ်န္ေတာ္က ဆရာတင္တဲ့ အတြက္ ခင္ဗ်ားက ဗိုလ္ခ်ဴပ္မွဴးၾကီး ေမာင္ေအးရဲ့ စရိုက္ကို သရုပ္ေဆာင္<br /><br />ရွမ္းကေလး။ ။ ကိုခ်င္းက ကိုကံသာကို ဘာဆရာသင္တာလည္း<br /><br />ကိုခ်င္း။ ။ အရက္ေသာက္တဲ့ ေနရမွာေလကြာ..<br /><br />ကိုကံသာ။ ။ ငါအရက္ေသာက္တာေတာ့ ဟုတ္ပါျပီ..၊ ဘယ္နဲ႔ ဗိုလ္ခ်ဴပ္ေမာင္ေအးက ၾကားက ကပ္ပါသြားရတာလဲ<br /><br />ကိုခ်င္း။ ။ ဟားခင္ဗ်ားကလည္း ဗိုလ္ခ်ဴပ္ေမာင္ေအးက အရက္ကို မိန္းမလို စြဲတာဗ်..၊ ခင္ဗ်ားမယံုရင္ တီဗြီၾကည့္ၾကည့္ပါလား..၊ ဗိုလ္ခ်ဴပ္ေမာင္ေအး ပါလာျပီဆိုရင္..၊ ေနာ္မွ ျပားျပားေလးနဲ႔ ကပ္ပါလာတာ..၊ သူ႔မိန္းမဆို ေဘးေတာင္မကပ္ဘူး..၊ အရက္နဲ႔နံလို႔ <br /><br />ရွမ္းကေလး။ ။ ဘာတုန္း<br /><br />ကိုခ်င္း။ ။ အရက္ပုလင္းျပား<br /><br />ကိုကံသာ။ ။ ငါမပါဘူးေနာ္ ေမာင္ခ်င္း<br /><br />ရွမ္းကေလး။ ။ ကိုခ်င္း..၊ ကြ်န္ေတာ္တို႔က ဗိုလ္ခ်ဴပ္ေတြရဲ့ စရိုက္ေတြကို သရုပ္ေဆာင္တာေတာ့ ဟုတ္ပါျပီ..၊ ခင္ဗ်ားက ဘယ္ဗိုလ္ခ်ဴပ္ စရိုက္ကို သရုပ္ေဆာင္မွာလည္း..၊ ဘာလဲ ဗိုလ္ခ်ဴပ္စိုး၀င္း စရိုက္လား..၊ သူက ဒီပဲယင္း လူသတ္ေကာင္ေနာ္..၊ အခုေတာ့ တာမလြန္မွာ ေနာင္တရေနျပီ..၊ ခင္ဗ်ားသူ႔စရိုက္ကို သရုပ္ေဆာင္မယ္ဆုိရင္ေတာ့ ကြ်န္ေတာ္ခင္ဗ်ားကို ငရဲျပည္ ဦးရင္ပို႔မွရမယ္..၊ <br /><br />ကိုခ်င္း။ ။ ေဟ့ေကာင္ ဘာေတြေရွာက္ေျပာေနတာလည္း..၊ ဘယ္ဗိုလ္ခ်ဴပ္ရဲ့ ငါသရုပ္မေဆာင္ဘူး..၊<br /><br />ကိုကံသာ။ ။ ေမာင္ခ်င္းက ဘယ္သူ႔စရိုက္ကို သရုပ္ေဆာင္မွာလည္း<br /><br />ကိုခ်င္း။ ။ အဲပုဂံပိုင္ရွင္ ဦးေတဇ စရိုက္ကို သရုပ္ေဆာင္မွာ..၊ ဒါမွ ဗိုလ္ခ်ဴပ္ရဲ့ သမီးေတြ..၊ ေျမးေတြ၊ သူမေတြ အလားကားရတာ..၊ ဟိဟိ ေျပာရင္းနဲ႔ ေတဇေတာင္ ျဖစ္ခ်င္လာျပီ..၊ <br /><br />ရွမ္းကေလး။ ။ သူက်ေတာ့လွ်င္တယ္..၊ ရတယ္ ငါလည္း ၾကိဳင္ၾကိဳင္လစ္တဲ့ အခ်ိန္ ေတဇရဲ့ သမီးကို အပိုင္ၾကံမွာ.. ဟိဟိ<br /><br />ကိုခ်င္း။ ။ ကဲ ကြ်န္ေတာ္တို႔ရဲ့ သရုပ္ေဆာင္မႈေတြကို စလုိက္ၾကရေအာင္ကြာ..၊ အားလံုးပီပီျပင္ျပင္နဲ႔ သရုပ္ေဆာင္ၾကေနာ္..၊ ျပီးရင္ ငါတို႔ အကယ္ဒမီ ေရြးပြဲလည္း ရွိေသးတယ္။<br /><br />ရွမ္းကေလး။ ။ ဟင္းခင္ဗ်ားဟာ ဘယ္သူက ကြ်န္ေတာ္တုိ႔ကို အကယ္ဒမီေပးမွာလည္း<br /><br />ကိုကံသာ။ ။ ေအးေလ မင္းဟာ ငါတုိ႔က သူတို႔အေၾကာင္းကို လူတကာေရွ႔မွာ ေဖာ္ထုတ္ေတာ့ အကယ္ဒမီမရပဲ Gun စာမိသြားမွာ<br /><br />ကိုခ်င္း။ ။ မင္းတို႔ကလည္း ေျပာရင္ ေစာက္တလြဲခ်ည္းပဲ..၊ ငါေျပာတာ အခုဇာတ္စင္ေရွ႔မွာ ေရာက္ေနတဲ့ ပရိပ္သတ္ေတြက ေပးမွာေပါ့ကြ..၊<br /><br />ရွမ္းကေလး။ ။ ဟားဟား ဒါဆို အကယ္ဒမီရဖို႔ သန္းေရြစရိုက္နဲ႔ အညီ လူသတ္ဖို႔ အမိန္႔မ်ားမ်ား ေပးမွ ရမယ္ေဟ့..<br /><br />ကိုကံသာ။ ။ ကဲစၾကရေအာင္ ရြားစားေရ<br /><br />ကိုကံသာက ရြာစားေရလုိ႔ ေျပာလိုက္တာနဲ႔ တုိင္းရင္းသားတို႔ရဲ့ အျငိမ့္သဘင္ရဲ့ ရြာစားမ်ားကလည္း တက္ညီလက္ညီႏွင့္ သံျပိဳင္ သီဆိုတီးမႈတ္လိုက္တာ သာယာဖြင္ ျမန္မာ့ဆုိင္း၀ုိင္းရဲ့ အသံေလးက ခ်ိဳသာစြာႏွင့္ပင္ ထြက္ေပၚလာေလသတည္း..၊ ထုိ႔ေနာက္ သန္းေရြအျဖစ္ သရုပ္ေဆာင္ေသာ ရွမ္းကေလးႏွင့္ ၾကိဳင္ၾကိဳင္အျဖစ္ သရုပ္ေဆာင္ေသာ တုိင္းရင္းသားတို႔ရဲ့ အျငိမ့္သဘင္ရဲ့ မင္းသမီးေခ်ာေလး ေခ်ာရတနာေလးတို႔ ႏွစ္ေယာက္ အေကာင္းစား ထုိင္ခံုေပၚတြင္ ကိုယ္စီထုိင္က တီးတိုးတိုင္ပင္ေနၾကသည္..။<br /><br />ရွမ္းကေလး။ ။ ေမၾကိဳင္ရ..၊ ဒီႏွစ္ေတာ့ ေဖၾကီးတို႔ သိပ္ကံမေကာင္းဘူးကြ..၊<br /><br />မင္းသမီး။ ။ ဒါဆို ေမၾကိဳင္ ယတ်ာရာ သြားေခ်လိုက္မယ္ေလ<br /><br />ရွမ္းကေလး။ ။ ဟာ ေမၾကိဳင္ရဲ့ ယတ်ာရာက ယံုလို႔ရပါေတာ့ မလား ေမၾကိဳင္ရ..၊<br /><br />မင္းသမီး။ ။ ဟာေဖၾကီးေနာ္ ေမၾကိဳင္ယံုၾကည္တဲ့ ယတ်ာရာကို လာမထိနဲ႔ေနာ္..၊ အသက္ျခင္းလဲပလိုက္မယ္<br /><br />ရွမ္းကေလး။ ။ ဒါနဲ႔ ဟို စက္တင္ဘာတုန္းက ဘုန္းၾကီးေတြကို ရက္ရက္စက္စက္ သတ္တုန္းက ဟိုေကာင္ ငေမာင္ေအးတုိ႔က ဘုန္းၾကီးေတြကို နဲနဲငဲ့ညာတယ္လို႔ ေျပာသံၾကားတယ္ ေမၾကိဳင္ရ..၊<br /><br />မင္းသမီး။ ။ ဟာအဲ့ဒါ အလားကား..၊ သူထင္တာ..၊ ဘုန္းၾကီးေတြ ဆႏၵျပလို႔ ေဖၾကီးက ရာထူးခ်ျပီး ထြက္ေျပးမယ္ထင္တာ..၊ ေဖၾကီး ထြက္ေျပးရင္ သူလည္း ထြက္ေျပးရမွာေလ...၊ ေဖၾကီးနဲ႔ သူက ဇာတ္တူသားေတြပဲကို..၊ အဲ့ဒါ သူက မ်က္ႏွာေကာင္းယူတာ..၊ ၾကည့္ပါလား..၊ ေဖၾကီး ရာထူးမခ်ပဲ ေဖၾကီးရဲ့ အမိန္႔ေပးမႈေၾကာင့္ ေဖၾကီးရဲ့ လက္မရြ႔ံတပ္သားေတြ ဘုန္းၾကီးေတြကို ႏွိမ္နင္းလိုက္တဲ့ ေနာက္ပိုင္း ေဖၾကီးက ႏုိင္သြားေတာ့ သူလဲ အရက္ဆက္ေသာက္တာပဲ..၊ အလားကားပါ<br /><br />ရွမ္းကေလး။ ။ ဟင္..၊ သူအရက္ဆက္ေသာက္တာ ေမၾကိဳင္က ဘယ္လိုသိလဲ..၊ သူ႔အိမ္မွာသူေသာက္တာကို<br /><br />ေဒၚၾကိဳင္ၾကိဳင္ အငိုက္တစ္ခ်က္ မိသြားျပီေလ..၊ သန္းေရြသိတာေပါ့..၊ သန္းေရြယူလာတဲ့ မိန္းမပဲ..၊ မင္းတုိ႔က သန္းေရြကို ဘယ္စမ္းလို႔ ရမလဲ..၊ မင္းတို႔ရဲ့ ယတ်ာရာေတြကို ေၾကာက္ေနလို႔တာ.. သန္းေရြဘာမွ မေျပာတာ..၊ ၾကိဳင္ၾကိဳင္ရာ မင္းဥာဏ္ေလာက္ေတာ့ ငါလိုက္မီပါေသးတယ္ကြာ.. ဟားဟားဟား ဟု သန္းေရြက ေတြးရင္း ရီလိုက္တာ ေနာက္ဆံုး ဟားတစ္ခ်က္မွာ အသံက ထြက္ျဖစ္ေအာင္ ထြက္သြားေသးတယ္<br /><br />မင္းသမီး။ ။ ေဖၾကီးက ဘာရီတာလဲ..၊<br /><br />ရွမ္းကေလး။ ။ ေအာ.. ဘာမွမရီပါဘူး..။ ေမၾကိဳင္ကို သေဘာက်လို႔ပါ..၊ ေမၾကိဳင္က အဲ့ေလာက္ေတာ္တဲ့ အတြက္..၊ ေဖၾကီးက ဂုဏ္ျပဳျခင္းနဲ႔ ရီတာပါ..။ <br /><br />ဟင္းဟင္းကံေကာင္းလို႔ မိေတာ့မလို႔ မိလို႔ကေတာ့ ဒီညထက္ႏွိပ္စက္ ခံရဦးမွာ ေသခ်ာတယ္..။<br /><br />မင္းသမီး။ ။ ေဟာ ကားသံၾကားတယ္..၊ ေမာင္ေအးလာလားမသိဘူး<br /><br />ၾကိဳင္ၾကိဳင္က ထိုသို႔ေျပာဆိုေသာအခါ သန္းေရြက ဟင္း ဒီေကာင္မွ ေမာင္းေအးနဲ႔ ဘယ္ေလာက္မ်ား ေနထားလဲမသိဘူး..၊ ကားလာတာေတာင္မွ ေမာင္ေအးကားမွန္းသိတယ္..၊ <br /><br />ရွမ္းကေလး။ ။ ေဟ..၊ ဟုတ္လား..၊ ေအးေခၚလိုက္ေလ ေမၾကိဳင္<br /><br />ထိုစဥ္ ေမာင္ေအးအျဖစ္ သရုပ္ေဆာင္ေသာ ကိုကံသာ ၀င္ေရာလာကာ အရက္ေသာက္ထားေသာ လူတစ္ဦး ေလသံႏွင့္<br /><br />ကိုကံသာ။ ။ ဟာ ကိုၾကီးတို႔ လင္မယားက အိမ္မွာ ရွိေနၾကတာကိုး..၊ <br /><br />ေမၾကိဳင္။ ။ ဟုတ္တယ္ ေမာင္ေအးရ နင့္အကိုၾကီးက ဒီမွာ သိပ္ေနမေကာင္းလို႔ေလ..<br /><br />ကိုကံသာက ခါးၾကားမွ ပစၥည္းတခု ထုတ္ရန္ျပင္ေသာအခါ<br /><br />ရွမ္းကေလး။ ။ မင္းဘာထုတ္မလို႔လဲ ေမာင္ေအးရ<br /><br />ကိုကံသာ။ ။ ေအာ.. ဘာမွ မဟုတ္ပါဘူး..၊ အရက္ တစ္ပက္ေလး က်န္ေတာ့လို႔ ဆက္ခ်မလို႔<br /><br />“ေအးဆက္ခ်ဆက္ခ် မင္းအရက္ႏွင့္ခါေသာက္ ျမန္ျမန္ေသမွ ေကာင္းတယ္..”ဟု သန္းေရြ စိတ္ထဲမွာ ေတြးလိုက္သည္<br /><br />ရွမ္းကေလး။ ။ တပက္ပဲ ရွိေတာ့တာလား..၊ ဒီမွာ ဆက္ခ်လုိ႔ ရေသးတယ္ေလကြာ.. ေမၾကိဳင္ ဟိုႏုိင္ငံျခားက အထူးမွာထားတဲ့ အရက္ယူလာဦးေလ<br /><br />မင္းသမီး ထဖို႔ျပင္တုန္းပဲရွိေသးတယ္.. ေမာင္ေအးက<br /><br />ကိုကံသာ။ ။ ေန ေန ေနပါေစ ကိုၾကီးရ..၊ ညီအဲ့ေလာက္လဲ အရက္ကို မမက္ပါဘူးဗ်ာ..။<br /><br />“ေအာင့္မား ငါမသိဘူးမွတ္ေနလား..၊ ခင္းဗ်ားတုိ႔ လင္မယား အရက္ထဲမွာ အဆိပ္ထည့္ျပီး ကြ်န္ေတာ့္ကို လာတိုက္မွာေပါ့..။ ေမာင္ေအးတုိ႔ အဲ့ေလာက္အေနရင္ ခင္းဗ်ားတို႔အိမ္ေတာင္ မလားဘူးေဟ့ ေျပာေတာ့ ႏုိင္ငံျခားကို မုန္းတယ္မုန္းတယ္တဲ့ အရက္မွာေတာ့ ႏုိင္ငံျခားကတဲ့..၊ ဒီမယ္ သန္းေရြ ခင္ဗ်ားကို ေျပာခ်င္လိုက္သာ သိလား..၊ ေမာင္းေအးတို႔က ကိုယ့္ျပည္က ထုတ္တဲ့ အရက္သာေသာက္တာ.. ႏုိင္ငံျခားအရက္ဆို လံုး၀မသာက္ဘူးလို႔” ဟု ကိုကံသာက စိတ္ထဲမွာ ေရရြတ္လုိက္သည္။<br /><br />“ဟင္းဟင္း ေမာင္ေအး၊ ေမာင္ေအး ရွင္ဘာစဥ္းစားေနတယ္ဆိုတာ ကြ်န္မမသိဘူး ထင္ေနလား” ဟု ျမန္မာႏုိင္ငံကို လက္၀ါးၾကီး အုပ္ခ်ဴပ္ထားေသာ ေခါင္းေဆာင္ၾကီးမ်ား တစ္ဦးကို တစ္ဦး စိတ္ထဲမွ ေရရြတ္ေနၾကျခင္းေၾကာင့္ ထင္တယ္.. ျမန္မာႏုိင္ငံ ျပည္သူလူထု အမ်ားစုကလည္း နအဖစစ္အာဏာရွင္မ်ားကို စိတ္ထဲကပဲ မေကာင္းေၾကာင္း ေရြရြတ္ေနၾကရသည္ မဟုတ္ပါလား။ <br /><br />ရွမ္းကေလး။ ။ ေျပာလုိ႔ ေျပာသာ မဟုတ္ဘူး..၊ ဒါနဲ႔ မင္းက အိမ္ကို ဘာလာလုပ္တာလဲ<br /><br />ကိုကံသာ။ ။ ေအာ.. ဘာအေၾကာင္း ရယ္လို႔ေတာ့ မဟုတ္ဘာဘူး ကိုၾကီးကလည္း..၊ ကြ်န္ေတာ္တို႔ ကိုၾကီးတို႔က အေၾကာင္းရွိမွ အိမ္လာရ မွာလား..<br /><br />ရွမ္းကေလး။ ။ ေအးေအး အလုပ္မရွိရင္လည္း ျပန္ေတာ့ကြာ..။ ဒီမွာ ငါအလုပ္ေတြ လုပ္ရဦးမွာကြ<br /><br />“ေမာင္ေအး မင္းျမန္ျမန္ ျပန္ေတာ့ ခဏေန ငါ့သမက္ ေတဇ လာေတာ့မွာကြ..၊ မင္းရွိရင္ ငါ့သမက္နဲ႔ ငါတို႔ စီးပြားေရးအေၾကာင္း ေဆြးေႏြးလို႔ ရမွာမဟုတ္ဘူး ဟိုေကာင္ ေတဇက မင္းလို မၾကာခင္ ေသေတာ့မယ့္ လူမ်ိဳး ရွိရင္ သိပ္မၾကိဳက္ဘူးကြ..၊ ဟိုေကာင္က မိန္းကေလး ေခ်ာေခ်ာေလး ရွိမွ ၾကိဳက္တာ..၊ ငါ့သမီးေတာင္ သူ႔ကို အဆစ္တစ္ေယာက္ ေပးထားလို႔..၊ ဒါေတာင္မွ ေမၾကိဳင္ေခၚထားတဲ့ ေတာက အိမ္ေဖာ္တစ္ေယာက္ကို အဆစ္ေတာင္းေသးတယ္..၊ ငါလဲေပးေတာ့ ေပးခ်င္ပါတယ္ေလ..၊ ဒါေပမဲ့ ေမၾကိဳင္က အဲ့ဒီအိမ္ေဖာ္ ထားရတာ ယတ်ာရာ ေခ်တာတဲ့.. ေတာကေကာင္မေလးေတာ့ မေပးႏုိင္ဘူးဆိုလို႔ ဒီေကာင္ အသာေနေနတာ..၊ သြားမင္းျမန္ျမန္ ျပန္ေတာ့”ဟု သန္းေရြကပင္ စိတ္ထဲက ေရရြတ္လိုက္သည္။ <br /><br />“ေအာင္းမယ္ ခင္ဗ်ား အလကား ကြ်န္ေတာ့္ကို လာမရြိးေနနဲ႔ သန္းေရြၾကီး..၊ အလကား အလုပ္လုပ္တယ္တဲ့ ကိုယ့္စီးပြားေရး တခုထဲအတြက္ စဥ္းစားတဲ့ လူကမ်ား..၊ ခင္ဗ်ားတို႔ လင္မယားႏွစ္ေယာက္ ဘာေတြေဆြးေႏြးလဲ၊ ဘာေတြ လုပ္လဲဆိုတာ ကြ်န္ေတာ္ ပို႔ေပးလိုက္တဲ့ ေတာသူမ စံုေထာက္က ကြ်န္ေတာ့ကို အကုန္လံုး အစီရင္ခံတယ္။ ကြ်န္ေတာ္ျပန္လည္း ဘာမွ မျဖစ္ပါဘူးေလ..၊ ခင္ဗ်ားတို႔ ဘာလုပ္မလဲဆိုတာ ေနာက္ေတာ့ သိရမွာပဲ..၊ ခင္ဗ်ားတို႔တေတြ အေၾကာင္းကို သိရတာလည္း ခင္ဗ်ားမိန္းမ အျပစ္ပဲေလ..၊ ယတ်ာရာ အရႈးရႈးတာကို..၊ ဟားဟားဟား” ဟု ေမာင္ေအးကလည္း စိတ္ထဲမွ ေရရြတ္ျပီး ထျပန္ရန္ ျပင္လိုက္သည္။ <br /><br />ကိုကံသာ။ ။ ဒါဆိုလဲ ကြ်န္ေတာ္ ျပန္ေတာ့္မယ္ ကိုၾကီး..၊ မၾကိဳင္ ကြ်န္ေတာ္ျပန္ေတာ့မယ္ေနာ္..၊<br /><br />ရွမ္းကေလး။ ။ ေအး...၊ ေအး မင္းလည္း အရက္ပဲ သိပ္ေသာက္နဲ႔ဦး..၊ အလုပ္လဲ လုပ္ဦးကြ..၊ ဘုန္းၾကီးေတြလည္း ေတာ္ေတာ္ လႈပ္ရွားလာျပီကြ..၊ အဲ့ဒါလဲ ၾကည့္ဦး..၊<br /><br />ကိုကံသာ။ ။ ဟုတ္ကဲ့ ကိုၾကီး..၊<br />ေမာင္ေအး.. ျပန္ေတာ့မယ္ ဆဲဆဲ..၊ ၾကိဳင္ၾကိဳင္ထံကို မ်က္ရိပ္ တစ္ခုက ထားသြားေသးတယ္..၊ အဲ့ဒီမ်က္ရိပ္ကို ဘယ္သူ႔မွ မသိေပမဲ့ ေမာင္းေအးနဲ႔ ၾကိဳင္ၾကိဳင္တုိ႔ ႏွစ္ဦးကေတာ့ သိမယ္ထင္ပါတယ္။<br /><br />ဒီတြင္ပဲ တုိင္းရင္းသားတို႔ရဲ့ အျငိမ့္သဘင္အပိုင္း (၁၀)ကို ရပ္နားလိုက္ပါေၾကာင္း အသိေပးအပ္ပါတယ္ခင္ဗ်ား။<br /><br />ရွမ္းကေလး<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/849715243362858056-2641930836205256734?l=shankalayimage.blogspot.com' alt='' /></div>ရွမ္းကေလးhttp://www.blogger.com/profile/17411092240580045929noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-849715243362858056.post-43127200459448011942008-05-03T18:14:00.000+07:002008-05-03T18:16:28.729+07:00ရက္ေတြလေတြ ေျပာင္းလဲသြားကုန္သည္..၊ အိမ္မက္ျဖစ္ခ်င္ေသာ သတင္းေထာက္ၾကီးလဲ ျဖစ္ေခ်ျပီ။ ယခုလက္ရွိ အိမ္မက္ ေနထိုင္သည့္ ေနရာမွာလည္း ထုိင္းႏုိင္ငံ ျမန္မာႏုိင္ငံသားမ်ား အမ်ားစု ေနထုိင္ရာ မယ္ေဆာက္ျမိဳ႔ ကေလး ျမိဳ႔တစ္ျမိဳ႔၏ ရပ္ကြက္ တစ္ခုတြင္ ျဖစ္သည္။ ရက္ေတြ လေတြ ေျပာင္းလဲသြားသလို အိမ္မက္ရဲ့ ဘ၀ကိုလည္း ေလာကဓံၾကီးက ေျဗာင္းဆံေအာင္ ေျပာင္းလဲပစ္လိုက္သည္။ ေလာကဓံၾကီးရဲ့ ႏွိပ္စက္မႈေၾကာင့္လား၊ ဘ၀ေပးကံ မေကာင္းျခင္းေၾကာင့္လားမသိ အိမ္မက္ဆုိသည့္ ေကာင္မေလးတစ္ေယာက္၏ အခ်စ္ရဆံုး ေမြးမိခင္ ေမေမလည္း ဘ၀တစ္ပါးသို႔ ကူးသြားရွာေလသည္။<br /><br /><span id="fullpost">အိမ္မက္ရဲ့ ေမြးမိခင္ ဆံုးပါးသြားျခင္းသည့္ အခ်ိန္ႏွင့္ တျပိဳင္နက္ အိမ္မက္မွာလည္း ဒုကၡသည္တြင္ ေက်ာင္းပညာ သင္ယူရာတြင္ ျမန္မာႏုိင္ငံတြင္ တကၠသိုလ္ဟုေခၚေသာ ဒုကၡသည္တြင္ အျမင့္ဆံုး ေက်ာင္းကိုလည္း သူမ ေအာင္ျမင္စြာ ျပီးဆံုးသြားျခင္းျဖစ္သည္။ တုိက္ဆိုင္မႈ တစ္ခုလားေတာ့မသိ သူမ စာေမးပြဲ ေျဖသည့္ေန႔တြင္ပင္ မိခင္ျဖစ္သူ အသည္းအသန္ျဖစ္ကာ ဒုကၡသည္ရွိ ေဆးခန္းကေလးတြင္ ေဆးကုသမႈ ခံယူလိုက္ရသည္။ ထိုေန႔သည္ အိမ္မက္ရဲ့ အေပ်ာ္ဆံုးေန႔ျဖစ္သလို အိမ္မက္အတြက္ အထီးက်န္ ျဖစ္သြားေအာင္ ျပဳလုပ္လိုက္ေသာ ေန႔တစ္ေန႔လဲ ျဖစ္ႏုိင္ေပသည္။ အေၾကာင္းမူကား မိခင္ျဖစ္သူမွာ ထိုေန႔တြင္ပင္ ဒုကၡသည္ ေဆးရံုကေလး၌ ဆံုးပါးသြားျခင္းေၾကာင့္ ျဖစ္သည္။ ေနာက္ဆံုး အိမ္မက္ရဲ့ ေမြးမိခင္ ေျပာဆိုသြားတဲ့ စကားတစ္ခြန္းကို အိမ္မက္ ဘယ္ေတာ့မွ မေမ့ႏုိင္ပါ။ မိမိ မိခင္က အားအင္မ်ား ကုန္ခမ္းေနေသာ္လည္း ထိုစကား တစ္ခြန္းကို အားယူကာ ေျပာျဖစ္ေအာင္ ေျပာဆိုသြားခဲ့သည္။ ထိုစကားတစ္ခြန္းသည္ အိမ္မက္အတြက္ အဓိကရည္ရြယ္ခ်က္ ျဖစ္သလို၊ မိခင္ရဲ့ အလိုဆႏၵ တစ္ခုလည္း ျဖစ္ေသာေၾကာင့္ အိမ္မက္အေနႏွင့္ ၾကိဳးစားလုပ္ကိုင္သင့္သည္ဟု မိမိကိုယ္ကို စိတ္ထဲတြင္ မွတ္ယူထားသည္။ အိမ္မက္ရဲ့ ဘ၀ ေျပာင္းလဲျခင္းမွာ မယံုၾကည္ႏုိင္ေအာင္ ေျပာင္းလဲသြားေလသည္။ အဘယ္ေၾကာင့္ဆိုေသာ အိမ္မက္ဆိုတဲ့ နာမည္လွလွေလး ပိုင္ဆိုင္ယံုတင္ သာမက၊ ရုပ္ကေလးပါ လွတဲ့ အိမ္မက္ဆိုတဲ့ သတင္းေထာက္မေလးကို ဒုကၡသည္ စခန္းတြင္ ပညာအတူတူ သင္ယူခဲ့ေသာ ေနာ္ထူးဆိုတဲ့ ေကာင္ေလးတစ္ေယာက္က ခ်စ္စကားဆိုျပီးလို႔ အိမ္မက္တို႔ ႏွစ္ေယာက္သား ခ်စ္သူရည္းစား ဘ၀သို႔ အလိုလို ေရာက္ခဲ့ေလျပီ။ သုိ႔ေသာ္ အိမ္မက္တစ္ေယာက္ ခ်စ္ကံေခ ခဲ့ရွာပါတယ္။ အဘယ္ေၾကာင့္ဆိုေသာ္ အိမ္မက္၏ ခ်စ္သူလဲျဖစ္၊ အိမ္မက္ကိုယ္တုိင္က အိမ္ေထာင္ဖက္အျဖစ္ တစ္ထစ္ခ် သတ္မွတ္ထားသည့္ ေမာင္ေနာ္ထူးသည္ သူ၏မိသားစုႏွင့္တကြ တတိယ ႏုိင္ငံသို႔ ထြက္ခြာရပါေတာ့မည္။ တစ္ေကာင္ၾကြက္ တစ္မ်က္ႏွာ မည္သူတစ္ဦးတစ္ေယာက္ကမွ် သူမတြင္ အားကိုးပိုင္ခြင့္ မရွိေအာင္ ေလာကဓံၾကီးက ပစ္ပစ္ခါခါ ရက္စက္သြားေလျပီ။ ႏိုင္ငံျခားသုိ႔ ထြက္သြားေသာ ခ်စ္ရသူ ေမာင္ေနာ္ထူးေနာက္ကို အိမ္မက္တစ္ေယာက္ လိုက္သြားႏုိင္ပါေသာ္လည္း…..!!!! သို႔ေသာ္ အိမ္မက္ဟူေသာ နာမည္လွလွေလး ပို္င္ဆိုင္ထားသူ မိန္းမပ်ိဳတစ္ေယာက္တြင္ ၾကီးမားေသာ ရည္ရြယ္ခ်က္ အိမ္မက္ၾကီးကို အေကာင္ထည္ေဖာ္ရန္ သာမက ဘ၀တစ္ပါးသို႔ မကူးေျပာင္းခင္ သူမ၏မိခင္က အားယူကာ ေျပာဆိုထားတဲ့ စကားတစ္ခြန္းကလည္း သူမ၏ ဦးေႏွာက္အေတြးထဲတြင္ မွတ္မွတ္ရရ ရွိေနပါေသးသည္။ အိမ္မက္ဟူေသာ္ မိန္းမပ်ိဳေလး ၾကီးမားေသာ ရည္ရြယ္တစ္ရပ္ကား မိမိႏုိင္ငံျဖစ္ေသာ ျမန္မာႏုိင္ငံတြင္ မေနရေစကာမူ မိမိႏုိင္ငံ၏ ျဖစ္ပ်က္ေနေသာ သတင္းအစံုအလင္ကို ယူႏုိင္ရန္အလို႔ငွာ မိမိတို႔ တုိင္းျပည္ႏုိင္ငံႏွင့္ နယ္နမိတ္ျခင္း နီးစပ္ေသာ ဤထုိင္းႏုိင္ငံၾကီးတြင္ မေနထုိင္ပဲ အလြန္တရာမွ ေ၀းလံလွေသာ္ ေနရာၾကီးကို အိမ္မက္တစ္ေယာက္ မည္သို႔မွ် မထြက္သြားႏိုင္ေပ။ ထို႔ေၾကာင့္ အိမ္မက္သည္ မိမိေနထိုင္ အသက္ရွင္ေနႏုိင္ေသာ ဤထုိင္းႏုိင္ငံၾကီးမွ အပ မည္သို႔ေသာ ႏုိင္ငံမ်ားကိုမွ ထြက္မသြားႏုိင္ပါဟု မိမိကိုယ္မိမိ ဆံုးျဖတ္ထားေပသည္။ ဘ၀တစ္ပါးသို႔ မကူးေျပာင္းခင္ မိခင္တစ္ေယာက္ အားတင္းကာ ေျပာဆိုသြားေသာ္ စကားတစ္ခြန္းမွာလည္း………….၊<br /><br />ျပီးပါျပီ<br /><br />ရွမ္းကေလး<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/849715243362858056-4312720045944801194?l=shankalayimage.blogspot.com' alt='' /></div>ရွမ္းကေလးhttp://www.blogger.com/profile/17411092240580045929noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-849715243362858056.post-27053471569067958432008-04-30T15:39:00.000+07:002008-04-30T15:40:17.503+07:00<div style="text-align: justify;">ေက်ာင္းစာသင္ခန္းသည္ ဒုကၡသည္ဟူေသာ မိမိသို႔ ျမန္မာႏုိင္ငံမွ လာေရာက္ကာ ၀င္ေရာက္ခုိလံႈင အစိုးရမဟုတ္ေသာ အဖြဲ႔အစည္း အသီးသီးက ေထာက္ပံ့ေသာ ေက်ာင္းတစ္ေက်ာင္း ျဖစ္ပါင အုပ္အဂၤေတမ်ားျဖင့္ တည္ေဆာက္ထားႏုိင္ျခင္း မရွိေသာ္လည္း ျမန္မာႏုိင္ငံတြင္ ဆင္းရဲသားမ်ားတင္ သာမက ေငြေၾကးအနည္းအက်ဥ္းမွ် ရွိေသာ ျပည္သူလူထုမ်ား ေနထိုင္ေသာ ျပည္နယ္မ်ားရွိ အိမ္ေျခမ်ားကဲ့သို႔ ထရံကာ ဓနိမိုး စသည္ျဖင့္သာ ေက်ာင္းေဆာင္ၾကီးအား တည္ေဆာက္ထားသည္ကို သူမေတြ႔ရွိ လိုက္ရသည္။ ေက်ာင္းသားမ်ား ပညာသင္ယူရာ ေက်ာင္းေဆာင္ၾကီးမွာလည္း တစ္ေဆာင္သာ ရွိျပီး ထိုေက်ာင္းေဆာင္ၾကီးကို အမွီျပဳင ေက်ာင္းခန္းေလးမ်ား ဖြဲ႔စည္းထားသည္ကို သူမေတြ႔ရွိရ ျပန္သည္။ ေက်ာင္းေဆာင္ၾကီး၏ ပတ္၀န္းက်င္ အနီးအနားတြင္လည္း ေက်ာင္းသို႔၏ ၀ိနည္းႏွင့္အညီ စိမ္းစိုလန္းဆန္းေသာ ပန္းပင္မ်ား၊ အထူးသျဖင့္ ရြက္လွပန္းပင္မ်ား အရိပ္ေကာင္းေသာ သစ္ပင္ၾကီးမ်ားမွာ ျမန္မာႏုိင္ငံ ေတာရြာမ်ားတြင္ တည္ေဆာင္ထားေသာ ေက်ာင္းမ်ားသဖြယ္ ယခုဒုကၡသည္ စခန္းရွိ ေက်ာင္းေလးမွာလည္း သာယာလွပ ေသသပ္စြာ တည္ေဆာက္ထားေၾကာင္း သူမေတြ႔ရွိလိုက္ရသည္။ သူမႏွင့္ ခင္ဆီတို႔ ႏွစ္ေယာက္ ေက်ာင္းပတ္၀န္းက်င္ကို တခ်က္ပတ္ၾကည့္လိုက္ျပီး သည္ႏွင့္ ခင္ဆီက “ေဟ့ အိမ္မက္ ေက်ာင္းခန္းထဲ ၀င္ၾကရေအာင္ေလ ေက်ာင္းလဲတက္ေတာ့မွာပဲ"<br /><br />"ေအးဟုတ္တယ္ ေက်ာင္းခန္းထဲက သူငယ္ခ်င္းေတြနဲ႔ သြားမိတ္ဆက္ရတာေပါ့"<br /><br /><span id="fullpost">သူငယ္ခ်င္းဆိုလို႔ သူမတြင္ မ်ားမ်ားစားစားမရွိ။ ယခုတြင္လည္း သူငယ္ခ်င္းဆိုလို႔ ခင္ဆီတစ္ေယာက္သာ သူ႔မွာရွိသည္။ သူ႔အတြက္ သူငယ္ခ်င္း မ်ားမ်ားစား မရွိသည္မွာလည္း သိပ္ျပီးေတာ့ မထူးဆန္းပါ။ ပထမ တစ္ခ်က္က သူဒီကို ေရာက္သည္မွာလည္း သိပ္ျပီးေတာ့ မၾကာေသးဘူး..၊ ေနာက္ ဒုတိယတစ္ခ်က္က သူအိမ္မွာပဲေနျပီး အျပင္ထြက္ေလ့ သိပ္မရွိ။ ေနာက္တတိယ အခ်က္က သူေနထိုင္တဲ့ ရပ္ကြက္မွာလည္း သူ႔အရြယ္ေလာက္ရွိ မိန္းကေလးမ်ားပင္ သာမက ေယာက္က်ားေလးမ်ားပါ မရွိျခင္းျဖစ္သည္။ ခင္ဆီတစ္ေယာက္မွာပင္ သူမတို႔၏ အိမ္ႏွင့္ နီးလို႔သာေပါ့။ သုိ႔မဟုတ္ရင္ သူမမွာ ေမြးမိခင္ႏွင့္ အိမ္နီးခ်င္း ဦးေလး ေဒၚေဒၚသာ ခင္တြယ္စရာ ရွိမည္ျဖစ္သည္။ ျပီးေတာ့ သူမကိုယ္တုိင္ကလည္း စကားေျပာေလ့ သိပ္မရွိ။ သူမရဲ့ ဦးေႏွာက္က အေတြးနက္ေတြထဲကို ေရာက္သြားျပီ ဆိုလွ်င္ ဘာကိုမွ စိတ္မ၀င္စား တာေၾကာင့္လဲ ျဖစ္ႏုိင္သည္။ ခင္ဆီကေတာင္ သူနဲ႔ေတြ႔လွ်င္ ခဏခဏ ေျပာဆိုေလ့ရွိေသာ စကားစု တစ္ခုကို အျမဲေျပာေလ့ ရွိသည္။ အဲ့ဒါကေတာ့<br />"အိမ္မက္ နင္ကလည္း ငါနဲ႔ ေတြ႔ရင္ စကားဘယ္ေတာ့မွ စမေျပာဘူး..၊ နင့္ကိုသာ ေယာက္က်ားတစ္ေယာက္က ခ်စ္ခဲ့မယ္ ဆိုရင္ေတာင္မွ နင့္ရည္စားက စကားေျပာက်င့္မွ ရမယ္တဲ့၊ အဲ့ဒါမွာ နင္နဲ႔ စကားေျပာလို႔ ရမွာ" တဲ့။<br /><br />သူမႏွင့္ ခင္ဆီသို႔ ႏွစ္ေယာက္ ေက်ာင္းစာသင္ခန္း ထဲသို႔ ၀င္လာခဲ့သည္။ ေက်ာင္းခန္းတြင္းသို႔ ၀င္လိုက္သည္ႏွင့္ အျဖဴေရာင္ ေက်ာင္း၀တ္စံုေလးမ်ားကို ၀တ္ဆင္ျပီး ေယာက္က်ားေလးမ်ားက ပုဆိုးေရာင္ အစိမ္းေလးမ်ားကို ၀တ္ဆင္ကာ၊ မိန္းကေလးမ်ားမွာလည္း အစိမ္းေရာင္ ထမိန္မ်ားကို ၀တ္ဆင္ခဲ့ၾကသည္မွာ ျမန္မာႏုိင္ငံ တြင္းက ေက်ာင္းေလးတြင္းရွိ ေက်ာင္းသားေက်ာင္းသား မ်ားႏွင့္ မထူးျခားပါ။ မည္သုိ႔ပင္ျဖစ္ေစ သူမႏွင့္ ေက်ာင္းတစ္ေက်ာင္းတင္ သာမက ဒုကၡသည္ စခန္းထဲမွ လူအမ်ားစုမွာလည္း ဗာမာႏုိင္ငံသားမ်ားျဖစ္၍ ျမန္မာလူမ်ိဳး တုိင္းရင္းသားမ်ားပင္ ျဖစ္ၾကသည္ မဟုတ္ပါလား။ ေက်ာင္းၾကီးရွိ စာသင္ခန္းကေလးထဲတြင္ ေက်ာင္းသူေက်ာင္းသားမ်ား အသံုးျပဳရန္အတြက္ တာ၀န္ရွိသူ အသီးသီးက ေဆာင္ရြက္ေပးထားျခင္းေၾကာင့္ ခံုေစာင္းကေလးမ်ားမွာ အစီအရီပင္ ရွိေနပါေတာ့သည္။ ျပီးေတာ့ ေက်ာက္သင္ပုန္း အၾကီးကလည္း ေက်ာင္းသူေက်ာင္းသားမ်ား၏ အျမင္ရွင္းလင္းေအာင္ ခ်ိတ္ဆြဲထားသည္မွာလည္း အရွင္းသားပင္ ျမင္ေနရသည္။ ဆရာ၊ ဆရာမမ်ား ထိုင္ဖို႔ စားပြဲခံုႏွင့္ ထုိင္ခံုေလးမွာလည္း ေသသပ္စြာ ခ်ထားျခင္းေၾကာင့္ သူမတို႔၏ ဒုကၡသည္ေက်ာင္းကေလးမွာ စာသင္ေက်ာင္း တစ္ေက်ာင္းတြင္ ရွိသင့္သည့္ အဂါၤရပ္ႏွင့္ ျပည့္စံုေနပါေတာ့သည္။ ဒုကၡသည္ေက်ာင္းကေလးသည္ ျမန္မာႏုိင္ငံ ျမိဳ႔ၾကီးမ်ားရွိ အထက္တန္းေက်ာင္းမ်ား အလား ျပီးျပည့္စံုေနသည္မွာ သူမအတြက္တင္ သာမက ေက်ာင္းတစ္ေက်ာင္းလံုးရွိ ေက်ာင္းသူေက်ာင္းသား မ်ားအတြက္ပါ ၀မ္းေျမာက္စရာပင္ ျဖစ္ပါေတာ့သည္။<br /><br />"ဆရာမလာျပီ..၊ မဂၤလာပါ ဆရာမ"<br />" မဂၤလာပါ သားတို႔ သမီးတို႔ေရ"<br />ဆရာမ ဟူ၍ သူမ ရုတ္တရက္ ေၾကာင္သြားသည္။ အဘယ္ေၾကာင့္ဆိုေသာ သူမျမင္ေသာ ဆရာမေလးမွာ အသက္အားျဖင့္ၾကည့္လွ်င္ သူမထက္ ၃ ႏွစ္ ၄ ႏွစ္ ခန္႔ ၾကီးေပလိမ့္မည္။ ဆရာမေလးဟုပင္ သူမမထင္ပါ။ သူမထင္ထားသည္မွာ သူႏွင့္ရြယ္သူ ေက်ာင္းသူေလးဟုပင္ ထင္မိပါသည္။ သူမ်ားေတာ့ မသိပါ။<br />စစေတြ႔ျခင္းပင္ သူမကိုယ္တုိင္ ဆရာမေလးကို အထင္ေသးမိသည္။<br /><br />"ဆရာမက အရမ္းေခ်ာ တာပဲေနာ္..၊ ျပီးေတာ့လည္း ငယ္ငယ္ေလးေနာ္..၊ ခ်စ္စရာေလးဟယ္" ဟု ခင္ဆီက တိုးတိုးေလး ေျပာလိုက္သည္။<br /><br />"ကဲ သားတို႔သမီးတို႔ေရ ဆရာမက နာမည္က ေမေနာ္ထူးလို႔ ေခၚပါတယ္..၊ အသက္ကေတာ့ ၂၂ ပဲရွိပါေသးတယ္..၊ ဒီဒုကၡသည္ စခန္းကို ေရာက္လာတာကေတာ့ သားတို႔သမီးတို႔ထက္ေတာ့ ဦးရင္ေရာက္လာတယ္လို႔လည္း ေျပာႏုိင္တယ္ေပါ့ကြယ္..၊ သားတို႔ သမီးတို႔ေရ၊ ဆရာမက သားတို႔သမီးတို႔လို႔ ေခၚရတာဟာ ဆရာမနဲ႔ တပည့္တို႔ရဲ့ တာ၀န္၀တ္တရား အရပါကြယ္..၊ တကယ္ေတာ့ ဆရာမဟာ သားတို႔သမီးတို႔နဲ႔ အသက္သိပ္ေတာ့ မကြာပါဘူးကြယ္..၊ ဆရာမနဲ႔ သားတို႔သမီးတို႔နဲ႔ ဒီေနရာမ်ိဳးမွာ ေတြ႔ဆံုရတာဟာ ေရစက္တခုလို႔ ေျပာလို႔ရသလို..၊ ေရွးဘ၀က ကုသုိလ္ကံအေၾကာင္း မလွခဲ့လို႔လဲ ျဖစ္ႏုိင္တာေပါ့ကြယ္..၊ တကယ္ေတာ့ ဆရာမနဲ႔ သားနဲ႔သမီးတို႔ဟာ ဘ၀တူေတြပါပဲကြယ္..၊ ဘ၀တူေတြဆိုတာ အခ်င္းခ်င္း ရိုင္းပင္းကူညီ ၾကရတယ္ သားတို႔သမီးတို႔ရဲ့..၊ သားတို႔သမီးတို႔ တေတြဟာလည္း ကိုယ့္ခံစားခ်က္နဲ႔ကိုယ္ ရွိၾကတယ္ဆိုတာလည္း ဆရာမ သိပါတယ္..၊ ခံစားခ်က္ မရွိပဲနဲ႔ေတာ့ လူမျဖစ္လာ တတ္ၾကပါဘူးကြယ္..၊ ဆရာမ အထူးေျပာခ်င္တာကေတာ့ ကိုယ့္ခံစားခ်က္ကို အေကာင္အထည္ ေဖာ္ႏုိင္ေအာင္ ၾကိဳးစား ၾကေပါ့ကြယ္..၊ ပထမဦးဆံုးေန႔မွာ ဆရာမ ၀မ္းနည္းစရာေကာင္းတဲ့ စကားေတြေျပာသြားသလို႔ ေပ်ာ္ရြင္စရာေကာင္းတဲ့ သင္ခန္းစာေတြကိုလည္း သင္ျပသြားမွာပါကြယ္..၊ ကဲဆရာမလည္း ဒီေလာက္နဲ႔ပဲ ဆရာမနဲ႔ သားတို႔သမီးတို႔ရဲ့ ႏႈတ္ဆက္ျခင္းကို ရပ္လိုက္ရေအာင္ကြယ္..၊ ဆရာမဖက္ကေတာ့ ဆရာမကိုယ္ကို ႏႈတ္ဆက္ျပီးျပီ..၊ သားတို႔သမီးတို႔ရဲ့ နာမည္ေတြကိုလည္း ေျပာၾကဦးေလကြယ္။ ကဲ ေရွ႔ဆံုးက ခံုကေန အရင္စေျပာၾက"<br /><br />ဆရာမ ေဒၚေမေနာ္ထူးရဲ့ ရုပ္ေလးကို ၾကည့္ယံုနဲ႔ ကရင္ရုပ္ေပါက္ေနတယ္ဆိုတာ သူမအေစာၾကီးထဲက သိထားပါတယ္။ ဆရာမကိုယ္တုိင္ နာမည္ကိုေျပာျပ လိုက္ေတာ့ ပိုျပီးေတာ့ ေသခ်ာသြားပါျပီ။ ဆရာမဟာ တုိင္းရင္းသား တစ္ေယာက္ျဖစ္ေပမဲ့လည္း ဆရမရဲ့ အသံဟာ ျပတ္သားျပီး ရွင္းလင္းေနသည္ကိုၾကည့္ျပီး သူမေတာ္ေတာ္ပင္ အံ့ၾသ မိသြားတယ္။ ပထမဦးဆံုး ေရွ႔ဆံုးထုိင္ခံုမွာ ထုိင္ေနတဲ့ ေက်ာင္းသားတစ္ေယာက္က ဆရာမေရွ႔မွာ ရိုေသစြာ လက္ပိုက္ျပီး<br /><br />"သားနာမည္က ေနာ္ထူးပါခင္ဗ်ား"<br />"သားနာမည္က မင္းႏုိင္ပါခင္ဗ်ား"<br />"သားနာမည္က ေစာခရစ္ပါ ခင္ဗ်ား"<br />ေယ်ာက္က်ားေလးမ်ား ၁၀ ေယာက္ခန္႔ ဆရာမကို မိတ္ဆက္ျပီးေသာအခါ မိန္းကေလးမ်ားကလည္း<br /><br />"သမီးနာမည္က ကေပၚ၀ါးပါရွင့္"<br />"သမီးနာမည္က ခ်ိဳခ်ိဳလြင္ပါရွင့္"<br />"သမီးနာမည္က ခင္ဆီပါရွင့္"<br />မိန္းကေလး ၈ ေယာက္ခန္႔ မိတ္ဆက္ျပီးေသာအခါ သူမ မိတ္ဆက္ရမည့္ အလွည့္သို႔ ေရာက္လာေလသည္.<br /><br />"သမီးနာမည္က အိမ္မက္ပါရွင့္"<br /><br />တပည့္ႏွင့္ ဆရာမတို႔ မိတ္ဆက္ျပီးေသာအခါတြင္ ဆရာမက<br />"ကဲ သားတို႔သမီးတို႔ေရ ဆရာမကေတာ့ သားတို႔သမီးတို႔ကို သင္ဖို႔ ျမန္မာစာဘာသာရပ္ကို ယူထားတယ္..၊'<br /><br />ဆရာမရဲ့ ေျပာလိုက္တဲ့ စကားေၾကာင့္ သူမမွာ အံ့ၾသရျပန္သည္...၊ အဘယ္ေၾကာင့္ဆိုေသာ္ ဆရာမ ေဒၚေမေနာ္ထူးမွာ တုိင္းရင္းသား လူမ်ိဳးတစ္ဦးျဖစ္သည္..၊ တိုင္းရင္းသား တစ္ဦးက ျမန္မာစာ သင္မည္ဆို၍ သူမ အံ့ၾသျခင္းျဖစ္သည္..၊ အသက္ကိုၾကည့္ျခင္းအားျဖင့္လည္း ျမန္မာစာကို ဆရာမ ေဒၚေမေနာ္ထူး ေကာင္းေကာင္းသင္ႏုိင္ပါ့မလား ဆိုတာကို သူမၾကိဳတင္ စိုးရိမ္မိသည္။<br /><br />သို႔ေသာ္ သူမထင္ထားသည္ႏွင့္ ဆရာမေဒၚေမေနာ္ထူးမွာ လံုး၀ျခားနားေနသည္။ ဆရာမသင္ျပသည္ကို ႏွစ္ရက္ခန္႔ ခံယူျပီးသြားေသာ အခါ သူမ၏ စိတ္ထဲတြင္ ဆရာမ ေဒၚေမေနာ္ထူးကို အထင္ေသးမႈမ်ားမွာ လံုး၀ေပ်ာက္သြားေလျပီ။ ဆရာမကို အထင္ေသးျခင္းကိုလည္း သူမကိုယ္ သူမရွက္မိသြားသည္။ စိတ္ထဲမွာလည္း မရွင္းမရွင္း ျဖစ္ေန၍ ဆရာမဆီကို အက်ိဳးအေၾကာင္း ရွင္းျပရမည္ဟု သူမ ဆံုးျဖတ္လုိက္သည္။ ေနာက္တစ္ရက္တြင္ သူမ ခင္ဆီကို ေခၚျပီး ဆရာမအိမ္ကို သြားခဲ့သည္။ ဆရာမရဲ့ အိမ္ႏွင့္ အိမ္မက္တုိ႔ရဲ့ အိမ္မွာ နဲနဲေတာ့ လွမ္းသည္။ သူမတို႔ ဆရာမ ေဒၚေမေနာ္ထူး အိမ္ေရာက္ေတာ့ ဆရာမက စာဖတ္ေနသည္။ သူမတို႔ လာသည္ကို ဆရာမ ျမင္ေတာ့<br /><br />"ဟဲ အိမ္မက္ ညီမတို႔ အမအိမ္ကို လာတာလား..၊ ကဲကဲ အိမ္ေပၚတက္..၊ ဘာေမးမလို႔လဲ တမင္ေတာ့ လာလည္တာ မဟုတ္ေလာက္ပါဘူးေနာ္"<br />"ဟုတ္ကဲ့ ဆရာမ၊ ဆရာမကို ေမးစရာရွိလို႔ လာခဲ့တာ မဟုတ္ပါဘူး..၊ ၀န္ခံစရာရွိလို႔ လာခဲ့တာပါ"<br />"ေအာ အိမ္မက္ရယ္ အမနဲ႔ ညီမက အသက္မ သိပ္မကြာတာကြယ္၊ အျပင္မွာေတာ့ ဆရာမလို႔ မေခၚပါနဲ႔ကြယ္၊ ရပါတယ္၊ ေက်ာင္းမွာသာ ေက်ာင္းစည္းကမ္းအရ ေပါ့ကြယ္..၊ ကဲ ဘာ၀န္ခံစရာမ်ား ရွိလို႔လဲ..၊ ေျပာစမ္းပါဦး"<br /><br />သူမ မအံ့ၾသပဲ မေနႏုိင္ေတာ့ပါ..၊ လူ႔ေလာကၾကီးတြင္ အံ၀င္ဂြံက်ေအာင္ ေပါင္းသင္းဆက္ဆံႏုိင္သူကို သူမ ပထမဦးဆံုး ၾကံဳေတြ႔လိုက္ရျခင္းေၾကာင့္ ျဖစ္သည္။ လူရဲ့စိတ္ကို အမ်ိဳးမ်ိဳး ေျပာင္းလဲ ေနထုိင္ႏုိင္တဲ့ သူကိုလည္း အိမ္မက္ ပထမဦးဆံုးအၾကိမ္ ေတြးဖူးခဲ့ျပီ။ ဆရာမနဲ႔ မေတြ႔ခင္ အိမ္မက္ရဲ့ ခံယူခ်က္ႏွင့္ ဆရာမႏွင့္ ေတြ႔ျပီး အိမ္မက္ရက္ ခံယူခ်က္ေတြဟာ လံုး၀ဥသံု ေျပာင္းလဲသြားေလျပီ။ အရင္းတုန္းက ဆရာမနဲ႔ မေတြ႔ခင္ အိမ္မက္ရဲ့ ခံယူခ်က္မွာ လူ႔ရဲ့စိတ္ကို အမ်ိဳးမ်ိဳးေျပာင္းလဲ တတ္ေသာသူသည္ ေကာက္က်စ္စဥ္းလဲေသာသူ ျဖစ္သည္ဟုတ္ မွတ္ယူထားမိသည္။ သို႔ေသာ္ ယခုမူကား လံုး၀ကို ေျပာင္းလဲသြားေလျပီ။ ဆရာမ ေဒၚေမေနာ္ထူးရဲ့ စိတ္ေျပာင္းလဲျခင္းမွာ လူ႔ေလာက သဘာ၀ႏွင့္ လိုက္ေလ်ာ္ညီေထြစြာ ေနထုိင္ျခင္း ျဖစ္သည္ဟု သူမရဲ့ ဦးေႏွာက္ရဲ့ အသိစိတ္ဓာတ္က အလိုလို ၀င္လာေတာ့သည္။ တကယ္ေတာ ဆရာမေဒၚေမေနာ္ထူးဟာ ေက်ာင္းစာေတြသင္သာမက သင္ယူခ်င္တုိင္း သင္ယူလို႔ မရတဲ့ လူ႔ေလာကၾကီးရဲ့ အေၾကာင္းကိုပါ ပထမဦးဆံုး သင္ေပးလိုက္ျပီ ဟုလည္း သူမကိုယ္တုိင္ ယံုၾကည္လက္ခံထားသည္။ သူမရဲ့ စိတ္ထဲမ က်ိတ္ျပီး ဆရာမကိုလည္း ေက်းဇူးတင္မိသည္။<br /><br />" ေအာ ဟိုေလ ေက်ာင္းစဖြင့္တုန္းက ဆရာမ အတန္းထဲ ၀င္လာတဲ့ အခါတုန္းက သမီးက ဆရာမကို ေက်ာင္းသူလို႔ထင္မိတာရယ္..၊ ဆရာမက အသက္ငယ္ငယ္ေလးနဲ႔ ဆရာမျဖစ္ေနတာေၾကာင့္ ဆရာမကို အထင္ေသးမိတာရယ္..၊ ျပီးေတာ့ ဆရာမလို တုိင္းရင္းသူေလး တစ္ေယာက္က ျမန္မာစာကို သင္မယ္ဆိုေတာ့ ပိုျပီးေတာ့ အထင္ေသးမိတာရယ္ အဲ့ဒါေတြကို လာေတာင္းပန္တာပါ..၊ ဆရာမ"<br /><br />ဆရာမ ေဒၚေမေနာ္ထူးက သူူ႔ကို အမလု႔ိ ေခၚပါလို႔ ေျပာလုိက္ေပမဲ့ အိမ္မက္တစ္ေယာက္ကေတာ့ ဆရာမ ေဒၚေမေနာ္ထူးကို အမဟု သူ႔ပါးစပ္မွ ေခၚထြက္ရန္ ၀န္ေလးေနမိသည္။<br /><br />"ေအာ.. အိမ္မက္ကလည္းေလ ဆရာမအရြယ္နဲ႔ ေက်ာင္းဆရာမ ျဖစ္တဲ့ သူတစ္ေယာက္အေနနဲ႔ အိမ္မက္တို႔လို႔ အသက္မတိမ္းမယိမ္း လူေတြက ေတြ႔မယ္ဆုိရင္ အဲ့လိုထင္ျမင္တတ္ပါတယ္..၊ ဘာမွမျဖစ္ပါဘူးကြယ္..၊ အိမ္မက္တင္ မဟုတ္ပါဘူး..၊ က်န္တဲ့ ေမာင္ေလး၊ ညီမေလးေတြလည္း အိမ္မက္လို ထင္ၾကမွာပါ..၊ အမက ေဗြမယူပါဘူးကြယ္..၊ ဒီလိုကိစၥမ်ိဳးေတြက ျဖစ္တတ္ပါတယ္။"<br /><br />"ခင္ဆီကေတာ့ အဲ့လိုမထင္ပါဘူး ဆရာမရယ္"<br /><br />"ေအာ..၊ ဒီကေလးႏွစ္ေယာက္နယ္ ဆရာမ ဆရာမ နဲ႔ ပါးစပ္ကကို မခ်ႏုိင္ဘူး..၊ ဆရာမေတာင္ ေတာ္ေတာ္အိုေနျပီလား မသိဘူး..၊ ေျပာပါဦး ခင္ဆီက ဘယ္လုိထင္တာလဲ"<br />"ခင္ဆီက ဆရာမ ၀င္လာကတည္းက နတ္သမီး က်လာသလားလုိ႔ေတာင္ ထင္မိတာ"<br />"ခင္ဆီကေတာ့ေလ ေရွာက္ေျပာေတာ့မယ္..၊ ဆရာမကို ေတြ႔တုန္းေျမာက္ေနျပန္ျပီ..၊ ဆရာမ မုန္႔ေကြ်းမွာပါကြယ္"<br />"တကယ္ေျပာတာ ဆရာမရဲ့ ဆရာမက အရမ္းလွတာပဲ.."<br />"ေအးပါ ထားပါေတာ့ ကဲ ညီမတုိ႔ ဒီမွာခဏေစာင့္ေနာ္ အမ စားစရာ တစ္ခုခု လုပ္လာခဲ့ဦးမယ္"<br />"ဟာ... ရပါတယ္ ဆရာမ..၊ အိမ္မက္တို႔ အခုပဲ ျပန္ေတာ့မလို႔"<br />"ေအး ေအး ေနာက္လဲ အားရင္လာလည္ဦးေပါ့..၊ စာ မရွင္းတာရွိရင္လဲ လာေမးလို႔ရတယ္ေနာ္"<br />"ဟုတ္ကဲ့ပါ ဆရာမ" ဟုေျပာဆိုက အိမ္မက္ႏွင့္ ခင္ဆီတို႔ႏွစ္ေယာက္သား ဆရာမ ေဒၚေမေနာ္ထူး အိမ္မွ ထြက္လာခဲ့ၾကေလသည္။ ဆရာမ အိမ္မွ ထြက္ထြက္ျခင္း အိမ္မက္ရဲ့ ဦးေႏွာက္အိမ္ေလးထဲတို႔ သတိတစ္ခ်က္က အိမ္မက္မေတာင္းဆုိပဲနဲ႔ အလိုလို၀င္ေရာက္လာသည္။ ထိုသတိတစ္ခ်က္ကား မိမိထက္ ငယ္သည္ျဖစ္ေစ ၾကီးသည္ျဖစ္ေစ၊ ရြယ္သူျဖစ္ေစ မည္သူတစ္ဦးတစ္ေယာက္ကိုမွ အထင္မေသးရဟူေသာ သတိတစ္ခ်က္ပင္ ျဖစ္ပါေတာ့သည္။<br />*************************************************************</span></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/849715243362858056-2705347156906795843?l=shankalayimage.blogspot.com' alt='' /></div>ရွမ္းကေလးhttp://www.blogger.com/profile/17411092240580045929noreply@blogger.com1tag:blogger.com,1999:blog-849715243362858056.post-91151019105671277542008-04-30T15:37:00.000+07:002008-04-30T15:38:40.800+07:00<div style="text-align: justify;">၂၀၀၃ ခုႏွစ္ ဇူလိႈင္လရဲ့ ၂၃ ရက္ေန႔<br />မိုးသားမ်ားက မည္းေမွာင္လုိ႔ေနသည္။<br />ေလာကၾကီးရဲ့ အလင္းတရားၾကီးကို အေမွာင္သဖြယ္ ဖံုးလြမ္းလိုက္သည့္ မိုးသားတိမ္ရိပ္တို႔ကား တေျဖးေျဖး လႈပ္ရွားသြားလာလွ်က္ ရွိသည္။<br /><br />အခ်ိန္ကား ညေနခင္း (၄)နာရီခန္႔...၊ ျဖဴ၀င္းေနေသာ အသားအရည္ကုိ ပိုင္ဆိုင္လွ်က္ ခ်စ္စဖြယ္ မိန္းကေလးတစ္ဦးကား မိုးသားတိမ္ရိပ္မ်ား၏ ေျပးလြားလႈပ္ရွား ေနမႈမ်ားကို ထရံကာ၊ ဓနိမိုး အိမ္တုိင္ေျခ ေလးတိုင္ပါရွိေသာ တဲအိမ္ကေလး၏ ကြတ္ပစ္ေပၚတြင္ ထုိင္၍ မည္းေမွာင္ေနေသာ မိုးသားတိမ္ရိပ္မ်ားကို မ်က္ေတာင္မခတ္ ေမာ့ၾကည့္ေနသည္။ ထိုအိမ္ကေလး၏ အနီးအနားတြင္လည္း ထရံကာ၊ ဓနိမိုး၊ တိုင္ေျခေလးလံုး ပါရွိေသာ တဲကေလးမ်ားက အစီအရင္ပင္ ေဆာက္ထားကာ လူအမ်ားေနထိုင္ ၾကပါသည္။ သို႔ေသာ္ ထိုအိမ္ကေလးမ်ား၏ ေျမျပင္မွာမူ ညီညာျခင္း ကင္းမဲ့လွေပသည္။ တအိမ္ႏွင့္တအိမ္ အနိမ့္အျမင့္မ်ားက ကြာျခားလွေပသည္။ သို႔ေသာ္လည္းပဲ ထိုအနီးတ၀ိုက္ရွိ တဲအိမ္ေလးမ်ားသည္ တအိမ္ႏွင့္တအိမ္ ညီညာျပန္႔ျပဴးျခင္း မရွိေစကာမူ အိမ္တိုင္းတြင္ ေနထိုင္ၾကကုန္ေသာ လူမ်ား၏ စိတ္ထဲတြင္ ခ်မွတ္ထားေသာ ခံယူခ်က္မ်ားမူကား တေသြးထဲ တသားထဲ ညီညီညာညာ ရွိေနၾကေပသည္။<br /><br /><span id="fullpost">“ေဟ့ အိမ္မက္ နင္ဘာေတြၾကည့္ေနတာလဲ” အေနာက္ဘက္မွ စကားသံတခ်က္ေၾကာင့္ မိုးတိမ္ေတြကို ထိုင္ၾကည့္ေနတဲ့ မိန္းကေလး ခဏတျဖဳတ္မွ် ထိတ္လန္႔သြားေသာ္လည္း<br />“ဘာမွမၾကည့္ပါဘူး ခင္ဆီရယ္... ငါ ေကာင္းကင္ၾကီးေတြကို ၾကည့္ေနတာ”<br />“နင္ကဘာျဖစ္လုိ႔ ေကာင္းကင္ၾကီးကို ၾကည့္ေနတာလဲ”<br />“ေကာင္းကင္ၾကီးကို ဘာျဖစ္လို႔ၾကည့္ရတာလဲလို႔ ေမးလာတဲ့ နင့္ေမးခြန္းကို ငါလည္း ေျဖလို႔မရဘူး ခင္ဆီ”<br />“ဟာ နင္ကလည္း ေကာင္းကင္ၾကီးကို ၾကည့္တာေတာ့ သိတယ္ ဒါေပမဲ့ ဘာျဖစ္လို႔ ၾကည့္တာလဲ ဆိုတာေတာ့ မသိဘူး”<br />“ေအး လူဆိုတာ အဲ့ဒီလိုပဲဟ ကိုယ္လုပ္ေနတာကိုေတာ့ သိၾကတယ္.. ဒါေပမဲ့ ကိုယ္ဘာအတြက္ လုပ္ေနလဲ ဆိုတာေတာ့ မသိၾကဘူး”<br />“နင့္ဟာ ဘာမွလည္း မဆိုင္ဘူး...၊ ဟိုမွာၾကည့္ မိုးဖြဲက်လာျပီ..၊ နင္အ၀တ္မရုပ္ဘူးလား”<br />“ေၾသာေအ... ဟုတ္သားပဲ နင္ေျပာလို႔ ေတာ္ေသးတယ္..၊ ႏုိ႔မဟုတ္ရင္ ငါအေတြး လြန္ေနတာနဲ႔ပဲ အ၀တ္ေတြ တခါျပန္လွန္းရဦးမယ္”<br />“ဒါနဲ႔ နင္က ဘာေတြေတြးေနတာလဲ အိမ္မက္.၊ ဘာလဲ အခ်စ္အေၾကာင္းလား”<br />“ေအာင္းမယ္ ေကာင္မ ငါဘာလို႔အခ်စ္ေၾကာင္း ေတြးရမွာလဲ ”<br />“ဒါဆိုနင္ ဘာေတြ ေတြးေနတာလဲ”<br />“နင္ေတာ္ေတာ္ စပ္စုတာပဲ ငါ့ဖာငါ ဘာေတြးေတြးေပါ့”<br /><br />အိမ္မက္...၊ သူမ၏နာမည္မွာ အိမ္မက္ျဖစ္သည္..၊ ယခုလို ဆန္းျပားသည့္ နာမည္ကို သူမခ်စ္လွစြာတဲ့ အေဖက ေပးထားသည္..၊ သူမ မနက္က အ၀တ္ေလွ်ာ္ျပီးေတာ့ လွမ္းထားသည္။ သူမသည္ အျမဲတမ္း ေတြးေတာစဥ္းစား ေလ့ရွိသည္။ သူမစဥ္းစားေတြးေခၚသည့္ အေၾကာင္းအရာမ်ားမွာ အသက္ငယ္ရြယ္ေသာ အမ်ိဳးသမီးငယ္ တစ္ဦး ျဖစ္ပါေသာ္လည္း အခ်စ္အေၾကာင္းကို သူမမေတြးပါ။ သူမေနထိုင္ေသာ ေနရာသည္ ပစၥည္းပစၥယမ်ား စံုလင္ျခင္း၊ ျပီးျပည့္စံုျခင္း မရွိေသာ္ျငားလည္း၊ အေနဆင္းရဲေသာ္ျငားလည္း ဘယ္သို႔ဘယ္ပံု ေငြရွာလွ်င္ရမည့္ စီးပြားေရးကိုလည္း သူမအေနျဖင့္ စဥ္းစားေနျခင္း မဟုတ္ပါ။ သူမ ေန႔စဥ္ေန႔တုိင္း ေတြးျမဲေတြးေနသည္ကား၊ စဥ္းစားျမဲ စဥ္းစားေနသည္ကား မိမိတို႔တိုင္းျပည္ကို မတရား အုပ္ခ်ဴပ္ ဗိုလ္က်ေနသည့္ စစ္အစိုးရကို ဘယ္သို႔ဘယ္ပံု ျပဳတ္က်ေအာင္ ျဖဳတ္ခ်ရမည္နည္း ဟူေသာ အေတြးမ်ားသာ သူမ၏ ဦးေႏွာက္အစိတ္အပိုင္း တစ္ခုက ပိုင္ဆုိင္ထားသည္။ နအဖစစ္အစိုးရ၏ ရက္စက္္ ၾကမ္းၾကဳတ္မႈမ်ားကို သူမတင္သာမက ျမန္မာလူမ်ိဳး တမ်ိဳးစုလံုးပင္ သိရွိထားသည္။ သုိ႔ေသာ္လည္းပဲ နအဖစစ္အာဏာရွင္မ်ား၏ မတရားေကာက္က်စ္မႈမ်ားက ျမန္မာႏုိင္ငံ ျပည္သူလူထု အခ်ိဳ႔တို႔၏ ခံစားခ်က္မ်ား မထုတ္ေဖာ္ႏိုင္ေအာင္ လုပ္ေဆာင္ထားသည္။ အကယ္၍သာ ျမန္မာႏုိင္ငံတြင္ ေနထိုင္ေသာ ျပည္သူလူထု ၈၀ ရာခုိင္ႏႈန္းခန္႔သာ နအဖစစ္အစိုးရမ်ားကို အမ်ိဳးမ်ိဳး ဆန္႔က်င္ဆႏၵျပၾကလွ်င္ စစ္အာဏာရွင္မ်ား မုခ်က်ဆံုးရမည္ဟု သူမ၏ ဦးေႏွာက္က အလိုလိုလက္ခံထားသည္။ ျမန္မာျပည္သူလူထုမ်ား ထိုကဲ့သို႔ ျပဳမူလာေအာင္ မည္သို႔မည္ပံု ၾကိဳးစား လုပ္ေဆာင္ရမည္ ဟူေသာ အေတြးစတခုကို သူမအေနျဖင့္ အျမဲတမ္း ေတြးေနမိသည္။ တကယ္ေတာ့ လူတစ္ေယာက္ဆိုတာ မည္သူတစ္ဦးကိုမွ မလိုမုန္းစိတ္ထားမ်ား မထားသင့္ပါ။ သူမကိုယ္တုိင္မွာလည္း ထိုကဲ့သို႔ေသာ သူတပါးအေပၚ မလိုမုန္းစိတ္ထားမ်ားကို မထားခ်င္ပါ။ သို႔ေသာ္လည္းပဲ တုိင္းျပည္တခုလံုး ေကာင္းစားဖို႔အေရးကို မေမ်ာ္ကိုးပဲ မိမိတို႔ ၾကီးပြားေရးကိုသာ ၾကိဳးစားေနေသာ နအဖ အာဏာရွင္ ဆိုးၾကီးမ်ားကို သူမအေနျဖင့္ သနားညာတာစိတ္မ်ား၊ ခ်စ္ခင္ေလးစားစိတ္မ်ား ဘယ္လိုပင္ထားထား ထား၍မရပါ။ တကယ္ေတာ့ သူမႏွင့္ သူမမိသားစု ကိုယ္တုိင္မွာလည္းပဲ နအဖစစ္အစိုးရ အာဏာရွင္မ်ား အုပ္ခ်ဴပ္ေနေသာ စစ္တပ္မ်ား၏ ညွင္းပမ္းႏွိမ္စက္မႈမ်ားေၾကာင့္ တျခားေသာ ႏိုင္ငံသို႔ ေျပး၀င္ခုိလံႈခဲ့သည္ မဟုတ္ပါလား..၊ ထို႔ေၾကာင့္ သူမေနထုိင္ေသာ ေဒသေနရာကား ထုိင္းႏုိင္ငံအတြင္းရွိ ဒုကၡသည္စခန္း တခုပင္ ျဖစ္ပါေတာ့သည္...၊xxxxxxxx<br />---------------------------------------------------------------------------------------------------------------<br /><br />ေန႔ေတြရက္ေတြ လေတြက အလြန္ ကုန္ျမန္လြန္းသည္ဟု အိမ္မက္ စိတ္ထဲတြင္ ထင္မိသည္။ ေန႔ေတြရက္ေတြ လေတြကို သူမ အျမန္မကုန္ေစခ်င္။ အဘယ္ေၾကာင့္ဆုိေသာ္ ေန႔ရက္ လႏွစ္မ်ား လွ်င္ျမန္စြာ ကုန္ဆံုးျခင္းသည္ႏွင့္ တစ္ျပိဳက္နက္ နအဖ စစ္အစိုးရတို႔၏ အုပ္ခ်ဴပ္ခဲ့ေသာ သက္တမ္းမ်ား၏ အခ်ိန္မွာလည္း ပိုပို၍ သက္တမ္းရွည္လာ ေလေလ ျဖစ္သည္။ သူမ၏ စိတ္ထဲတြင္ နအဖ စစ္အာဏာရွင္တို႔၏ အုပ္ခ်ဴပ္မႈ သက္တမ္းကို အျမန္ဆံုး ကုန္ဆံုးသည္ကို ျမင္ခ်င္သည္။ စစ္အာဏာရွင္ က်ဆံုးမည့္ အလုပ္မွန္သမွ် ဆိုလွ်င္ ဘယ္အလုပ္မ်ိဳးမဆို သူမလုပ္မည္ဟုလည္း ဆံုးျဖတ္ထားသည္။ စစ္အာဏာရွင္ေခါင္းေဆာင္ေတြကို ဗံုးနဲ႔ခြဲရမလား၊ ဒါမွမဟုတ္ ျမန္မာျပည္ျပန္ျပီး ဆႏၵျပေနတဲ့ အဖြဲ႔ေတြႏွင့္ သြားျပီးေတာ့ ပူးေပါင္းရမလား ေပးအပ္လာသည့္ တာ၀န္ကို ေက်ပြန္စြာ ထမ္းေဆာင္ဖို႔ သူမ၏ စိတ္ထဲတြင္ တစ္ထစ္ခ် ဆံုးျဖတ္ထားသည္။ ယခုလက္ရွိ သူမ၏ အသက္မွာ ၁၈ ႏွစ္ ရွိျပီ။ သူမ၏ ဘ၀မွာ ေသမထူး ေနမထူး ေမာင္ဘထူးလို ျဖစ္ေနသည္။ အေၾကာင္းအရင္းမွာ သူမတြင္ မိသားစု၀င္ (၄)ဦး ရွိသည္။ သူမ ခ်စ္ခင္ေသာ ေဖေဖ၊ ေမေမႏွင့္ ညီမေလး နီလာႏွင့္ သူမပင္ ျဖစ္သည္။ သို႔ေသာ္ ထိုမိသားစု (၄)ဦးမွ (၂)ဦးမွာ နအဖ စစ္အာဏာရွင္တို႔၏ လက္ေအာက္ခံ တပ္သားမ်ားက သူမတုိ႔ ရြာတြင္ သူပုန္မ်ား ရွိသည္ဟုဆိုကာ မေျပာမဆိုႏွင့္ ေသနတ္ျဖင့္ ၀င္ပစ္သြားျခင္းေၾကာင့္ သူမခ်စ္လွစြာေသာ ေဖေဖႏွင့္ ညီမေလး နီလာမွာ ဓားစာခံျဖစ္သြားရ ရွာသည္။ ဒီလိုနဲ႔ သူမနဲ႔ မိခင္ျဖစ္သည္ ေဒၚေအးၾကြယ္ကလည္း ရြာမွာ မေနရဲေတာ့တာနဲ႔ ဒုကၡသည္ ဟူေသာ စခန္းကို ထြက္ေျပးခဲ့ရသည္။ မၾကာပါ သူမ၏ မိခင္မွာလည္း ခင္ပြန္းႏွင့္ သမီးတို႔၏ အျဖစ္ကို အစဥ္အျမဲ ေတြးျပီး စိတ္ထိခုိက္ လြန္သြားျခင္းေၾကာင့္ အိပ္ရာထဲတြင္ လဲေနသည္မွာ (၆) လပင္ ရွိခဲ့ေလျပီ။ ယခုေတာ့ သူမတစ္ေယာက္ထဲသာ က်န္ေတာ့သည္။ ေလာကၾကီးတြင္ အသက္ဆက္လက္ ရွင္သန္ဖို႔ သူမမွာ မည္သူ႔ဆီမွ ခြန္အားမ်ားကို မရႏိုင္ေတာ့ပါ။ ဖခင္ႏွင့္ ညီမေလးတို႔မွာလည္း နအဖစစ္တပ္မ်ား၏ မစာနာ မေထာက္ထားမႈေၾကာင့္ ဘ၀တစ္ပါးသို႔ ကူးေျပာင္းသြားရွာျပီ။ မိခင္မွာလည္း မည္သည့္ေန႔တြင္ ဘာျဖစ္မည္ကို သူမမသိ။ တခါတရံ သူမအေတြးေတြထဲတြင္ ေလာကၾကီးကို အျပစ္ပံုခ်မိသည္။ သို႔ေသာ္လည္း ထိုသုိ႔ပံုခ်ျခင္းသည္ အခ်ည္းအႏွီးသာ ျဖစ္သည္ဟူေသာ အေတြးစိတ္ႏွင့္ ျပန္ေခ်ပရသည္။ သူမဒီေန႔ ပထမဆံုး ေက်ာင္းတက္ရမည္။ သူမ ေက်ာင္းသြားရသည္ကိုလည္း စိတ္မေျဖာင့္ႏုိင္ပါ။ အေမ့ရဲ့ ေခ်ာင္းတဟြတ္ဟြတ္ ဆိုးေနသံကို သူမအျမဲတမ္း ၾကားေနမိသည္။ သို႔ေသာ္လည္း သူမေက်ာင္းမသြားလို႔ မျဖစ္။ သူမျဖစ္ခ်င္ေသာ သတင္းေထာက္ျဖစ္ဖို႔ စာၾကိဳးစားမွရမည္။ သူမအေနျဖင့္ မိခင္အတြက္ စိတ္ေတာ့ နဲနဲေအးရသည္။ အဘယ္ေၾကာင့္ဆိုေသာ္ သူမတို႔၏ အိမ္နားတြင္ ေနထိုင္ေသာ အေဒၚၾကီး လင္မယားမွာ သူမတို႔ သားအမိကို ေဆြမ်ိဳးရင္းခ်ာ သဖြယ္ ခ်စ္ခင္ၾကသည္။ ထိုအေဒၚၾကီး လင္မယားတြင္ သားသမီး တစ္ဦးမွ်ပင္ မရွိပါ။ ထုိ႔ေၾကာင့္ သူမကို သူတို႔ရဲ့ သမီးအရင္း သဖြယ္ ခ်စ္ခင္ၾကသည္။ သူမေက်ာင္းတက္ဖို႔ပင္ ထိုအေဒၚၾကီး လင္မယားက အစစအရာရာ ကူညီခဲ့သည္မဟုတ္ပါလား။<br /><br />“ေက်ာင္းသာ စိတ္ေျဖာင့္ေျဖာင့္နဲ႔သြား သမီးအိမ္မက္၊ သမီးအေမကို စိတ္မခ်မျဖစ္နဲ႔ အေဒၚတို႔ရွိတယ္” ဟု ထိုအေဒၚၾကီးကပင္ အလိုက္တစ္သိ ေျပာခဲ့သည္ မဟုတ္ပါလား။ ထိုအေဒၚၾကီး၏ ခင္ပြန္းသည္ကလည္း<br />“သမီးအိမ္မက္ သမီးျဖစ္ခ်င္တဲ့ သတင္းေထာက္ၾကီးကို ျဖစ္ေအာင္ၾကိဳးစား၊ သမီးလိုအပ္တာကို သမီးအေဒၚကို ေျပာျပ။ ျပီးေတာ့ သမီးအေမကိုလည္း စိတ္မခ်မျဖစ္နဲ႔ သမီးအေမကို ဦးတို႔ဖက္က တတ္ႏိုင္သမွ် ကုသေပးမယ္..၊ စာကိုသာ စိတ္ေျဖာင့္ေျဖာင့္နဲ႔ ၾကိဳးစား ဦးတို႔မွာ သားသမီးမရွိေပမဲ့ သမီးကို ဦးတို႔လင္မယားက သမီးအရင္းလို ခ်စ္တယ္..၊ သမီးကလည္း ဦးတို႔ကို မိဘအရင္းလို သေဘာထား..၊ ၾကားလာ... ဦးတို႔ဖက္က တတ္နိုင္သေလာက္ သမီးကို ကူညီေပးမယ္”ဟု ေျပာဆိုခဲ့သည္။<br /><br />“ေဟ့ အိမ္မက္ သူငယ္ခ်င္း ေက်ာင္းသြားမယ္ေလ..၊ ေက်ာင္းေတာင္တက္ေတာ့မယ္..၊”<br />“ေဟာ သမီး ခင္ဆီေတာင္ လာေနျပီ ေက်ာင္းသြားေတာ့ေနာ္”<br />“ဟုတ္ကဲ့ အေဒၚ၊ သမီးအေမ့ကို သြားေျပာလိုက္ဦးမယ္”ဟု သူမ အိမ္ခန္းအတြင္းသို႔ ၀င္သြားသည္။ သူမ၏ အေမ အိပ္ေနေသာ အိပ္ရာသို႔ ၀င္သြားကာ<br />“အေမ သမီး ေက်ာင္းသြားေတာ့မယ္ေနာ္..၊ အေမ ေနေကာင္းေအာင္ ေနေနာ္...၊ သမီးေက်ာင္းဆင္းတာနဲ႔ အျမန္ျပန္လာခဲ့မယ္..၊”<br />မိခင္ရဲ့ အိုဇာေနတဲ့ မ်က္ႏွာကို သူမ ၾကည့္ျပီး စိတ္မေကာင္း ျဖစ္ေနမိတယ္။<br />“သမီး စာၾကိဳးစားေနာ္”ဟူေသာ မိခင္ရဲ့ တုန္႔ျပန္သည့္ စကားတစ္ခြန္းကို ၾကားရျပီးေနာက္ မိခင္ကို ကန္ေတာ့ကာ သူမ အိမ္ျပင္သုိ႔ ထြက္လာခဲ့ေတာ့သည္....။</span></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/849715243362858056-9115101910567127754?l=shankalayimage.blogspot.com' alt='' /></div>ရွမ္းကေလးhttp://www.blogger.com/profile/17411092240580045929noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-849715243362858056.post-26600628540226667352008-04-30T15:26:00.000+07:002008-04-30T15:27:59.684+07:00<div style="text-align: justify;">ကြ်န္ေတာ္ စာမေရးျဖစ္တာ ၾကာပါျပီ။ မေရးျဖစ္တာထက္ မေရးနိုင္တဲ့ ရက္ေတြက ကြ်န္ေတာ့္အတြက္ ပိုမ်ားပါတယ္။ အခုေတာ့ ကြ်န္ေတာ္ စာေတြ ျပန္ေရးႏုိင္သေလာက္ ေရးေနပါျပီ။ ေပ်ာ္ရြင္ဖြယ္ရာ သၾကၤန္အခ်ိန္အခါလည္း ျပီးသြားျပီဆိုေတာ့ အားလံုးလည္း ကိုယ့္အလုပ္ကို ျပန္လုပ္ၾကလိမ့္မယ္လို႔ ကြ်န္ေတာ္ထင္ပါတယ္။ သၾကၤန္ျပီးသြားေတာ့ေရာ ခ်စ္သူမရွိတဲ့ သူေတြ ရည္းစားေတြ ရသြားၾကေသးလား။ ကြ်န္ေတာ္ကေတာ့ သၾကၤန္အတြင္းမွာ ဥပုဒ္ ေစာင့္မလားလုိ႔ စဥ္းစားတုန္း ကြ်န္ေတာ့္ရဲ့ ခ်စ္မမက ဖုန္းဆက္လာတယ္ ရွမ္းကေလး နင္မလာရင္ ငါဒီတစ္သက္ ေယာက္က်ား မယူေတာ့ဘူးေနာ္တဲ့။ ကြ်န္ေတာ္ကလည္း ခ်စ္မမကို ေယာက္က်ားအျမန္ ယူေစခ်င္တာ ဒါမွလည္း အေမြေတြအကုန္လံုး ရမွာေလ။ ဟဲဟဲ အလားကားေနာက္တာပါ။<br /><span id="fullpost">သၾကၤန္မွာ အားလံုး ေပ်ာ္ခဲ့ၾကရဲ့လား။ ႏွစ္သစ္က အခ်စ္ေဟာင္းေတြကို သၾကၤန္ေရးနဲ႔ ေဆးလိုက္ျပီဆိုရင္လည္း အခ်စ္သစ္ ရွာခ်င္သူေတြအတြက္ေတာ့ ရွမ္းကေလး ရွိေသးတာကို မေမ့ၾကဦးနဲ႔ေပါ့ဗ်ာ။ ကဲကဲ ကြ်န္ေတာ္ စာသိပ္ရွည္ရွည္ၾကီး မေရးတတ္ဘူးဗ်။။ ဒါဆိုဒီေလာက္နဲ႔ပဲ ေက်ာ္လာတဲ့ သၾကၤန္ရက္ၾကီးေတြကို ႏႈတ္ဆက္လိုက္တယ္ဗ်ာ...။ အားလံုးေသာ ညီအကို ေပါင္းႏွင့္ တကြ ညီအမ၊ အေဒၚ၊ ဦးေလး တူ၀ရီးမ်ားလည္း က်န္းမာ ခ်မ္းသာၾကပါေစလို႔ ကြ်န္ေတာ္ ရွမ္းကေလးက ဆုမြန္ေကာင္း ေတာင္းေပးလိုက္ပါတယ္ ခင္ဗ်ား...။ ကြ်န္ေတာ္ ၀တၳဳတစ္ပုဒ္ တင္ေပးလိုက္မယ္ဗ်ာ။ ၾကိဳက္ရင္ေတာ့ ဖတ္ေပါ့ဗ်ာ..၊ မၾကိဳက္ရင္ေတာ့ ခဲနဲ႔ လွမ္းမထု နဲ႔ေပါ့ဗ်ာ။ ကြ်န္ေတာ္နဲ႔ သိတဲ့ ကိုကိုမမေတြကို ေျပာတာပါ။ ကြ်န္ေတာ္နဲ႔ လူခ်င္းမေတြ႔ဖူးပဲ ခင္မင္ဖူးတဲ႔ ကိုကိုမမ ေတြကေတာ့ ဘယ္လိုလို႔ ထုႏုိင္မွာလဲံေနာ္။ ေသနတ္နဲ႔ ပစ္ေတာင္မထိဘူး။ ဟဲဟဲ<br />ရွမ္းကေလး</span></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/849715243362858056-2660062854022666735?l=shankalayimage.blogspot.com' alt='' /></div>ရွမ္းကေလးhttp://www.blogger.com/profile/17411092240580045929noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-849715243362858056.post-61653638456969241422008-03-27T09:14:00.002+07:002008-03-27T09:18:38.775+07:00<a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://3.bp.blogspot.com/_tTAdB5ngckA/R-sD1HyJpbI/AAAAAAAAAVE/QnA732s26ZY/s1600-h/kyaw-san.with-dog-face111.jpg"><img style="cursor: pointer;" src="http://3.bp.blogspot.com/_tTAdB5ngckA/R-sD1HyJpbI/AAAAAAAAAVE/QnA732s26ZY/s320/kyaw-san.with-dog-face111.jpg" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5182240007377233330" border="0" /></a><br /><br />ပံုေလးကိုၾကည့္ပါဦးဗ်<br /><span id="fullpost"><br />Type the rest of your post here.<br /><br />ရွမ္းကေလး<br /></span><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/849715243362858056-6165363845696924142?l=shankalayimage.blogspot.com' alt='' /></div>ရွမ္းကေလးhttp://www.blogger.com/profile/17411092240580045929noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-849715243362858056.post-62405888821027498302008-03-24T22:12:00.002+07:002008-03-24T22:15:57.893+07:00Blogger Blogger Blogger Blogger<br /><br />ႏုိင္ငံတိုင္းမွာ ေရးေနၾကတာ ဒီBlog<br />လူေတြၾကားမွာ ေခတ္စားေနတာ ဒီBlog<br />ေကာင္မေလးေတြ ေရးေနၾကတာ ဒီBlog<br />ကိုကိုၾကီးေတြ ေရးေနၾကတာ ဒီBlog<br />ဖြားဖြားၾကီးလဲ ေရးေနတာေပါ့ ဒီဘေလာ့<br />ေဟးေဟးေဟး S.P.O.T စေပါ့စ္<br /><br /><span id="fullpost">ႏုိင္ငံတကာမွာ ဒီBlog က ေနရာယူလာ၊ ေရြ၀ါေရာင္ေတာ္လွန္ေရး Blogger ေတြအကူအညီေပး၊ သတင္းေတြ အစံုအလင္ေရး C-Box မွာအျပည့္ပဲေဟ့၊ ဒီလိုနဲ႔ လေတြၾကာလာ၊ Blogger ေတြပိုပိုမ်ားလား<br /><br />ႏုိင္ငံေရးအေၾကာင္းေတြေရး Blogger ပဲေဟ့<br />လူမႈေရးအေၾကာင္းေတြေရး Blogger ပဲေဟ့<br />ခ်က္ျပဳတ္ေရးအေၾကာင္းေတြေရး Blogger ပဲေဟ့<br />ပညာေရးအေၾကာင္းေတြေရး Blogger ပဲေဟ့<br />နည္းပညာအေၾကာင္းေတြေရး Blogger ပဲေဟ့<br />လူေတြရီဖို႔ ဟာသေတြေရး Blogger ပဲေဟ့<br /><br />အေရးအသားေတြက အစံုအလင္ ဖတ္စရာေတြက တပံုတပင္၊ Blogger မွန္သမွ် မွတ္ယူၾက အာဏာရွင္မွန္သမွ် ဆန္႔က်င္ၾက၊ ဒီလုိနဲ႔ ႏွစ္ေတြၾကာလာ Blogger ေတြပိုပိုမ်ားလာ၊ အမွန္တရားေတြကို ေရးေနၾကတဲ့ Blogger ေတြက ပိုပိုမ်ားလာ၊ ျဖစ္ေနသမ် ေလာကၾကီးမွာ ဆန္႔က်င္ဘက္ဆိုတဲ့ ေ၀ါဟာရနဲ႔ မကင္းပါ၊ ဒါေၾကာင့္ Blogger ေတြထဲမွာလည္း သေဘာမေပါက္တဲ့ Blogger ေတြရွိေနတာ၊ ဒီလိုဆို ကြ်န္ေတာ္ေျပာျပမယ္၊ သေဘာမေပါက္တဲ့ Blogger ေတြကို၊ ခင္ဗ်ားတို႔တေတြ ေသခ်ာနားေထာင္၊ ခင္ဗ်ားတို႔လည္း လူပဲ၊ ကြ်န္ေတာ္တို႔လည္း လူပဲ၊ လူဆိုတာလူလိုေျပာရင္ လူလိုနားလည္တယ္.....<br /><br />Blogger Blogger Blogger Blogger<br /><br />ေကာင္ကေလးေတြ ေရးေနၾကတယ္ ဒီBlog<br />ဖိုးဖိုးၾကီးေတြ ေရးေနၾကတယ္ ဒီBlog<br />အပ်ိဳၾကီးေတြ ေရးေနၾကတယ္ ဒီBlog<br />ဖြားဖြားၾကီးလည္း ေရးေနတာပဲ ဒီBlog<br />ဆရာၾကီးေတြ ေရးေနၾကတယ္ ဒီBlog<br />၁ ႏွစ္သားလည္း ေရးေနတာပဲ ဒီBlog<br />လူပ်ိဳေလးေတြ ေရးေနၾကတယ္ ဒီBlog<br />ငါကိုယ္တုိ္င္လည္း ေရးေနတာပဲ ဒီBlog<br /><br />ေနာက္ဆံုးအေနနဲ႔ ကြ်န္ေတာ္တုိက္တြန္းမယ္..၊ အမိန္႔အာဏာဟူသမွ် Blogger မွန္သမွ် ဆန္႔က်င္ၾက... ေဟးးးးးးး<br /><br />ရွမ္းကေလး<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/849715243362858056-6240588882102749830?l=shankalayimage.blogspot.com' alt='' /></div>ရွမ္းကေလးhttp://www.blogger.com/profile/17411092240580045929noreply@blogger.com2tag:blogger.com,1999:blog-849715243362858056.post-6077605674011869832008-03-20T22:02:00.001+07:002008-03-20T22:05:13.067+07:00ကိုခ်င္း။ ။ မဂၤလာရွိတဲ့ ညခင္းခ်ိန္ခါ သာယာကာ ေပ်ာ္ရြင္ဖြယ္ရာ ေန႔ကေလးပါ ညီေလးကိုၾကီးတို႔ေရ၊<br />ရွမ္းကေလး။ ။ ဟုတ္ပါ့ဗ်ာ.. ကိုခ်င္းေရ၊ ၾကယ္ေတြလေတြစံုလို႔၊ လၾကီးကထိန္ထိန္သာ၊ ေနလံုးၾကီးကလည္း ထိန္ထိန္လင္းလို႔၊ ၀င္းပေျပာင္လက္ေနျပီတကား<br />ကိုခ်င္း ရွမ္းကေလးေခါင္းအား ထရိုက္<br />ကိုခ်င္း။ ။ မင္းကလည္း လုပ္ျပီ... အစပဲရွိေသးတယ္<br /><br /><span id="fullpost">ကိုကံသာ။ ။ ေဟ့ေဟ့... ေဟ့ေကာင္ေတြ၊ ေရွာက္ျပီး မဂၤလာရွိတယ္လို႔ သြားမေျပာနဲ႔ဦး<br />ရွမ္းကေလး။ ။ ဘာျဖစ္လို႔လဲဗ်<br /><br />ကိုကံသာ။ ။ သတင္းဆိုးေျပာျပမလို႔ေပါ့ကြ<br />ကိုခ်င္း ။ ။ လုပ္ျပီ..၊ မဂၤလာရွိတဲ့ သတင္းေလးၾကားရမလားလို႔.. စတာနဲ႔လုပ္ျပီ<br />ရွမ္းကေလး။ ။ ဒါဆို ဘာသတင္းတုန္း<br />ကိုကံသာ။ ။ ဟိုဟာေလကြာ... အက်ယ္ခ်ဴပ္ ခံေနရတဲ့ နအဖစစ္ဗိုလ္ေဟာင္းၾကီး ခင္ညြန္႔ကို နအဖစစ္ဗိုလ္ခ်ဴပ္ၾကီးေတြက ျပန္လြတ္လိုက္ျပီိဆိုပဲ။ <br />ကိုခ်င္း ။ ။ ေဟးေပ်ာ္လိုက္တာ..၊ ေပ်ာ္လိုက္တာ...<br />ကိုကံသာ။ ။ ခင္ညြန္႔လြတ္လာတာ နင့္အေဖ လြတ္လာတာမို႔လို႔ အဲ့ေလာက္ေတာင္ ေပ်ာ္ရလားဟ<br />ရွမ္းကေလး။ ။ ဟုတ္ပါ့ဗ်ာ.. အဲ့ေလာက္ဆိုးတဲ့ စစ္ဗိုလ္ခ်ဴပ္ေဟာင္းၾကီး လြတ္လာတာ သူမို႔လို႔ေပ်ာ္တယ္တဲ့၊ တသက္တကြ်န္း က်ခံထားရတဲ့ ေထာင္သားတစ္ေယာက္ ျပန္လြတ္ရင္ေတာင္ သူ႔ကိုျပန္လြတ္တာထက္ တန္ဖုိးရွိေသးတယ္<br />ကိုခ်င္း။ ။ ဟာ မင္းတို႔ ဘာသိလို႔လဲ ငါ့အကိုတစ္ေယာက္က ေထာင့္လွမ္းေရးမွာ (၂) ပြင့္၊ ငါ့အကိုနာမည္က ဖင္ညြန္႔ မင္းတို႔ ၾကားဖူးလို႔လား<br />ရွမ္းကေလး။ ။ ဒီမွာကိုခ်င္း ဖင္ညြန္႔ေတြ ခင္ညြန္႔ေတြ လာလုပ္မေနနဲ႔ အားလံုးဖင္ကြ်တ္သြားမယ္<br />ကိုခ်င္း။ ။ မင္းဟာ ဘာမွလည္း ဆုိင္ဘူး<br />ကိုကံသာ။ ။ ဟား မင္းတို႔ကို ငါေျပာျပရဦးမယ္ ဗိုလ္ခ်ဴပ္ခင္ညြန္႔ လြတ္လာျပီဆိုလို႔ မျပီးေသးဘူး သတင္းက ေနာက္တစ္ခု ရွိေသးတယ္<br />ရွမ္းကေလး။ ။ ဘာေျပာမွာတုန္း<br />ကိုကံသာ။ ။ အခုငါတို႔ ျမန္မာႏိုင္ငံမွာ က်ဴရွင္ ေနာက္တခု ထပ္တိုးလာျပီကြ<br />ကုိခ်င္း ။ ။ ခင္ဗ်ားဟာကလည္း က်ဴရွင္တုိးလာတာ ကြ်န္ေတာ္တို႔က ဘာလုပ္ရမလဲဗ်<br />ရွမ္းကေလး။ ။ ဟုတ္ပါ့ဗ်ာ.. ဘာလဲ ကိုကံသာက အိုၾကီးအိုမနဲ႔ က်ဴပ္ရွင္သြားမလို႔လား<br />ကိုကံသာ။ ။ ဟာ မင္းတို႔ကလည္း ဒီက်ဴရွင္က အလားကားသင္ေပးတာ အသက္ၾကီးတဲ့ လူေတြ မေခၚဘူးကြ.၊ လူငယ္လူရြယ္ေလးေတြပဲ ေခၚတာ<br />ကိုခ်င္း။ ။ ေဟဟုတ္လား..။ ဒါဆို သားသားက အခုမွ (၅)ႏွစ္<br />ကုိကံသာ။ ။ ေအးပါဆိုေနမွ ပိုက္ဆံေပးစရာမလိုဘူးေနာ္<br />ရွမ္းကေလး။ ။ ဟား ဟုတ္လားဗ် ကိုကံသာရ၊ ဒါဆိုရင္ေတာ့ ကြ်န္ေတာ္မယံုေတာ့ဘူးဗ်ာ.. <br />ကိုခ်င္း။ ။ ဒါနဲ႔ ခင္ဗ်ားက်ဴရွင္က ဘာက်ဴရွင္တုန္းဗ်၊ ျပီးေတာ့ ဘာေတြသင္တုန္း<br />ကိုကံသာ။ ။ ဗိုလ္ေလာင္းက်ဴရွင္ေလကြာ<br />ရွမ္းကေလး။ ။ ေရွာက္ေျပာ... ခင္ဗ်ားဟာ ဟုတ္လဲဟုတ္ဘူး<br />ကိုခ်င္း။ ။ ကိုကံသာ.။ ခင္ဗ်ားေျပာတဲ့ ဗိုလ္ေလာင္းက်ဴရွင္က ဗိုလ္ၾကီးေတြက သင္မဲ့သူေတြကို ျပည္သူလူထုေတြဆီကို ဘယ္လိုအႏိုင္က်င့္ရမလဲ ဘယ္လိုအျမတ္စားရမလဲ ဆိုတာေတြ သင္ေပးမွာေပါ့ေနာ္။<br />ကိုကံသာ။ ။ ေဟ့ေကာင္..၊ ဗိုလ္ေလာင္းက်ဴရွင္ဆိုမွေတာ့ ေရွ႔တန္းမွာ ဘယ္လိုစစ္တိုက္ရမလဲ ဘယ္လို လုပ္ရမလဲ၊ အဲ့ဒါေတြသင္မွာေပါ့<br />ရွမ္းကေလး။ ။ ဟာကိုခ်င္း အဲ့ဒီတင္ေပးမဲ့ ဗိုလ္ခ်ဴပ္၊ ဗိုလ္ၾကီးေတြက လဒ္စားနည္းေတြ သင္ေပးမလားဗ် ခင္ဗ်ားဘာတုန္း<br />ကိုကံသာ။ ။ ေအးေလ ရွမ္းကေလးေတာင္သိေသးတယ္<br />ရွမ္းကေလး။ ။ သူတို႔က မသင္ေပးဘူး...၊ သူတို႔ကိုယ္တိုင္ပဲ အဲ့ဒီ လဒ္စားတာေတြလုပ္တာ..၊ ထပ္သင္ေပးရင္ မေလာက္မွာေၾကာက္လို႔တဲ့<br />ကိုခ်င္း။ ။ ဟာကိုကံသာ...၊ ဒါဆိုဗိုလ္ေလာင္းက်ဴရွင္ေတာ့ မဟုတ္ဘူးဗ်..<br />ကိုကံသာ။ ။ ဘာက်ဴရွင္တုန္း<br />ကိုခ်င္း။ ။ တပ္သားက်ဴရွင္<br />ရွမ္းကေလး။ ။ ဟားခင္ဗ်ားဟာကလည္း မဟုတ္ပါဘူးဗ်ာ.. ေက်ာင္းမွာဆို သူငယ္တန္းေတာင္ သူမ်ားက်ဴရွင္မေပးဘူး..၊ ဘာလို႔ တပ္သားေတြ က်ဴရွင္ယူရမလဲ<br />ကိုခ်င္း။ ။ မင္းဘဲစဥ္းစားၾကည့္ေလ ဗိုလ္ေလာင္းက်ဴရွင္ဆို ဗိုလ္ေလာင္းေတြပဲ စစ္တုိ္က္ရ မွာေပါ့၊ တပ္သားေတြ ဘယ္တိုက္ရမလဲ။ အခုငါေတြ႔တာကေတာ့ ဗိုလ္ေတြက အိပ္ေနျပီး တပ္သားေတြက ၾကိတ္ေနရတာပဲ ေတြ႔ေနရတာ...<br />ကိုကံသာ။ ။ ေရွာက္ေျပာေတာ့မယ္ <br />ရွမ္းကေလး။ ။ ကဲကဲ အကိုတို႔ေရ... ကြ်န္ေတာ္တို႔တင္ပဲ ေဖ်ာ္ေျဖလုိ႔လဲ တုိင္းရင္းသားတို႔ရဲ့ အျငိမ့္သဘင္ၾကီးက ျပီးျပည့္စံုမွာ မဟုတ္ေသးဘူး<br />ကိုကံသာ။ ။ ဟုတ္တာေပါ့ကြာ... <br />ကိုခ်င္း။ ။ ေအးေပါ့ ဟုတ္တာေပါ့ကြာ... မင္းသမီးေလးလည္း အလွည့္ေပးဦးမွေပါ့ <br />ကိုကံသာ။ ။ ကဲေမာင္ရွမ္းေရ မင္းသမီး ေခ်ာရတနာေလးကို ေခၚလိုက္ပါဦးကြ<br />ရွမ္းကေလး။ ။ ကြ်န္ေတာ္က ေခၚရမယ္<br />ကုိခ်င္း ။ ။ မင္းကမေခၚဘူးလား<br />ရွမ္းကေလး။ ။ ေခၚမွာေပါ့<br />ကိုကံသာ။ ။ ေခၚကြာ<br />ရွမ္းကေလး။ ။ ကဲ အလွသကာတို႔ရဲ့ ထိတ္ေခါင္<br /> ပန္းတကာက တင္းစားထားတဲ့ ရွင္ဘုရင္မေလး<br /> လူတကာက ခ်စ္ျမတ္ႏိုးတယ္ဆိုတဲ့ ေခ်ာရတနာေလး<br /> ရွမ္းကေလးကိုခ်စ္တဲ့ ေခ်ာရတနာေလး <br /> ပရိတ္သတ္ေတြကို ေဖ်ာ္ေျဖရေလေအာင္ <br /> ေမာ္ဒယ္ေကေလးနဲ႔ ထြက္လာေစသတည္း...<br />ကိုခ်င္း ရွမ္းကေလးေခါင္းအား ေျပးရိုက္<br />ကိုခ်င္း။ ။ မင္းဟာ ေလွ်ာင္ေျပာေတာ့မယ္ ဟိုမွာၾကည့္ ရတနာေလး ရွက္သြားျပီေတြ႔လား လာရတာနာလည္း ရတာနာေလး ရွက္သြားတာ သူမ်ားမေတြေအာင္ ကိုခ်င္းရင္ခြင္ထဲမွာ ငံု႔ျပီးပုန္းေန<br />ကိုကံသာ။ ။ မင္းဟာ ဘာမွလည္း မဆိုင္ဘူး.. <br />မင္းသမီး။ ။ အကိုတို႔ေရ.. ရတနာက ပရိတ္သတ္ၾကီးကို ေဖ်ာ္ေျဖရမယ္ မဟုတ္ပါေပဘူးလားရွင္.. <br />ကိုကံသာ။ ။ ဟုတ္တာေပါ့ ငါ့ညီမေရ.. <br />ကိုခ်င္း။ ။ ဒါနဲ႔ ငါ့ညီမက ဘာသီခ်င္းနဲ႔ ပရိတ္သတ္ၾကီးကို ေဖ်ာ္ေျဖမွာလဲဟင္<br />ရတနာ။ ။ ဒီတခါမွာေတာ့ ညီမက အဆိုရွင္ ေဒၚမာမာေအး သီဆိုထားတဲ့ အသဲနာကမၻာမေက် ဆိုတဲ့သီခ်င္းနဲ႔ စစ္အာဏာရွင္ဆိုးၾကီးရဲ့ ဖိႏွိမ္မႈေတြကို ျပည္သူလူထုေတြနဲ႔ ႏုိင္ငံတကာကပါ မေမ့ေပ်ာက္ရေလေအာင္ သီဆိုျပီး ကျပေဖ်ာ္ေျဖဖို႔ ဆံုးျဖတ္ထားပါတယ္ အကိုတို႔ေရ..။<br />ရွမ္းကေလး။ ။ ကဲညီမေလးရတနာ မင္းတတ္ႏုိင္သေလာက္ ကိုယ့္တိုင္းျပည္အတြက္ ၾကိဳးစားေပးတဲ့အတြက္ တို႔ဖက္က အလြန္ပဲ ၀မ္းသာပါတယ္ကြာ.. ကဲကဲကဲ စလိုက္ၾကရေအာင္<br /><br />မွတ္ခ်က္။ ။ အားလံုးေသာ စာဖတ္ပရိပ္သတ္မ်ား အသဲနာ ကမၻာမေက် သီခ်င္းအား ၾကားဖူးၾကမယ္ ထင္ပါတယ္။ <br /><br />ျပီးပါျပီ<br /><br />ရွမ္းကေလး<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/849715243362858056-607760567401186983?l=shankalayimage.blogspot.com' alt='' /></div>ရွမ္းကေလးhttp://www.blogger.com/profile/17411092240580045929noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-849715243362858056.post-7299074607929529432008-03-20T15:51:00.002+07:002008-03-20T21:30:20.393+07:00ေၾသာ...ေၾသာ လူရယ္လို႔ျဖစ္လာရင္ေတာ့ ကိုယ့္ဘ၀တခုတည္းေသာ အက်ိဳးစီးပြားကို ၾကည့္တတ္ၾကပါတယ္။ ကိုယ့္စီးပြားအက်ိဳးကိုသာ ေအာင္ျမင္တိုးတက္ေအာင္ စြမ္းေဆာင္ေပးတဲ့၊ အေထာက္အကူျဖစ္တဲ့ လူတစ္စု၊ ဒါမွမဟုတ္ အာဏာတစု စတဲ့စတဲ့ လူေတြရဲ့ ေရွ႔မွာ မဆင္ျခင္၊ မစဥ္းစားပဲ ထိုသူတို႔ရဲ့ မေကာင္းကြက္ေတြကို ဖံုးဖိက မဟုတ္တာေတြ ေျပာျဖစ္ခဲ့တဲ့ သူေတြထဲက လူတစ္ဦးကေတာ့ ထုိင္း၀န္ႀကီးခ်ဳပ္ စမတ္က္ ဆြန္ဒရာ၀ဲ (Samak Sundaravej) ပဲ ျဖစ္ပါေတာ့တယ္။ <br /><span id="fullpost">ထိုင္းႏုိင္ငံဟာ ဘယ္ေလာက္ပဲတိုးတက္ေနပါေစ၊ ဘယ္ေလာက္ပဲ ျမန္မာႏုိင္ငံထက္ ေခတ္မွီေနပါေစ ထိုင္း၀န္ၾကီးခ်ဴပ္တခ်ိဳ႔ကေတာ့ ျမန္မာႏုိင္ငံရဲ့ ေခါင္းေဆာင္ေတြကို ေျမွာင့္ပင့္ေျပာဆိုေနၾက တာေတြ၊ ပစၥည္းလိုေသာ္ ပစၥည္းပိုင္ရွင္ကိုေတာ့ ဖားတတ္တဲ့ သူတို႔တေတြရဲ့ အက်င့္ေတြကို ယခုထက္ထိ ေဖ်ာက္ဖ်က္ေသးတာ မေတြ႔ရေသးပါဘူး။ ျမန္မာစစ္အစိုးရေတြကလည္း လည္ပါတယ္။ ထိုင္းေတြအေပၚမွာ (ဥပမာ- ထုိင္း၀န္ၾကီးခ်ဴပ္ တက္ဆင္၊ ယခုလက္ရွိ ထိုင္း၀န္ၾကီးခ်ဴပ္၊ စမတ္က္ ဆြန္ဒရာ၀ဲ) စသူေတြရဲ့ အေၾကာင္းေတြကို ေလ့လာစံုစမ္းျပီးမွ ေတြ႔ဆံုေဆြးေႏြးတာေတြ လုပ္တတ္ၾကပါတယ္။ ဗိုလ္ခ်ဴပ္ခင္ညြန္႔ကေတာင္ ထုိင္း၀န္ႀကီးခ်ဳပ္သစ္ စမတ္က္ ဆြန္ဒရာ၀ဲ (Samak Sundaravej) ရဲ့ဆရာျဖစ္တဲ့ ထုိင္း၀န္ၾကီးခ်ဴပ္ေဟာင္း တက္ဆင္ဆီကေတာင္ ထုိင္းဘတ္သန္း (၂၀) ခ်ီးသြားတာကိုပဲ ၾကည့္ၾကပါ။ ထုိင္း၀န္ၾကီးခ်ဴပ္ေတြရဲ့ ႏုိင္ကြက္ေတြကို အမိဖမ္းျပီးမွ အက်ပ္ကိုင္တာေတြ၊ ထုိင္းေတြစီးပြားေရး အကြက္ေကာင္းႏိုင္တဲ့ ဟိုဂိတ္ပိတ္၊ ဒီဂိတ္ပိတ္ လုပ္ျပလိုက္ရင္ ထုိင္းေတြ ဘယ္လိုျဖစ္သြားမလဲ ဆုိတာေတြကို ေသခ်ာစဥ္းစားအကြက္ ခ်ျပီးသား ျဖစ္ပါတယ္။ အရင္တက္ဆင္ အစိုးရလက္ထက္တုန္းက ထုိင္းနဲ႔ ျမန္မာႏုိင္ငံဟာ အခ်င္းခ်င္း တင္းမာမႈေလးေတြ ရွိတတ္ၾကပါတယ္။ သို႔ေပမဲ့လည္း ထိုတင္းမာမႈေတြကို ထုိင္းေတြဖက္ကပဲ ျပန္လည္အေလွ်ာ့ေပး လိုက္နာလိုက္ရတာေတြ ကေတာ့ ပိုျပီးေတာ့ မ်ားေနပါတယ္။ ဒါေပမဲ့ ထုိင္း၀န္ႀကီးခ်ဳပ္ စမတ္က္ ဆြန္ဒရာ၀ဲ (Samak Sundaravej) ကေတာ့ ျမန္မာႏုိင္ငံကို ပထမဦးဆံုး ခရီးစဥ္မွာ နအဖစစ္အစိုးရေတြကို ခ်ီးမြန္းေျပာဆို လိုပါျပီ။<br /> <br />အခုတခါ ျမန္မာႏုိင္ငံကို အလည္သြားတဲ့ ထုိင္း၀န္ၾကီးခ်ဴပ္ေဟာင္း တက္ဆင္ရဲ့ တပည့္ေတာ္ ထုိင္း၀န္ႀကီးခ်ဳပ္ စမတ္က္ ဆြန္ဒရာ၀ဲ (Samak Sundaravej) ကေတာ့ ျပီးခဲ့တဲ့ စက္တင္ဘာအေရးခင္းတုန္းက ရဟန္းသံဃာေတာ္ေတြကို ရက္ရက္စက္စက္ သတ္ျဖတ္ႏွိမ္နင္းခဲ့ရာမွာ အမိန္႔ေပးၾကိဳးကိုင္ခဲ့တဲ့ နအဖစစ္အစိုးရ ေခါင္းေဆာင္ စစ္ဗိုလ္ခ်ဴပ္ၾကီး သန္းေရြကို ေျဗာင္ေျဗာင္တင္းတင္းပင္ ထုိင္း၀န္ႀကီးခ်ဳပ္က ျမန္မာျပည္သည္ ဗုဒၶဘာသာႏိုင္ငံ ျဖစ္သလို ဗိုလ္ခ်ဳပ္မႉးႀကီးႏွင့္ စစ္ေခါင္းေဆာင္မ်ားသည္ ဗုဒၶဘာသာ ပီသစြာ တရားမွန္မွန္ထုိင္တယ္လို႔ ခ်ီးက်ဴးေျပာဆိုခဲ့ပါတယ္။ ကြ်န္ေတာ္အေနနဲ႔ ေမးလိုက္ခ်င္ပါတယ္။ ထုိင္း၀န္ၾကီးခ်ဴပ္ရဲ့ အိမ္မွာ တီဗြီေလး တလံုးေလာက္ေတာင္ မရွိဘူးလားလို႔။ ထုိင္း၀န္ႀကီးခ်ဳပ္ စမတ္က္ ဆြန္ဒရာ၀ဲ (Samak Sundaravej) ရဲ့ ေျပာၾကားသြားတဲ့ မဟုတ္မမွန္ စကားေတြကို လူသားမွန္ရင္ ဘယ္သူမွ လက္ခံမွာမဟုတ္ပါဘူး။ ထုိင္းရဲ့ ၀န္ၾကီးခ်ဴပ္ကိုုယ္တုိင္က မဟုတ္တာေတြ ေလွ်ာက္ေျပာသြားတဲ့ အခါမွာလည္း ထုိင္းႏုိင္ငံရဲ့ ေရွ႔ခရီးလမ္းကိုလည္း ကြ်န္ေတာ္ရင္ေလးေနမိပါတယ္။ ထိုင္းႏုိင္ငံထဲမွာ လုပ္ကိုင္စားေသာက္ေနထုိင္ေနတဲ့ ျမန္မာလူမ်ိဳးမ်ားအတြက္ ပိုျပီးေတာ့ စိုးရိမ္မိမယ္ဆိုလွ်င္ ပိုမွန္ပါလိမ့္မယ္။<br /> <br />ထိုင္း၀န္ၾကီးခ်ဴပ္ဟာ ဗုဒၶဘာသာ၀င္ တစ္ေယာက္ ဟုတ္လား၊ မဟုတ္ဘူးလား ဆိုတာကေတာ့ ကြ်န္ေတာ္မသိပါ။ ဒါေပမဲ့ ကြ်န္ေတာ္ေမးမဲ့ ဒုတိယ ေမးခြန္းကေတာ့ ထိုင္း၀န္ၾကီးခ်ဴပ္ဟာ တရားထုိင္တာေကာ သိလို႔လားလို႔ ထပ္ျပီးေတာ့ ေမးခ်င္ပါတယ္။ တရားထုိင္ရံုနဲ႔ ေကာင္းမြန္တဲ့ အစိုးရျဖစ္မယ္ဆိုလို႔ရွိရင္ နအဖစစ္အစိုးရေတြ၊ တရုတ္အစိုးရေတြ၊ စစ္အာဏာရွင္ၾကီးေတြဟာ တေနကုန္ လူေတြေရွ႔မွာ တရားပဲထုိင္ေနေတာ့မွာေပါ့။ <br /> <br />ထုိင္း၀န္ၾကီးခ်ဴပ္ရဲ့ ေျပာဆိုမႈေတြဟာ လက္မခံႏိုင္စရာေတြျဖစ္ေနလို႔လည္း ျမန္မာဒီမိုကေရစီအေရး လႈပ္ရွားေနတဲ့ ေခါင္းေဆာင္ေတြတင္မက ထိုင္းႏုိင္ငံရဲ့ ေခါင္းေဆာင္တစ္ဦးျဖစ္တဲ့ အာဆီယံအတြင္းေရးမွဴး ခ်ဳပ္ ဆူရင္း ပစ္တ္ဆူ၀န္ (Surin Pitsuwan) ကိုယ္တုိင္က ျမန္မာ့ႏုိင္ငံေရးအေျခအေနကို အေလးအနက္ နားလည္ဖို႔လိုၿပီး အကဲဆတ္မႈကို ေလးစားဖို႔လိုတယ္လို႔ ထုိင္း၀န္ႀကီးခ်ဳပ္ စမတ္က္ ဆြန္ဒရာ၀ဲ (Samak Sundaravej) ကို သတိေပးေျပာၾကားခဲ့ေၾကာင္းကို သတင္းဌာနအသီးသီးက ကြ်န္ေတာ္ ဖတ္ရႈခဲ့ရပါတယ္။ <br /> <br />ထိုင္း၀န္ႀကီးခ်ဳပ္ရဲ႕ေျပာဆိုိခ်က္အေပၚ ထိုင္းႏိုင္ငံမွာပဲ ဒီကေန႔ထုတ္ေ၀တဲ့ The Nation သတင္းစာ အယ္ဒီတာ့အာေဘာ္မွာလည္း အျပင္းအထန္ ေ၀ဖန္ထားပါေသးတယ္။ ထိုင္း၀န္ႀကီးခ်ဳပ္ရဲ႕ စကားေတြဟာ ထိုင္းႏုိင္ငံရဲ႕အေတြ႔အၾကံဳနည္းပါးမႈနဲ႔ သူ႔ရဲ႕ မဆင္မျခင္ ေျပာဆိုတတ္ေတြကို ေဖာ္ျပေနပါတယ္လို႔ ေရးျပ ထားပါတယ္။ မွန္ပါတယ္။ အခုမွ တက္လာတဲ့ ထုိင္း၀န္ၾကီးခ်ဴပ္ဟာ နအဖေတြကို ခ်ီးမြန္းေျပာဆို လိုက္တာဟာ ေကာင္ေလးတစ္ေယာက္က အခုပဲေတြ႔၊ အခုပဲျမင္တဲ့ ေကာင္မေလး တစ္ေယာက္ကို စခ်စ္လိုက္တဲ့ သေဘာပါပဲ။ ဘယ္ေန႔ဘယ္ခ်ိန္မွာ ဘာေတြျဖစ္မယ္၊ ေနာက္မွာျဖစ္ေပၚလာမဲ့ ဆိုးက်ိဳးရလဒ္ ေတြကို သူလံုး၀ မစဥ္းစားေတာ့ပါဘူး။ သိပ္မၾကာပါဘူး။ သူဒါ ဒီတိုင္းေရွ႔ဆက္သြားမယ္ ဆိုရင္ေတာ့ သူဟာနာမည္ဆိုး စာရင္း၀င္အတြင္း ေရာက္သြားမယ္ ဆိုတာကို ကြ်န္ေတာ္ လံုး၀ကို အၾကြမ္းမဲ့ ယံုၾကည္မိပါတယ္။ ထိုင္း၀န္ၾကီးခ်ဴပ္တာ ကိုယ္က်ိဳးစီးပြားေရး တခုထဲပဲၾကည့္ျပီး ျမန္မာႏုိင္ငံရဲ့ ယခုလက္ရွိ ျဖစ္ေပၚေနတဲ့ ႏုိင္ငံေရးအေျခအေနေတြကို မစံုစမ္း၊ မေလ့လာ၊ မစူးစမ္းပဲ ကိုယ့္ႏုိင္ငံရဲ့ ျပည္သူလူထုတင္မကပဲ ဗုဒၶဘာသာ၀င္ေတြရဲ့ ကိုးကြယ္ဆည္းပူး ရိုေသတဲ့ ရဟန္းသံဃာေတာ္ေတြကို ရက္ရက္စက္စက္ ဖမ္းဆီးေထာင္ခ် သတ္ျဖတ္ေနတဲ့ နအဖစစ္အစိုးရ အာဏာရွင္ေတြကို အၾကိမ္ၾကိမ္ ခ်ီးမြမ္းေျပာဆို ေနမယ္ဆိုရင္လည္း ႏုိင္ငံတကာကပါ သာမက ထိုင္းႏိုင္ငံက ထိပ္သီးေခါင္းေဆာင္မ်ားႏွင့္ ထုိင္းသတင္းဌာန အသီးသီးမ်ားကပင္ ထုိင္း၀န္ၾကီးခ်ဴပ္ စမတ္က္ ဆြန္ဒရာ၀ဲ (Samak Sundaravej)ကို ေ၀ဖန္တိုက္ခိုက္ေျပာဆိုလိမ့္မည္မွာ သူ႔ရဲ့ နအဖစစ္အစိုးရအေပၚ မဟုတ္တရား ခ်ီးမြန္းေျပာဆိုခဲ့တဲ့ ျမန္မာျပည္ကအျပန္ ပထမအဆံုးအၾကိမ္ စတင္ေ၀ဖန္ခံရတဲ့ အခ်က္ကို ၾကည့္ရင္သိႏုိင္ပါတယ္။ <br /> <br />စမတ္က္ ဆြန္ဒရာ၀ဲ (Samak Sundaravej)က စီးပြားေရးရဲ့ အရင္းအျမစ္ေတြကိုသာ ေလာဘစိတ္္ ထားျပီး ေ၀ဖန္မႈေတြကို ဂရုမစိုက္ဘဲ ေရွ႔ဆက္နအဖစစ္အစိုးရေတြကို ကာကြယ္ေျပာဆိုသြားမလား၊ ဒါမွမဟုတ္ ခဲနဲ႔ေပါက္ပစ္ခံရလိုက္တဲ့ စာသူငယ္လိုပဲ ျငိမ္ေနမလားဆိုတဲ့ လမ္းႏွစ္ခုထဲမွာ ဘယ္လမ္းေရြးမယ္ ဆိုတာကို ေတာ့ ေနာက္ေတာ့ တေျဖးေျဖးနဲ႔ တေရးေရး ေပၚလာပါလိမ့္မယ္။ ။<br /><br />ရွမ္းကေလး<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/849715243362858056-729907460792952943?l=shankalayimage.blogspot.com' alt='' /></div>ရွမ္းကေလးhttp://www.blogger.com/profile/17411092240580045929noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-849715243362858056.post-50074814134631118532008-03-17T14:51:00.002+07:002008-03-17T14:55:07.573+07:00<div style="text-align: justify;">March, 5, 2008 Wednesday<br /><br />“ဝန္ႀကီးခ်ဳပ္ေဟာင္း ဗိုလ္ခ်ဳပ္ႀကီးခင္ညြန္႔ႏွင့္ ၎၏မိသားစုဝင္မ်ားကို စတင္၍ ကန္႔သတ္ခ်က္ႏွင့္ ေနအိမ္ျပင္ပသို႔ သြားခြင့္ ျပဳၿပီျဖစ္ေၾကာင္း ခိုင္လံုသည့္ ရန္ကုန္သတင္းရင္းျမစ္တခုက ဧရာဝတီသို႔ ေျပာၾကားလိုက္သည္။” ဟူေသာ သတင္းတခုက ကြ်န္ေတာ့္ရဲ့ ကြန္ပ်ဴတာ ဖန္သားျပင္ေပၚမွာ အထင္းသားၾကီး လာကာေပၚေနစဥ္ ကြ်န္ေတာ္တေယာက္ စိတ္၀င္တစားနဲ႔ ဆက္ျပီးဖတ္ၾကည့္ ျဖစ္ခဲ့ပါတယ္။<br /><span id="fullpost"> နအဖစစ္အစိုးရတေတြဟာ သူတို႔လုပ္ခ်င္တုိင္း လုပ္ေနတယ္၊ ကိုင္ခ်င္တုိင္း ကိုင္ေနတယ္ဆိုတာ အခုမွမဟုတ္ပါဘူး။ ကြ်န္ေတာ္မေမြးခင္ အခ်ိန္ကတည္းကပါ။ ဗိုလ္ခ်ဴပ္ၾကီး ခင္ညြန္႔ကို သူတို႔အာဏာရွင္ တသိုက္ အက်ယ္ခ်ဴပ္ဘ၀မွ လြတ္ေျမာက္လိုက္ျခင္းဟာ သတင္းဆိုးတခု ျဖစ္ႏုိင္သလို၊ သတင္းေကာင္း ဆိုတာလည္း ျဖစ္ႏုိင္ပါတယ္။ မျဖစ္မေနမို႔လို႔ လြတ္လိုက္ျခင္းလည္း ျဖစ္ႏုိင္ပါတယ္။ ဘယ္လိုပဲ ျဖစ္ေနပါေစ။ နအဖစစ္အစိုးရေတြ အာဏာရွင္တသိုက္က ဗိုလ္ခ်ဴပ္ခင္ညြန္႔ကို လြတ္လိုက္ျခင္းဟာ သူတို႔ အက်ိဳးစီးပြားေၾကာင့္ လြတ္လိုက္ျခင္းလား၊ သူတို႔အာဏာေတြ တည္ျမဲေရးအတြက္ လြတ္လိုက္ျခင္းလား စတာေတြဆိုတာကေတာ့ မည္သူမည္၀ါမွ ေျပာဆိုႏုိင္လိမ့္မည္ မဟုတ္ပါ။ ဒါေပမဲ့ ကြ်န္ေတာ္ကေတာ့ နဲနဲေလာက္ ေ၀ဖန္ပါရေစ။ ကြ်န္ေတာ့္အေနနဲ႔ နအဖကို ေ၀ဖန္တယ္ဆိုတာကလည္း မေကာင္းတာၾကီးပဲ ေ၀ဖန္ခဲ့ဖူးပါတယ္။ နအဖေကာင္းပါတယ္လို႔ ကြ်န္ေတာ္တခါမွ မေျပာခဲ့ဘူး၊ မေ၀ဖန္ခဲ့ဘူးဆိုတာ အရင္တုန္းကေရးသားထားတဲ့ ေဆာင္းပါးမ်ားကို ျပန္ၾကည့္လွ်င္ သိႏုိင္ပါသည္။ နအဖေတြေကာင္းတယ္လို႔ ေျပာရေအာင္လည္း သူတို႔တေတြက ေကာင္းတာကို တခုမွ မလုပ္ခဲ့ပါဘူး။ ကိုယ့္ႏုိင္ငံသား မည္သူမဆို ကိုယ့္ႏုိင္ငံကို ၾကီးၾကပ္ေနတဲ့ လူၾကီးတေယာက္ကိုေတာ့ ေကာင္းတယ္လို႔ ခ်ဴီးက်ဴးခ်င္ၾကမွာပါ။ ဒါေပမဲ့ ကိုယ့္ႏိုင္ငံကို အုပ္ခ်ဴပ္တဲ့ လူၾကီးတေယာက္က လမ္းေဘးက သူေတာင္းစားေလာက္ေတာင္ အသိဥာဏ္မရွိဘူးဆိုရင္ေတာ့ အဲ့ဒီလူၾကီး တေယာက္ကို ေကာင္းတယ္လို႔ ေျပာေနသူေတြဟာ ကပ္ဖားမွ စားရတဲ့သူေတြလို႔ သတ္မွတ္လို႔ ရပါတယ္။ အဲ့ဒီလို သူေတာင္းစားေလာက္ေတာင္ အသိဥာဏ္မရွိတဲ့ လူေတြဟာ မေကာင္းပါဘူးလို႔ တိုက္ရိုက္ေျပာရဲတဲ့ လူေတြ ရွိသလို၊ မေျပာရဲတဲ့ လူေတြလဲ ကြ်န္ေတာ္တို႔ ျမန္မာႏုိင္ငံၾကီးမွာ တပံုတပင္ၾကီးပင္ ျဖစ္ပါေတာ့သည္။ မည္သို႔ပင္ျဖစ္ေစ ကိုယ့္ႏုိင္ငံကို အုပ္ခ်ဴပ္ေနတဲ့ လူၾကီးတေယာက္ကို သူေတာင္းစားလို႔ ေခၚရတာဟာ “သူေတာင္းစားေတာင္ သိကၡာက်ပါတယ္ကြာလို႔” ေျပာတဲ့လူေတြကလည္း တပံုတပင္ၾကီးေပ့ါဗ်ာ။ </span><br /><span id="fullpost"> ကြ်န္ေတာ္ေ၀ဖန္ခ်င္သေလာက္ ေရးရရင္ နအဖစစ္အစိုးရေတြဟာ ဘာျဖစ္လို႔ အခုမွ ဗိုလ္ခ်ဴပ္ၾကီး ခင္ညြန္႔ကို လြတ္လိုက္သလဲ၊ လြတ္သင့္လြတ္ထုိက္တဲ့ သူေတြကို ဘာလို႔ မလြတ္ေပးတာလဲ? ေမးခြန္းေတြကေတာ့ အမ်ားၾကီး ရွိပါတယ္။ အေမးသာရွိျပီး အေျဖသာ ထြက္မလာမွာ ေၾကာက္လို႔ မ်ားမ်ားစားစား မေမးခ်င္ပါဘူး။ နအဖေတြ ဗိုလ္ခ်ဴပ္ၾကီး ခင္ညြန္႔ကို လြတ္လိုက္ျခင္းဟာ ဦးခင္ညြန္႔ဆီက အၾကံေတြမ်ား ေတာင္းခ်င္လို႔လား? ဒါမွမဟုတ္ ဗိုလ္ခ်ဴပ္ၾကီး ခင္ညြန္႔ကို ေရြးေကာက္ပြဲ၀င္ခိုင္းမလို႔လား? ေရြးေကာက္ပြဲ ၀င္ခုိင္းမယ္ဆိုတာကေတာ့ ဘယ္လိုမွ မျဖစ္ႏုိင္တဲ့ လုပ္ေဆာင္ခ်က္တခုပါ။ ဒါမွမဟုတ္ ဗိုလ္ခ်ဴပ္ၾကီး ခင္ညြန္႔ကို အက်ယ္ခ်ဴပ္မွ လြတ္လိုက္ျပီ ဆိုတဲ့ သတင္းကို နအဖေတြကို ျပည္သူလူထုၾကားမွာ ထုတ္လြင့္လိုက္ရင္ ျပည္သူေတြမ်ား ဇေ၀ဇ၀ါျဖစ္ျပီး ေရြးေကာက္ပြဲၾကရင္ သူတို႔ဘက္မ်ား မဲပိုျပီး ထည့္မလားဆိုတဲ့ အေတြးေတြမ်ား ရုတ္တရက္ ၀င္သြားလား? ဒါမွမဟုတ္ ခင္ညြန္႔မ်ား ငါတို႔ အာဏာေတြ ထိန္းသိမ္းထားႏုုိင္စြမ္းရွိတဲ့ အၾကံဥာဏ္ေလးမ်ား ဒီေကာင့္မွ ရွိမလားမသိဘူး ဆိုျပီး နအဖစစ္ေခါင္းေဆာင္ ဗိုလ္ခ်ဴပ္ၾကီး သန္းေရြမ်ား စဥ္းစားေလမလား? ဒါမွမဟုတ္ အက်ယ္ခ်ဴပ္ခံ ဘ၀နဲ႔ေနမယ့္အစား၊ ငါတခုခုေတာ့ လုပ္မွ ျဖစ္မယ္ဆိုျပီး နအဖစစ္ဗိုလ္ခ်ဴပ္ေဟာင္းၾကီး ဦးခင္ညြန္႔ကိုယ္တုိင္က ယခုလက္ရွိ အာဏာမျမဲတျမဲ ရွိေနတဲ့ နအဖစစ္အာဏာေခါင္းေဆာင္ေတြရဲ့ အေျခအေနကိုသိျပီး အာဏာဆက္သိမ္းထားႏုိင္ဖို႔ ငါ့မွာအၾကံရွိတယ္ ဆိုျပီး သတင္းလြင့္ျပီး သန္းေရြမ်ား ငါ့ဆီလာျပီး တုိင္ပင္ေလမလား? စတဲ့စတဲ့ ေတြးေခၚမႈေတြကို ေတြးေလမလားေပါ့။ </span><br /><span id="fullpost"> ဘယ္လိုပဲျဖစ္ေနပါေစ။ အရင္တုန္းက အာဏာပါ၀ါေတြ လုၾကလို႔ အခ်င္းခ်င္း ဖမ္းဆီးေထာင္ခ်ကာ လက္ဦးသူႏိုင္တဲ့သူတို႔ရဲ့ အာဏာလုပြဲေတြဟာ အရွိန္အ၀ါၾကီးလွပါတယ္ဆိုတဲ့၊ ဘုရားတရားကိုင္းရႈိင္းလွ ပါတယ္ဆိုတဲ့ စစ္အာဏာေခါင္းေဆာင္ နအဖစစ္ဗိုလ္ခ်ဴပ္ၾကီး ခင္ညြန္႔ခဗ်ာ စစ္ဗိုလ္ခ်ဴပ္ၾကီး သန္းေရြရဲ့ ဖမ္းဆီးမႈၾကီးကို ခံခဲ့ရျပီး အခုအခါမွာေတာ့ နအဖစစ္ဗိုလ္ခ်ဴပ္မႈးၾကီး သန္းေရြရဲ့ အမိန္႔တခုေၾကာင့္လား၊ အာဏာတသိုက္ ေကာင္းစားဖို႔လား၊ စတာေတြေၾကာင့္ အခုေတာ့ အက်ယ္ခ်ဴပ္ကေန လြတ္လပ္ခြင့္ေလးေတာ့ ရေနပါျပီ။ လြတ္လပ္ခြင့္ရတာနဲ႔ ခင္ညြန္႔ခင္ဗ်ာ ဘုရားကိုတန္းေျပးေတာ့တာပဲ။ မုတ္ဆိတ္ေမြး၊ ပါးသိုင္းေမြးေတြကိုေတာင္ မရိတ္ေတာ့ဘူး ဆိုပဲ။ ေနအိပ္ထဲမွာေနျပီး သံေ၀ဂေတြရေနျပီ ထင္တယ္ေနာ္။ ခင္ညြန္႔မ်ား စက္တင္ဘာ အေရးခင္းတုန္းက သတင္းေတြၾကားျပီး သူ႔အာဏာလုဖက္ ေပါက္ေဖာ္ၾကီးေတြက သံဃာေတာ္ေတြကိုပါ မက်န္ ေသနတ္နဲ႔ပစ္၊ ဓါတ္တို္င္မွာ ခ်ည္ျပီးရိုက္ စတဲ့စတဲ့ သတင္းအေထြေထြကို ၾကားျပီး အာဏာရွင္ေတြကို မ်က္မုန္းမ်ားက်ိဳးေလမလား၊ ဒါမွမဟုတ္ အာဏာတသိုက္က သူ႔ကို လြတ္ျငိမ္းခ်မ္းသာခြင့္ေလး ျပဳတဲ့အတြက္၊ အရင္လိုပဲ ေဘးကေန လက္ခုတ္တီး အားေပးေနမလား စတဲ့စတဲ့ ပံုရိပ္ေတြဟာလည္း မၾကခင္ လေတြအတြင္းမွာ တေရးေရး ေပၚေပါက္လာမယ္လို႔ ကြ်န္ေတာ့္စိတ္ထဲက ေတြးထင္ျမင္ေယာင္မိပါတယ္။ </span><br /><span id="fullpost"> တကယ္ဆိုရင္ အခုခ်ိန္မွာ နအဖစစ္အာဏာရွင္ေတြက လြတ္ေပးသင့္ လြတ္ေပးထိုက္တဲ့လူေတြျဖစ္တဲ့ ဒီမိုကေရစီေခါင္းေဆာင္ ေဒၚေအာင္ဆန္းစုၾကည္တို႔၊ ဦး၀င္းတင္၊ (၈၈)မ်ိဴးဆက္ေက်ာင္းသားမ်ား၊ စတဲ့စတဲ့ ႏိုင္ငံအတြက္ အေရးၾကီးတဲ့ လူေတြကို လြတ္ေျမာက္ခြင့္ မေပးေသးဘဲ ႏုိင္ငံအတြက္ ဘာမွမဆိုင္တဲ့ သူတို႔ေသာက္ေဖာ္ေသာက္ဖက္လည္းျဖစ္၊ စားေဖာ္စားဖက္လည္းျဖစ္၊ အာဏာလုဖက္လည္းျဖစ္တဲ့ အာဏာရွင္ေဟာင္းၾကီး ဗိုလ္ခ်ဴပ္ခင္ညြန္႔ကို လြတ္ေျမာက္ခြင့္ တစိတ္တေဒသ ေပးလိုက္ျခင္းဟာ ကြ်န္ေတာ့္အတြက္တင္ သာမက ျမန္မာႏုိင္ငံနဲ႔ဆိုင္တဲ့ လူသားအားလံုးအတြက္ပါ ေတြးစရာေတြ ျဖစ္လာပါတယ္။ ဒါေၾကာင့္ အာဏာရွင္ေတြဟာ ဦးေႏွာက္မရွိတဲ့ လူသားေတြလို႔ တင္စားတာလဲ မထူးဆန္းပါဘူး။ </span><br /><span id="fullpost"> ေလာကၾကီးမွာ လူရယ္လို႔ျဖစ္လာရင္ ကိုယ့္ကိုယ္ကို ေကာင္းမြန္တဲ့ ဘ၀၊ ေကာင္းမြန္တဲ့ အဆင့္အတန္းမွာ ေနခ်င္ၾကပါတယ္။ ဒါေပမဲ့ လူ႔ေလာကၾကီးမွာ အင္မတန္ ခ်မ္းသာျပီး ျပီးျပည့္စံုတဲ့ ဘ၀ကို ပိုင္ဆိုင္ၾကေသာ္လည္း စိတ္ဖိစီးမႈမ်ား၊ စိတ္ဆင္းရဲမႈမ်ား စတာေတြကို အမ်ားအားျဖင့္ေတာ့ ခံစားရၾကပါတယ္။ ကြ်န္ေတာ္ေျပာသလိုပါပဲ ကြ်န္ေတာ္တို႔ ျမန္မာႏုိင္ငံၾကီးမွာလည္း အင္မတန္မွ ျပီးျပည့္စံုတဲ့ လူေတြရွိပါတယ္။ အဲ့ဒီလုိ ျပီးျပည့္စံုတဲ့ လူေတြဟာ ဘယ္သူေတြလဲလို႔ လက္ညိုးထိုးျပ မီးေမာင္းထိုးျပစရာ မလိုဘူးလို႔ ကြ်န္ေတာ္ထင္ပါတယ္။ သို႔ေပမဲ့ သူတို႔ေတြရဲ့ ဘ၀ေတြဟာ အမွန္တကယ္ ျပီးျပည့္စံုျပီလားလို႔ ဆန္းစစ္ရပါမယ္။ ကြ်န္ေတာ့္အေနနဲ႔တင္မကပဲ လူတို႔ရဲ့ အေတြးရပ္၀န္းတခုက ေျပာရမယ္ဆိုရင္ ယခုလက္ရွိ ျမန္မာႏုိင္ငံကို မတရား အုပ္ခ်ဴပ္ေနတဲ့ အစိုးရေတြဟာ သူတို႔လိုတာေတြကို ေတာင့္တလို႔ရေပမဲ့ သူတို႔မွာလည္း ဖိအားေတြ၊ စိတ္ဖိစီးမႈေတြ၊ မေျပလည္တာေတြ စိတ္ဆင္းရဲမႈေတြ ရွိေနၾကပါတယ္။ စိတ္ဆင္းရဲမႈေတြ၊ မေျပလည္တာေတြ ဆိုတာေတြကေတာ့ လူတို႔ရဲ့ ဘ၀တေကြ႔မွာ တၾကိမ္တခါေလာက္ကေတာ့ ၾကံဳတတ္ပါတယ္။ အဲ့ဒီစိတ္ဆင္းရဲမႈေတြ၊ မေျပလည္မႈေတြကို ေျဖရွင္းတဲ့အခါမွာ ရိုးသားေျဖာင့္မတ္တဲ့ နည္းေတြနဲ႔ ေျဖရွင္းႏုိင္ၾကသလို၊ ေကာက္က်စ္စဥ္းလဲတဲ့ နည္းလမ္းေတြနဲ႔လည္း လူေတြအမ်ိဳးမ်ိဳးက နည္းလမ္းအမ်ိဳးမ်ိဳးနဲ႔ ေျဖရွင္�