မိတ္ေဆြမ်ားခင္ဗ်ား....ထိုဟာသမဟုတ္သဟုတ္ေသာ.အေၾကာင္းအရာေလးႏွင့္ မေရးတတ္ေရးတတ္ေရးထားေသာ..အေၾကာင္းအရာေလးအား ဖတ္သြားရင္းႏွစ္သစ္မွာ ေပ်ာ္ရြင္ျခင္းေတြနဲ႔ပဲ ရင္ဆိုင္ျခင္းျဖစ္ရပါေစဟုဆုေတာင္းေပးရင္း............
ကုိေရြေသြး။ ။ ကဲ...ႏွစ္သစ္လည္းေရာက္လို႔လာေပါ့... ဒီ(၂၀၀၈)ႏွစ္သစ္ၾကီးမွာ...ေပ်ာ္ရြင္ ျခင္းေတြနဲ႔...ဘ၀တေလွ်ာက္လံုးရပ္တည္နုိင္ၾကပါေစလို႔...လူအေပါင္းတို႔ကို...ကြ်န္ေတာ္ ေမာင္ေရြေသြးက...ဆုေတာင္းေပးလိုက္ပါတယ္ခင္ဗ်ား။
ကိုေရြေသြးစကားဆံုးေသာအခါ ကိုသံခဲ ေျခေထာက္ေထာ့နဲ႔ေထာ့နဲ႔ နဲ႔ ကိုေရြေသြးအနားသို႔ လမ္းေလွ်ာက္လာ။
ကိုေရြေသြး။ ။ ဘယ္လိုကေန..ဘယ္လိုျဖစ္လို႔ ေထာ့နဲ႔ေထာ့နဲ႔နဲ႔လမ္းေလွ်ာက္လာရသလဲဗ် ကိုသံခဲရ။ ေမာ္ဒယ္ဂဲလ္ျပေနတာေတာ့မဟုတ္ပါ၀ူးေနာ္။
ကိုသံခဲ။ ။ ဘယ္ကလာေမာ္ဒယ္ဂဲလ္ျပရမွာလည္းဗ်။ ေမာ္ဒယ္ဂဲလ္ျပရင္ခင္ဗ်ားေရွ႔မွာ ေတာင္မျပဘူး။ မေန႔က ရန္ကုန္မွာ ေဘာလံုးပြဲမွာဗ်ာေခ်ာ္လဲလို႔။
ကိုေရြေသြး။ ။ အားလား...ကိုသံခဲက ေဘာလံုးေတြဘာေတြကန္လို႔ပါလား...
ကိုသံခဲ။ ။ မဟုတ္ဘူးဗ်။
ကိုေရြေသြး။ ။ ဒါျဖင့္ဒိုင္လူၾကီးေပါ့။
ကိုသံခဲ။ ။ မဟုတ္ေသးဘူး။
ကိုေရြေသြး။ ။ ဒါျဖင့္နည္းျပလား။
ကိုသံခဲ။ ။ ခင္ဗ်ားေျပာတာတခုမွမဟုတ္ဘူး။ ကြ်န္ေတာ္က ေဘးကေဘာေကာက္ဗ်။
ကိုေရြေသြး။ ။ ေဘာလံုးေကာက္ရံုနဲ႔ဒူးေတာင္ျပဲရလားဗ်ာ။
ကိုသံခဲ။ ။ ႏုိင္ငံတကာမွာသြားကန္တဲ့ ျမန္မာလက္ေရြးစင္အသင္းကေကာင္ေတြေလ.. ဒီေကာင္ေတြေကာင္းေကာင္းကန္ရင္ေတာ့ ကြ်န္ေတာ့္ဒူးဘယ္ျပဲမလဲဗ်.. အခုဟာက အဟင့္ဟင့္ ေျပာရင္းနဲ႔ငိုခ်င္လာျပီ
ကိုေရြေသြး။ ။ ဘယ္လိုကန္သလဲဗ်။
ကိုသံခဲ။ ။ ေျခေထာက္နဲ႔ကန္တယ္ေလ...
ကိုေရြေသြး။ ။ ခင္ဗ်ားကလည္းဗ်ာ.. ေျခေထာက္နဲ႔မကန္လို႔ဘယ္လိုကန္ရမလဲဗ်..ေအာ သိျပီ.. ျမန္မာေတြ.. ေဘာလံုးသြားကန္သာ.. တခါမွမႏိုင္လို႔... လက္နဲ႔ကန္ခုိင္းမလို႔လား..
ကိုသံခဲ။ ။ စကားဆံုးေအာင္နားမေထာင္ပဲနဲ႔ ျဖတ္မေျပာနဲ႔ဗ်ာ..
ကိုေရြေသြး။ ။ ဒါဆိုလဲေျပာဗ်ာ...
ကိုသံခဲ။ ။ ဒီလုိဗ်.. သူတို႔တေတြက ဂိုးနားေရာက္ရင္ ကန္လိုက္တာ။
ကိုေရြေသြး။ ။ ဂုိးေပါက္ထဲ၀င္သြားေရာလား...
ကိုသံခဲ။ ။ အင္း၀င္ေတာ့၀င္သြားတယ္.. ေဘာလံုးကြင္းနားက ေဘးအိမ္ေတြထဲကို
ကိုေရြေသြး။ ။ ကြ်န္ေတာ္သိတယ္အဲ့ဒါဘာေၾကာင့္လဲဆိုတာ...
ကိုသံခဲ။ ။ ေျပာပါဦးဗ်.
ကိုေရြေသြး။ ။ ဟိုေကာင္ေတြကန္သြင္းမလို႔လုပ္တုန္း... ေဘးနားက လုံျခံဳေရးေတြ တုတ္ျပလို႔မဟုတ္လား.
ကိုသံခဲ။ ။ ေဘာလံုးပြဲနဲ႔လုံျခံဳေရးမွမဆိုင္တာဗ်...
ရုတ္တရက္ကိုငေပ်ာ့၀င္လာ။
ကိုငေပ်ာ့။ ။ သိပ္ကိုဆိုင္တာေပါ့ဗ်ာ... ဟိုဘက္မွာ သန္းေရြေျမးၾကီးဖိုးလျပည့္ပါတာေန မွာေပါ့။
ကိုေရြေသြး။ ။ ဒါနဲ႔ခင္ဗ်ားဟာက... မိုးလံုေလလံကြင္းဆို..ကိုသံခဲရ။
ကိုသံခဲ။ ။ မိုးေတာ့လံုတယ္ဗ်
ကိုငေပ်ာ့။ ။ ဘာမလံုတာလဲဗ်
ကိုသံခဲ။ ။ ေလမလံုတာ
ကိုေရြေသြး။ ။ ထားလိုက္ပါေတာ့ဗ်ာ.. ခင္ဗ်ားက ဘယ္လုိကေနဘယ္လိုလို႔ ဒူးျပဲရတာလဲ..
ကိုသံခဲ။ ။ သူတို႔ကန္ေတာ့ကြ်န္ေတာ္ကလည္း ေဘာေကာက္ျဖစ္ေနေတာ့ လိုက္ ေကာက္ရတာေပါ့...ဒါေပမဲ့ လံုျခံဳေရးေတြကတခါးမဖြင့္ေပးဘူးဗ်...
ကိုငေပ်ာ့။ ။ ဒါဆို..ေဘာပြဲျပီးရင္.. ညီလာခံေထာက္ခံခုိင္းမလို႔ျဖစ္မယ္..
ကိုေရြေသြး။ ။ ဒါနဲ႔ခင္ဗ်ားလည္းေဘာမေကာက္ေတာ့ဘူးေပါ့...
ကိုသံခဲ။ ။ ဟင္ခင္ဗ်ားကလည္း ဘယ္လိုေျပာလိုက္တာလဲဗ်ာ.. ကြင္းထဲကထြက္သြား တဲ့ ေဘာလံုးကို သြားမွမေကာင္ရင္ ေဘာေကာက္သိကၡာက်တာေပါ့ဗ်ာ။
ကိုငေပ်ာ့။ ။ အားလား..လာေသးတယ္..ေဘာေကာက္ကမ်ား..
ကိုေရြေသြး။ ။ ခင္ဗ်ားေျပာလိုက္ရင္ၾကီးၾကီးက်ယ္က်ယ္..ဒါဆိုခင္ဗ်ားဘယ္လိုသြားေကာက္ တာလဲ..
ကိုသံခဲ။ ။ ျမန္မာစိတ္ဓါတ္ေလ..ခင္ဗ်ားသိတယ္မဟုတ္လား....
ကိုေရြေသြး။ ။ ဘယ္လိုစိတ္ဓါတ္လဲဗ်
ကိုငေပ်ာ့။ ။ လုပ္ပါဦး..ျမန္မာစိတ္ဓါတ္နဲ႔...ႏုိင္ငံျခားစိတ္ဓါတ္ႏွုိင္းယွဥ္ၾကည့္ရေအာင္..
ကိုသံခဲ။ ။ အေပါက္မဖြင့္ရင္...ဖြင့္တဲ့အေပါက္ကတိုးျပီးသြားေကာက္တာေပါ့ဘယ္ရမလဲ
ကိုေရြေသြး။ ။ သြားေကာက္ေတာ့ရေရာလားဗ်....
ကိုသံခဲ။ ။ အဟင့္ဟင့္
ကိုငေပ်ာ့။ ။ ဘာျဖစ္တာလဲဗ်
ကိုသံခဲ။ ။ မေျပာခ်င္ဘူးဗ်ာ...
ကိုေရြေသြး။ ။ ဘယ္လိုျဖစ္တာလဲ...
ကိုသံခဲ။ ။ ၀င္တိုးတဲ့အေပါက္မွာတင္ ဆုိင္းပုဒ္ေလးနဲ႔ေရးထားတာ
ကိုေရြေသြး။ ။ ျမန္မာျပည္ဒီေလာက္တိုးတက္ေနတာ... စည္းကမ္းရွိပါလို႔ေရးထားတာေပါ့ေနာ္။
ကိုငေပ်ာ့။ ။ ဒါမွတို႔ျမန္မာကြ။
ကိုသံခဲ။ ။ မဟုတ္ဘူးဗ်...
ကိုငေပ်ာ့။ ။ ဒါျဖင့္... ျခံစည္းရိုးေပါက္မတိုးရလို႔ေရးထားတာေပါ့ေနာ္...။
ကိုသံခဲ။ ။ မဟုတ္ေသးဘူးဗ်....။
ကိုေရြေသြး။ ။ စိတ္မရွည္ေတာ့ဘူးဗ်ာ။ ဟိုဟာမဟုတ္... ဒီဟာမဟုတ္နဲ႔.. ဒါဆိုပါလဲဗ်ာ..
ကိုသံခဲ။ ။ မိတ္ေဆြအေပါင္းတို႔.. အေပါက္တိုးခ်င္ရင္... ပိုက္ဆံ (၁၀၀၀) ထည့္ျပီး တိုးပါရန္လို႔ ဆိုင္းပုဒ္ၾကီးၾကီးေရးထားျပီး... ေဘးနားမွာအလွဴခံပံုးနဲ႔ဗ်...
ကိုေရြေသြး။ ။ ေအာ..အဲ့ဂလိုလား.. ဒါနဲ႔ခင္ဗ်ားလည္း..ပိုက္ဆံ(၁၀၀၀)ေပးျပီးသြား ေကာက္ေရာလာ..ေဘာေကာက္သိကၡာေလးဘာေလးေပါ့.
ကိုသံခဲ။ ။ ဟာခင္ဗ်ားကလည္းဗ်ာ... ပိုက္ပိုက္မရွိလို႔... ေဘာသြားေကာက္စား ပါတယ္ ဆိုမွ.. ဘာလို႔သြားထည့္ရမလည္းဗ်... ေၾကာက္လြန္းလို႔ျပန္ေျပးလာတာ... ေျပးလာရင္း ကြ်န္ေတာ္ဒူးျပဲသြားတာေပါ့ဗ်ာ။
ကိုေရြေသြး။ ။ ဒါလည္းျမန္မာစိတ္ဓာတ္ပဲဗ်... ဒါေတြထားလိုက္ပါေတာ့ ခင္ဗ်ားအနာေလးျပ ပါဦး...အရင္ကကြ်န္ေတာ္လည္း..ၾကက္ေျခနီသင္တန္းတက္ထားေတာ့...ေဆးပိုင္းေလးလည္း နည္းနည္းပါးပါးေတာ့တတ္ပါတယ္ဗ်ာ...
ကိုငေပ်ာ့။ ။ ေမာင္သံခဲေတာ့ကံေကာင္းတယ္ဗ်ာ။
ကိုေရြေသြး။ ။ ဟားခင္ဗ်ားကလည္း...ကိုသံခဲကဒူးျပဲေနတာဆိုမွ..ဘယ္လိုလို႔ကံေကာင္းရ တာလဲဗ်။
ကိုငေပ်ာ့။ ။ ကိုသံခဲေတာ့ပြတာပဲဗ်ာ။
ကိုသံခဲ။ ။ ခင္ဗ်ားကလည္းဗ်ာ... ဘယ္လိုလို႔ပြရမလဲဗ်... ဒီမွာက ဒူးေတာင္နာလို႔ ေတာ္ေတာ္ေလးကိုပြေနျပီ...အေရးထဲက.. အားေပးမယ္ကိုမရွိဘူး...
ကိုေရြေသြး။ ။ ဟုတ္ပါ့ဗ်ာ..
ကိုငေပ်ာ့။ ။ ခင္ဗ်ားတို႔ကလည္း...တေယာက္ေအာ္ရင္..အေနာက္ကလိုက္ေအာ္တာခ်ည္း ပဲ...နအဖစစ္အစိုးရေတြအတိုင္းပဲ...လူေနာက္လိုက္ေယာက္တဲ့ေခြးဆိုတာဒါမ်ိဳးေျပာတာ... စကားေလးဆံုးေအာင္နားေထာင္ပါဦးဗ်...
ကိုေရြေသြး။ ။ ကဲေျပာပါဦးဗ်ာ...
ကိုငေပ်ာ့။ ။ ဒီလိုဗ်... ရန္ကုန္မွာေလ..ႏွစ္သစ္လည္းျဖစ္...ဗိုလ္ခ်ဴပ္မွဴးၾကီးသန္းေရြ အတြက္ရည္းစူးတာလဲျဖစ္ေတာ့...ၾကံ့ဖြံ႔အသင္းက အလာကားေဆးကုေပးတယ္တဲ့ဗ်။
ကိုေရြေသြး။ ။ ဟာ..ဒါဆို..ပိုက္ဆံမရွိလို႔ေဘာေကာက္စားတဲ့ကိုသံခဲေတာ့ပြတာပဲေဟ့။
ကိုသံခဲ။ ။ ေရွာက္မေျပာနဲ႔ဗ်... အရင္တခါက ပိုက္ဆံေတာင္းတယ္လို႔ေျပာတယ္.. ဒါေၾကာင့္ကြ်န္ေတာ္သြားမကုေသးပဲ...ခင္ဗ်ားတို႔နဲ႔လာတိုင္ပင္တာေပါ့ဗ်ာ.. သံခဲဦးေႏွာက္က ခင္ဗ်ားတို႔ေလာက္..မေခပါဘူးဗ်ာ။
ကိုငေပ်ာ့။ ။ ဟာခင္ဗ်ားကလည္း...ဒီတစ္ခါေတာ့တကယ္ျဖစ္မွာပါဗ်ား...
ကိုသံခဲ။ ။ ေၾကာက္တယ္ဗ်ာ..
ကိုေရြေသြး+ကိုသံခဲ။ ။ ဘာျဖစ္လို႔လဲဗ်။
ကိုသံခဲ။ ။ ခဏေနေမ့ေဆးထိုးျပီး..ၾကံ့ဖြံ႔အသင္းကို၀င္တဲ့ေဖာင္ေတြ ျဖည့္ခုိင္းေနဦးမယ္.
ကိုေရြေသြး။ ။ ဒီလုိဆိုလည္း..ကြ်န္ေတာ့္ဆီမွာပဲကုလုိက္ဗ်ာ..ပိုက္ဆံတျပားမွေပးစရာမလုိ ဘူး။ ဆရာသံုးခါေခၚရင္ခ်က္ခ်င္းေပ်ာက္ေအာင္ကုေပးမယ္... ၾကက္ေျခနီကဆရာသင္ေပးတဲ့ နည္းနဲ႔ကုေပးမယ္...
ကိုငေပ်ာ့။ ။ မလုပ္ပါနဲ႔ဗ်ာ...ခဏေနမေပ်ာက္ပဲ လူပါအသက္ေပ်ာက္သြားဦးမယ္...
ကိုေရြေသြး။ ။ ေအာ..ခင္ဗ်ားကဆရာကိုေစာ္ကားေတာ့...ဆရာကလည္း...ပညာျပရမေပါ့..
ကိုသံခဲ။ ။ ခင္ဗ်ားဟာဟုတ္လို႔လားဗ်
ကိုေရြေသြးကိုယ့္ကိုယ္ယံုၾကည္စြာနဲ႔..
“ကြ်န္ေတာ္ၾကက္ေျခနီသင္တန္းတက္ျပီးျပန္လာေတာ့ဗ်ာ..အဲဒီဆရာေပးတဲ့နည္းနဲ႔... ကုလိုက္တာခ်က္ျခင္းေပ်ာက္သြားတယ္ဆိုပဲ...အဲ့ဒီကေနမေျပာဘဲလ်ိဳလာတာ..ဒါေပမဲ့..ခင္ ဗ်ားက ကြ်န္ေတာ္နဲ႔စားေဖာ္ေသာက္ဖက္ဆိုေတာ့ မကုေပးရင္ကြ်န္ေတာ္ရိုင္းရာက်သြားမွာေပါ့ ဗ်ာ...ျပီးေတာ့ခင္ဗ်ားညီမကလည္းခ်စ္စရာေလးေနာ္...ဟဲဟဲဟဲ...ကြ်န္ေတာ္ေစတနာပါတာ ေပါ့ဗ်ာ...
ကိုသံခဲ။ ။ ခင္ဗ်ားဟာေသခ်ာလို႔လားဗ်...”ကိုသံခဲစကားမဆံုးခင္
ကိုငေပ်ာ့။ ။ ညီမကသိပ္အေရးမၾကီးဘူး
ကိုသံခဲ။ ။ အေရးထဲ..ခင္ဗ်ားကလည္းတစ္ေမွာက္...
ကိုေရြေသြး။ ။ မယံုခ်င္လဲေနဗ်ာ...ကုေပးတဲ့ဆရာသိကၡာက်တယ္...
ကိုသံခဲ။ ။ ခင္ဗ်ားဟာေသခ်ာတယ္ေနာ္...ကြ်န္ေတာ္ေတာ္ေတာ္နာေနျပီေနာ္...
ကိုေရြေသြး။ ။ ဒီေလာက္ေျပာေနတာမယံုဘူးလားဗ်ာ...
ကုိသံခဲ။ ။ ဒါဆိုလဲကုဗ်ာ...ညက်ရင္လာခဲ့.
ကိုေရြေသြး။ ။ အခုကုေပးမယ္ဗ်ာ...အိမ္မွာကုရင္ညီမမ်က္ႏွာျမင္ရင္မေနႏုိင္ဘူးဗ်...
ကိုငေပ်ာ့။ ။ အေရးထဲ...ဒီဖက္လွည့္လာျပန္ျပီ
ကိုသံခဲ။ ။ ေရာ့ဗ်ာ...ေဆးမရွိ..ဘာမရွိဘယ္လိုကုမွာလည္းဗ်ာ...
ကိုေရြေသြး။ ။ ေဆးေတြဘာေတြမလုိဘူးဗ်..ကဲကိုငေပ်ာ့ခင္ဗ်ားရဲ့ ညာဖက္ဖိနပ္ခြ်တ္ဗ်ာ..
ကိုငေပ်ာ့။ ။ ဘာလုပ္မလုိ႔လဲဗ်..
ကိုေရြေသြး။ ။ ခြ်တ္ပါဆိုမွ..ဆရာေျပာတာနားေထာင္စမ္းပါ
ကိုသံခဲ။ ။ ခင္ဗ်ားဟာဟုတ္တယ္ေနာ္..
ကိုေရြေသြး။ ။ ဟုတ္ပါတယ္ဆို...ကဲ့ဟုိဘက္လွည့္..မ်က္စိကိုမွိတ္..အံကိုၾကိတ္ကာ..ဟဲဟဲ ေယာင္သြားလို႔...
ကိုသံခဲ။ ။ ခင္ဗ်ားဟာဟုတ္လို႔လားဗ်...
ကိုေရြေသြး။ ။ အတိအက်ပဲဗ်ာ...
ကိုသံခဲ။ ။ ကဲကဲ..လုပ္ဗ်ာ
ကိုေရြေသြး။ ။ ခင္ဗ်ားဒူးလွန္...ျပီးရင္ဟုိဘက္လွည့္...
ကိုသံခဲ။ ။ ကဲေရာ့လွန္ျပီး...လွည့္တယ္ဗ်ာ..
ကိုေရြေသြး။ ။ ကဲမ်က္စိမွိတ္...
ကိုငေပ်ာ့။ ။ ေဆးကုတဲ့ဆရာကလည္း..ေဆးဖိုးကုန္မွန္ေၾကာက္လို႔... ေမ့ေဆးေတာင္ မထိုးႏုိင္ဘူး...
ကိုေရြေသြးအားရပါးရင္ႏွင့္ ကိုသံခဲရဲ့နာေနတဲ့ဒူးေခါင္းအား...ကိုငေပ်ာ့ရဲ့စင္ၾကယ္တံဆိပ္ဖိနပ္ ႏွင့္.. (၃)ခ်က္ရိုက္လိုက္ေလသတည္း....
အား...အား...အား...ကိုသံခဲရဲ့ေအာ္သံ...
ကိုေရြေသြး။ ။ နာေလေကာင္းေလပဲဗွာ...မ်ားမ်ားနာဒါမွျမန္ျမန္ေပ်ာက္မွာ...
ကိုသံခဲ။ ။ အေမေရ...ၾကံ့ဖြံ႔ေဆးခန္းသြားျပီး ေဆးကုခံရင္ေတာင္ ဒီေလာက္နာမွာ မဟုတ္ဘူး...
ကိုေရြေသြး။ ။ ခင္ဗ်ားျပီးေတာင္မျပီးေသး၀ူးဆရာကိုေစာ္ကားေနျပီေပါ့...
(ေနာက္(၂)ရက္ခန္႔ၾကာေသာ္........)
ကိုသံခဲတစ္ေယာက္ဂ်ိဳးေထာက္တစ္ေခ်ာင္းကိုအမွီအခိုျပဳကာ...လမ္းေလ်ာက္လာ..
ကိုေရြေသြး။ ။ ဗ်ိဳ႔ ကိုသံခဲ..ေျခေထာက္ေပ်ာ္သြားျပီလား....
ကိုသံခဲ။ ။ နင္အေမလင္..ဂ်ိဳးေထာက္နဲ႔ေလ်ာက္လာတာ..ဘယ္လိုလို႔ေပ်ာက္ရမလဲကြ..
ကိုေရြေသြး။ ။ အာ...မေပ်ာက္ေသးဘူးလား..ထပ္ျပီးေတာ့ကုဦးမလားဗ်...
ကိုသံခဲ။ ။ ငါေျခေထာက္ဒီေလာက္ျဖစ္ေနတာ..မင္းကထပ္ျပီးေတာ့ကုန္ခ်င္ေသးတယ္.. မင္းကုလို႔ငါ့ေျခေထာက္ျဖတ္ရခါနီးျပီကြ...
ကိုေရြေသြး။ ။ ဒီတခါတကယ္ေပ်ာက္ရင္ေပ်ာက္မွာဗ်... အရင္တခါက..ကိုေပ်ာ့ဖိနပ္က... မသန္႔ရွင္းလို႔ျဖစ္မွာဗ်...
ကိုသံခဲ..စိတ္မရွည္ေတာ့ပဲ ကိုေရြေသြးအား..ဂ်ိဳးေထာက္ႏွင့္ လိုက္ရိုက္ပါေရာတဲ့ခင္ဗ်ား...
ရွမ္းကေလး
