“ဟဲ့...ဟဲ့..ဒီကေလးေတြေကြ်းတာေတာင္မွ လုစားေနၾကေသးတယ္...သြားသြား..ေ၀းေ၀းသြား” ဆိုတဲ့ က်ယ္ ေလာင္တဲ့မိန္းမၾကီးတစ္ေယာက္ရဲ့အသံ...။ မိန္းမၾကီးရဲ့ေရွ႔မွာေတာ့ ၁၀ ႏွစ္သာသာ ကေလးတစ္အုပ္က...၁၀ ႏွစ္ သာသာရွိေသးတဲ့ေကာင္ေလးတစ္ေယာက္ရဲ့...မရွိမဲ့ရွိမဲ့မုန္႔ကို လုစားေနၾကတယ္။ ေကာင္ေလးကတစ္ေယာက္ထဲ ဆိုေတာ့သူ႔လက္ထဲကမုန္႔ေတြကို မေပးခ်င္၊ ေပးခ်င္နဲ႔ကေလးတစ္အုပ္ရဲ့လုတာကိုခံလိုက္ရတယ္။ သူ႔မွာလည္း သူမ်ားလွဴမွ စားရတဲ့ဘ၀ဆိုေတာ့ မုန္႔ေတြကိုလြယ္လြယ္နဲ႔ေတာ့ဘယ္ေပးခ်င္မလဲ။ သူ႔မွာအေဖကလည္းငယ္ငယ္ ကတည္းကမေတြ႔ခဲ့ဘူးဘူးေလ။ အေမဆိုျပန္ေတာ့လည္း သူ႔အေမကဘယ္ေန႔ေသမလဲဆိုတာကို မသိရတဲ့ သူ႔ဘ ၀။ ဘာေၾကာင့္လဲဆိုေတာ့ သူ႔အေမကေရာဂါသည္မဟုတ္ပါလား။ ဘာေရာဂါလည္းဆိုတာကေတာ့ သူ႔လုိ(၁၀) ႏွစ္သာသာရွိတဲ့ကေလးေလးတစ္ေယာက္က ဘယ္သိႏုိင္မလဲ။ သူ႔အေမကလည္းသူ႔ကိုတစ္ခါကိုမွမေျပာျပခဲ့ဘူး။ သူ႔အေမကိုေဆးခန္းသြားျပဖို႔ဆိုတာကလည္း သူ႔မွာစားစရာမရွိလို႔ သူမ်ားလွဴတာကိုလိုက္စားေနရတဲ့ဘ၀။ အလုပ္ကလည္းက်ပန္း။ သူ႔လုိကေလးသာသာရွိတဲ့ လူငယ္ေလးတစ္ေယာက္ကိုဘယ္သူက ပိုက္ဆံေတြပံုေပးျပီး ခုိင္းခ်င္မွာလည္း။ ဒါေၾကာင့္သူ႔အေမေဆးခန္းျပဖို႔ထက္ သူ႔အေမအတြက္ထမင္းနပ္မွန္ေအာင္စားရဖို႔သာ ဘယ္လို လုပ္ရမလဲဆိုတာကိုဘဲ စဥ္းစားေနရတဲ့သူ႔ဘ၀။ ေဟာ (၃း၀၀)နာရီေတာင္ထုိုးေနျပီ....။ ေဒၚေငြတို႔ဆိုင္မွာေရသြား ခတ္ေပးရဦးမယ္။ ေရခတ္မွသူလည္းသူ႔အေမစားဖို႔ဆန္ျပဳတ္အနည္းအက်င္းရမွာမဟုတ္ပါလား။ ေဒၚေငြဆုိင္ ေရာက္ဖို႔သူအျမန္ေျပးသြားလိုက္တယ္။ ရုတ္တရက္ေက်ာက္ခဲေသးေသးေလးတစ္လံုးကို သူသြားကန္မိလိုက္။ ေျခထိပ္တည့္တည့္ပဲ။ မတတ္ႏုိင္ဘူးေလ..သူ႔မွာကစားဖို႔ေတာင္အႏုိင္ႏုိင္..လုပ္ေနရတာ.. ဖိနပ္၀ယ္စီးဖို႔ဆိုတာ ေတာ့မျဖစ္ႏုိင္ေလာက္ေအာင္ပဲ။ သူနာက်င္တာကိုခံစားရင္းနဲ႔ပဲ ေဒၚေငြဆုိင္ကိုအေရာက္ေလွ်ာက္သြားေတာ့တယ္
“ဟဲ့လာျပီလား...ဟိုမွာေရေတြကုန္ေနျပီ”လို႔ ဆုိင္ေရွ႔ေတာင္မေရာက္ေသးဘူး ေနတိုင္းလိုလိုၾကားေနရ တဲ့ ေဒၚေငြရဲ့အသံစူးစူးၾကီးက သူ႔အတြက္ေတာ့နားယဥ္ပါးယဥ္ျဖစ္ေနျပီ..။ သူေရပံုး(နွစ္)ပံုးကိုေကာက္ဆြဲ။ သြားေနက်လမ္းအတုိင္းေရတြင္းရွိတဲ့ေနရာကိုေျခေထာက္နာနာနဲ႔ပဲေလွ်ာက္လာခဲ့တယ္။ (၁၀)ႏွစ္သာသာရွိတဲ့ ကေလးတစ္ေယာက္ျဖစ္ေပမဲ့ သူထမ္းရတဲ့ေရပံုးေတြကေတာ့ လူၾကီးေတြေတာင္အႏုိင္ႏုိင္ပဲ။ မထမ္းခ်င္လို႔လဲ ဘယ္ရမလဲ။ ဒီေရေလးထမ္းမွ ေဒၚေငြဆုိင္က ဆန္ျပဳတ္အက်န္ေတြရမွာမဟုတ္လား။ သူ႔အတြက္ေတာ့သိပ္ အေရးမၾကီးပါဘူး။ အေရးၾကီးတာက ေရာဂါရေနတဲ့သူအေမအတြက္။ သူ႔အေမကအိပ္ရာကေနမထႏုိင္ဘူး။ အိပ္ ရာထဲမွာလဲေနတာ (၁)လေက်ာ္ေက်ာ္ရွိေနျပီ။ ထို႔အတူပဲဆန္ျပဳတ္စားရတာလည္း (၁)လာေက်ာ္ေနျပီေပါ့။ ဆန္ျပဳတ္ေတာင္သူ႔အေမကို သူနပ္မွန္ေအာင္မေကြ်းႏုိင္ဘူး။ သူေရခတ္တာေတာ့ျပည့္သြားျပီ။ ဒါေပမဲ့ ဆုိင္ရွင္ ေဒၚေငြဘာေတြဆက္ခုိင္းဦးမလဲဆိုတာကိုေတာ့ သူခန္႔မွန္းလုိ႔မရ။ တခါတေလေဒၚေငြက ဆန္ျပဳတ္ေအာ္ဒါမွာတဲ့ အိမ္ေတြကိုသြားပို႔ခုိင္းတာမဟုတ္လား။ ေဒၚေငြရဲ့အေျဖကိုပဲသူေစာင့္ရမွာ။ သူ႔မွာေျပာဆုိႏုိင္ခြင့္မရွိဘူး။
“ေ၀လင္း...နင္ေရခတ္တာျပည္ျပီလား”လို႔ေဒၚေငြကသူ႔ကိုေမးလိုက္တယ္။ သူရုတ္တရက္ေဒၚေငြရဲ့ ေမးခြန္းကိုျပန္မေျဖဘူး။ ဘာေၾကာင့္လဲဆိုေတာ့ ဒီေန႔မွေဒၚေငြရဲ့အသံက ခ်ိဴသာေနတယ္။ ျပီးမွသူျပန္ေျဖလိုက္ တယ္။ “ဟုတ္ကဲ့ ျပည့္ပါျပီေဒၚေငြ”
“ေအးေအး..နင့္အေမစားဖို႔ဒီမွာ ဆန္ျပဳတ္ယူသြားဦး” ဒါကသူေန႔တုိင္းၾကားေနၾကေဒၚေငြရဲ့စကား.. ဒါေပမဲ့ မၾကားဖူးတဲ့ေဒၚေငြရဲ့စကားတစ္ခြန္းကေတာ့ “ဒီမွာ...ပဲကပ္ေက်ာ္ေတြပါငါထည့္ထားေပးတယ္... ယူသြားဦးၾကားလား”သူ႔စိတ္ထဲမွာ၀မ္းသားလို႔မဆံုး.. သူ႔အေမကိုဒါေတြျပန္ေကြ်းရမယ္ေလ။ သူေဒၚေငြကိုၾကည့္ ျပီး...ဟုတ္ကဲ့လို႔မေျပာႏုိင္ေလာက္ေအာင္ပဲ၀မ္းသာျပီး..ေဒၚေငြကိုေတာင္ေက်းဇူးတင္ပါတယ္လို႔မေျပာပဲ ေဒၚေငြ ထုတ္ထားတဲ့ အထုတ္ကိုဆြဲျပီး...ေျခေထာက္နာမွန္းမသိအိမ္ကိုေျပးျပန္လုိက္တယ္။
“အဟမ္း..အဟမ္း...အဟမ္း...”သူ႔အေမရဲ့ေန႔တိုင္းဆိုးေနက်ေခ်ာင္းဆိုးအသံ။ ဒါေပမဲ့ ဒီေန႔မွာေတာ့ သူ႔အေမရဲ့ေခ်ာင္းဆုိးသံက အဆက္မျပက္ျဖစ္ေနတယ္။ သူအိမ္ေပၚကို အျမန္ေျပးတက္လိုက္တယ္။ သူရုတ္တ ရက္ေတြ႔လုိက္တာကေတာ့ သူ႔အေမအိပ္ရာထဲမွာလူးလိမ့္ေနတယ္..။ သူနားလည္လိုက္တာကေတာ့ သူ႔အေမနာ နာက်င္ခံစားေနရျပီ... သူသူ႔အေမဆီအျမန္ေျပးသြားျပီး သူ႔အေမကိုေခါင္းအံုးတည့္တည့္မွာမျပီးထားလုိက္ျပီး သူ႔ပါစပ္ကလည္း “အေမဘာျဖစ္တာလဲ...အေမ...အေမ”လို႔ေရရြတ္ေနတယ္။ ရုတ္တရက္သူလည္းဘာမွမလုပ္ တတ္ဘူး။ သူ႔အေမကေတာ့ေသြးေတြအန္ထြက္လာျပီ။ သူက်ယ္ေလာင္စြာေအာ္ငိုေနမိတယ္။ ေအာ္ငိုေနျပီး သူရုတ္တရက္ေဆးဘူးကိုလိုက္ရွာေနတယ္။ တုန္ရီေသာလက္နဲ႔ေဆးဘူးကိုစမ္းေနတယ္။ သူ႔အေမေသြးအန္တာ ရပ္သြားေပမဲ့ ေခ်ာင္းကေတာ့ဆိုးေနတုန္းပဲ။ သူ႔အေမအရမ္းေမာေနတယ္။ အသက္ရူလို႔မ၀ဘူးလို႔သူထင္တာပဲ။ ေဆးဘူးေတြ႔ျပီ။ သူ႔အေမေခါင္းအံုးေအာက္မွာေဆးဘူးက။ “အေမေဆးေသာက္မယ္ေနာ္...ေဆးေသာက္ေရာ့ ေရာ့”သူေဆးဘူးအဖံုးကိုဖြင့္လိုက္တယ္.. ဒါေပမဲ့ေဆးဘူးထဲမွာေဆးတစ္လံုးမွမရွိဘူး။ သူသူ႔အေမကိုငိုယိုျပီးေျပာ ဆိုလိုက္တယ္.. ။ “အေမေဆးမရွိေတာ့ဘူး..၊ သားေဆးသြားရွိလိုက္ဦးမယ္... ခဏေစာင့္ေနာ္”သူသြားဖုိ႔ျပင္ဆင္ လုိက္ေပမဲ့ ရုတ္တရက္သူ႔လက္ကိုအဆြဲခံလိုက္ရတယ္။ ဆြဲလိုက္သူကေတာ့ အျခားသူမဟုတ္။ သူခ်စ္ခင္လွတဲ့ သူ႔အေမရဲ့ေႏြးေထြးတဲ့လက္။ “မသြားပါနဲ႔ေတာ့သားရယ္”လုိ႔ဆိုျပီးတုန္တုန္ရီရီနဲ႔ မပီတပီေျပာလိုက္တဲ့ သူ႔အေမရဲ့ စကားတစ္ခြန္းကေတာ့ ရင္ထဲမွာဆို႔သြားတယ္။ သူ႔အေမအလြန္ေမာေနျပီ။ ရုတ္တရက္ သူ႔အေမရဲ့ ေသြးေနာက္ တစ္ခါထပ္အန္လာျပီး သူ႔အေမျငိမ္သြားတယ္။ သူသူ႔အေမကိုၾကည့္လိုက္ျပီး...သူေအာ္တဲ့အသံကကမၻာ တစ္ခုလံုးကိုဖံုးလြမ္းေတာ့မလိုပဲ “အေမ...အေမ” လုိ႔ဆိုျပီးၾကိမ္ေပါင္းမ်ားစြာသူေအာ္ေနမိတယ္။ သူ႔အေမသူ႔ကိုခြဲ ခြာသြားျပီ။ သူ႔ကိုတင္မကပဲ ေလာကၾကီးကိုပါခြဲခြာသြားျပီေလလားလို႔သူေတြးရင္းငိုရင္းနဲ႔ပဲ...သူတို႔သားအမိရဲ့ အိမ္ေလးဟာ လည္းအေမွာင္ၾကီးသဖြယ္ဘာမွမျမင္ရေတာ့..သူ႔ရဲ့ငိုရိွုက္သံေတြဟာလည္းအေမွာင္ထုၾကီးထဲမွာ တျဖည္းျဖည္း ေပ်ာက္ကြယ္သားကာ.....။။။။
ျပီးပါျပီ
ရွမ္းကေလး
