သတင္းေလးတစ္ပုဒ္

တိုင္းရင္းသားတို႔ရဲ့အျငိမ့္သဘင္ (အပိုင္း (၁))ကိုမၾကာခင္တင္ပါေတာ့မည္ခင္ဗ်ား

ရွမ္းကေလး

ႏွစ္လင္မယား

ဟိုးလြန္ခဲ့တဲ့(၁)ႏွစ္သာသာအခ်ိန္ကေလးတုန္းက၀ယ္နအဖစစ္အစိုးရ
သန္းေရြရဲ့သမီးတသိုက္ရဲ့အလုပ္ေတြကိုသိမ္းၾကံဳးလုပ္ဖို႔ဆိုျပီးေဒၚၾကိဳင္
ၾကိဳင္တစ္ေယာက္မိေအးလို႔ေခၚတဲ့ေတာသူမေလးကိုအလုပ္ေခၚခုိင္း
လိုက္သတဲ့။ဒီလိုေခၚခုိ္င္းရတဲ့အေၾကာင္းအရင္းကလည္းယတ်ာေခ်
တာတဲ့ဗ်ာ။ေဗဒင္ဆရာကေတာသူမေလးတစ္ေယာက္ကိုအိမ္မွာအိမ္
ေဖာ္လုပ္ခုိင္းရမယ္ဆိုျပီးေျပာထားသတဲ့။ေတာသူမေလးမိေအးဟာ
စကားကလည္းမပီ၊အရမ္းလည္းေၾကာက္လန္႔တတ္သတဲ့။ဒါကိုေဒၚ
ၾကိဳင္ၾကိဳင္နဲ႔သူ႔ရဲ့ေယာင္းရင္းအေပါင္းအပါတေတြမသိၾကဘူးတဲ့။ဒီလို
နဲ႔ေဒၚၾကိဳင္ၾကိဳင္လည္းေတာသူမိေအးကိုအိမ္မွာေခၚေနျပီးသမီးေတာ္
ေတြရဲ့ေစခုိင္းတာမွန္သမွ်ကိုလုပ္ခုိင္းသတဲ့။ေတာသူမိေအးကိုေဒၚၾကိဳင္
ၾကိဳင္ကစကားတစ္ခြန္းကိုအထူးစပါယ္ရွယ္သင္ေပးရသတဲ့။အဲ့ဒီစကား
တစ္ခြန္းကေတာ့သမီးေတာ္ေတြရဲ့ေရွ႔ေရာက္ရင္အရွင္ဘုရားလို႔ထူးရမဲ့
အခ်က္ရယ္.သမီးေတာ့ေတြကအလုပ္ေခၚခုိင္းရင္အရွင္ဘုရားလို႔ပဲထူး
ရမယ္တဲ့။ေတာသူမိေအးလည္းဒီသင္ၾကားခ်က္ကိုအေသအခ်ာလိုက္
လံမွတ္တာေပါ့။ဒါနဲ႔ေတာသူမိေအးသန္းေရြရဲ့အၾကီးဆံုးသမီးေတာ္ရဲ့အ
လုပ္ကိုလုပ္ကိုင္ရသတဲ့။မိေအးသမီးေတာ္ေရွ႔ေရာက္ေတာ့သမီးေတာ္
ဟာသူ႔ရဲ့မလွပတဲ့မ်က္ႏွာျပင္ကိုမသာကိုမိတ္ကပ္လိမ္းေပးတဲ့အတိုင္းမိတ္
ကပ္ေတြလိမ္းထားသတဲ့။ရုပ္ကမလွပပါဘူးဆိုမွစိတ္ကပုတ္ေတာ့တစ္ခ်ိန္
တစ္ခါမွသူ႔ရဲ့မ်က္ႏွာျပင္ဟာအျပံဳးရိပ္သန္းတယ္လို႔ကိုမရွိဘူးတဲ့။မိေအး
လည္းဒီလုိရုပ္ကိုေတြ႔ေတာ့နဲနဲေၾကာက္လန္႔လာသတဲ့။ဒီလိုေၾကာက္ေနပါ
တယ္ဆိုမွသမီးေတာ္ရုပ္ဆိုးေလးက“ေျခေထာက္လာတိုက္ေပးစမ္း”ဆိုျပီး
အသံကိုေလးျဖဴလိုက်ယ္ေလာင္စြာေအာ္ဟစ္ကာခုိင္းေစသတဲ့။ဒီလိုေခၚ
ခုိင္းေတာ့မိေအးခင္မ်ာလန္႔ျပီးအရွင္ဘုရားလို႔မထူးမိေတာ့ပဲ “ႏွစ္လင္မယား”
လို႔ေျပာလိုက္မိသတဲ့ကြယ္။

ရွမ္းကေလး

ေတာင္ကုတ္ ဆႏၵျပပဲြ ပ်က္ျပား

ေတာင္ကုတ္ ဆႏၵျပပဲြ ပ်က္ျပားသတင္းကို http://burmese.dvb.no/news.php?id=3529 တြင္သြားၾကည့္နိုင္ပါသည္။

ကြ်န္ေတာ္ေျပာတဲ့ ဘေလာ့ဂါ၊ ဘေလာ့ႏွင့္ ကိုေရြေသြးတို႔ရဲ့အဖြဲ႔ (ဇာတ္သိမ္းပိုင္း)

ရွမ္းကေလး။ ။ လာပါျပီ...ကိုမာန္လွုိင္းငယ္..ဒီဘေလာ့ဂါမွကြ်န္ေတာ့္ဆရာစစ္စစ္.. ဘေလာ့စလုပ္ေပးတာ.. ဒီအကိုပဲ...

ကိုငေပ်ာ့။ ။ မင္းလဲသူမ်ားလုပ္ေပးလို႔ရတာေပါ့...

ရွမ္းကေလး။ ။ ဒါေပါ့...ကုိေပ်ာ့တုိ႔လို..မလုပ္တာထက္စာရင္ေတာ့...ပိုေကာင္းတာေပါ့...

ကုိိေရြေသြး။ ။ ဒါဆိုမာန္လွုိင္းငယ္နဲ႔ငါေတြ႔ခ်င္တယ္ကြာ...ရမလာေမာင္ရွမ္း...

ရွမ္းကေလး။ ။ မရဘူးဗ်...ဒီအကိုကသိပ္ေဒါသၾကီးတတ္တာ...

ကိုေရြေသြး။ ။ ေဟ..ဟုတ္လား...ဒါနဲ႔မင္းနဲ႔က်ဘယ္လိုတည့္တာလဲ..

ကိုသံခဲ။ ။ ညီမေပးထားလို႔ေနမွာေပါ့...

ရွမ္းကေလး။ ။ မဟုတ္ပါဘူးဗ်ာ..သူ႔ညီမကကြ်န္ေတာ့္ကိုၾကိဳက္ေနတာ..ဗ်

(ကိုမာန္လွုိင္းငယ္ေရစိတ္မဆိုးေၾကး..)

ကိုေရြေသြး။ ။ ေဟဟုတ္လား..သူ႔ညီမအပိုမရွိဘူးလား...

ကိုငေပ်ာ့။ ။ အေဟာင္းကမပ်က္ေသးဘူး...အသစ္ကထပ္ယူအံုးမလို႔လား.... ခင္ဗ်ားနာမည္ကိုေရြေသြးလို႔မေခၚခ်င္ေတာ့ဘူး

ကိုသံခဲ။ ။ ဘယ္လိုေခၚမလို႔လဲဗ်...

ကိုငေပ်ာ့။ ။ ေဆာ္ေတြးလို႔ပဲေခၚလုိက္ခ်င္တယ္... အားအားရွိမိန္းကေလးသံၾကားရင္ အျငိမ္မေနႏုိင္ဘူး...

ရွမ္းကေလး။ ။ ရွိတယ္ဗ်...

ကိုေရြေသြး။ ။ ေဟ..ဟုတ္လား..

ရွမ္းကေလး။ ။ သူ႔ညီမကြ်န္ေတာ့...

ကိုေရြေသြး။ ။ မင္းရဲ့ဘာလဲ

ရွမ္းကေလး။ ။ ကြ်န္ေတာ့္ရဲ့သူငယ္ခ်င္း....

ကုိငေပ်ာ့။ ။ ကုိေရြေသြး...ခင္ဗ်ားတို႔ႏွစ္ေယာက္ဘေလာ့လုပ္တာလား... ေကာင္မေလးေတြအေၾကာင္းေျပာတာလား...

ကိုေရြေသြး။ ။ ႏွစ္ခုစလံုးပဲ....

ရွမ္းကေလး။ ။ ကဲ...ေနာက္ဘေလာ့ဆရာၾကီးတစ္ေယာက္အေၾကာင္းသြားရေအာင္ဗ်ာ....

ကုိေရြေသြး။ ။ အိုေက...လက္ဂိုး.(စ္)

ကိုသံခဲ။ ။ စေတြးစင္တယ္ဗ်ာ...

ရွမ္းကေလး။ ။ ေနာက္တိုတိုဘေလာ့ကေတာ့... စပ္မိစပ္ရာတဲ့ဗ်ာ... ဒီဘေလာ့ကိုကြ်န္ေတာ္ကေတာ့ ဦးစပ္လို႔ပဲကိုေခၚတယ္...ျမင္ရင္စပ္လို႔မဟုတ္ဘူးေနာ္... ဟိဟိ...သတိရတုန္းေျပာရဦးမယ္... ဒီဦးစပ္ကခ်မ္းသာတယ္တဲ့ဗ်.... ညီမေတြေကာ.. သူမေတြေကာ.. ေငြေတြေကာ ထိုင္စားမကုန္ဘူးတဲ့..

ကိုေရြေသြး။ ။ ေအာ္...ဟုတ္လား.....

ရွမ္းကေလး။ ။ ကြ်န္ေတာ္ခင္ဗ်ားကုိ ဦးစပ္ရဲ့အေၾကာင္းနည္းနည္းေျပာျပမယ္

ကိုေရြေသြး။ ။ လုပ္စမ္းပါဦးဟ....

ရွမ္းကေလး။ ။ ဒီဦးစပ္ဆိုတဲ့လူၾကီးက...ေကာ္ဖီကိုအရမ္းၾကိဳက္တာ.. ေကာ္ဖီေတာင္မွာရိုး ရိုးမဟုတ္ဘူးဗ်... ဘလက္ေကာ္ဖီ..ဘလက္ေကာ္ဖီ..မနက္အိပ္ရာထလိုက္တာနဲ႔ ေကာ္ဖီတမ္း ရွာတာ... ေကာ္ဖီမေတြ႔ရင္ရည္းစားေပ်ာက္သလိုပဲ...

ကိုေရြေသြး။ ။ ေဟဟုတ္လား...ဒါဆိုဘေလာ့လုပ္ဖို႔သူ႔ကိုဖားရမယ္... ဘလက္နဲ႔

ရွမ္းကေလး။ ။ ခင္ဗ်ားဘယ္ေလာက္ဖားဖားရမွာမဟုတ္ဘူးဗ်...တခါကကြ်န္ေတာ္ေစ်းထဲ သြားတံုးဗ်ာ... သူ႔ကိုသြားလည္ရေအာင္ဆိုလို႔ ဖုန္းေခၚလိုက္တာ... သူ႔အိမ္မွာေနတဲ့မိန္းက ေလးတစ္ေယာက္ဖုန္းလာကိုင္တယ္ဗ်ာ..

ကိုသံခဲ။ ။ ပြတာပဲ

ရွမ္းကေလး။ ။ မပြဲနဲ႔ဦးဗ်.. ကြ်န္ေတာ္လည္းဖုန္းလာကိုင္ျပီဆိုေတာ့ေမးစရာရွိတာေမးရတာ ေပါ့. ေကာင္မေလးဆိုေတာ့ ကြ်န္ေတာ္လည္း နဲနဲရွိန္သြားတာေပါ့.. ကိုခင္တာက ေယာက္က်ားၾကီးကို..

ကိုငေပ်ာ့။ ။ ဒါေပါ့...

ရွမ္းကေလး။ ။ ကြ်န္ေတာ္လည္း ယဥ္ယဥ္ေက်းနဲ႔ ေအာဟုတ္ကဲ့ ကြ်န္ေတာ္ရွမ္းကေလးပါ.. ဦးစပ္နဲ႔စကားေျပာခ်င္လို႔ပါလို႔ စကားကိုအတတ္ႏုိင္ဆံုးခ်ိဴခ်ဴိသာသာနဲ႔ေျပာပါတယ္...

ကိုေရြေသြး။ ။ ဟိုဘက္ကဘာျပန္ေျပာတုန္း..

ရွမ္းကေလး။ ။ လိပ္ျပာလြင့္မတတ္ပဲဗ်ာ

ကိုငေပ်ာ့။ ။ ဘာျဖစ္လို႔လဲ..

ရွမ္းကေလး။ ။ ဖုန္းကိုင္တဲ့မိန္ကေလးေျပာတာဒီလိုဗ်... ဘယ္ကရွမ္းကေလးလည္တဲ့.. ရွမ္းကေလးလည္းမသိဘူး...ကယားကေလးလည္းမသိဘူးတဲ့ ဦးစပ္လည္းမသိဘူးတဲ့..ဒီမွာစပ္တဲ့ဟာဆိုလို႔ငရုပ္သီးေတာင္မေရာင္းဘူးတဲ့ဗ်ာ...

ကိုငေပ်ာ့။ ။ အဲ့ဒီေတာ့မင္းကျပန္ဆဲေရာလား...

ရွမ္းကေလး။ ။ ဟာဗ်ာခင္ဗ်ားကလည္းဘယ္လိုေျပာလိုက္တာလဲ ကြ်န္ေတာ္တို႔ျမန္မာလူမ်ိဴးေတြဆိုတာယဥ္ေက်းပါတယ္ဗ်. မသိေတာ့လည္းသိေအာင္ေသခ်ာရွင္းျပရတာေပါ့.. ကြ်န္ေတာ္ကဒီလိုေျပာလိုက္ေတာ့..

ကိုေရြေသြး။ ။ ဘယ္လိုတုန္း

ရွမ္းကေလး။ ။ ေအာ..ကြ်န္ေတာ္ဘေလာ့မွေစ်းေရာင္းစားေနတဲ့ရွမ္းကေလး...အဲဟုတ္ပါ၀ူး.. ဘေလာ့မွာမတတ္တတ္စာေရးေနတဲ့ရွမ္းကေလးပါ..ကြ်န္ေတာ္ဦးစပ္လို႔ေခၚတဲ့ဦးသၾကန္နဲ႔ စကားေျပာခ်င္လို႔ပါလို႔ အခ်ိဴသာဆံုးျပန္ေျပာတာေပါ့...

ကိုသံခဲ။ ။ သူကဘာျပန္ေျပာတုန္း.

ရွမ္းကေလး။ ။ သူလည္းကြ်န္ေတာ့္လိုေမာင္လူယဥ္ေက်းကို ယဥ္ေက်းစြာနဲ႔ပဲျပန္ေျပာပါတယ္...

ကိုငေပ်ာ့။ ။ ဘယ္လိုျပန္ေျပာတာလဲ

ရွမ္းကေလး။ ။ ေအာက်မက ဘယ္ကေခြးသူခို္းမွန္းမသိလို႔ပါ...ရွင္ကျမန္မာလိုေျပာေတာ့ .ကြ်န္မလည္းေၾကာင္သြားတာေပါ့..ရွင္ထုိင္းစကားမေျပာတတ္ဘူးလား..တဲ့. .ကြ်န္ေတာ့္ကိုအဲ့လိုေမးေတာ့..

ကိုသံခဲ။ ။ ျမန္မာပါဆိုမွထုိင္းစကားဘယ္တတ္မလဲေနာ္....

ရွမ္းကေလး။ ။ဟာခင္ဗ်ားကလည္းကြ်န္ေတာ္ထုိင္းစကားတတ္ပါတယ္ဗ်ာ..ထမင္းစားေရ ေသက္ေလာက္ေတာ့. ဒါနဲ႔ကြ်န္ေတာ္လည္း ကြ်န္ေတာ္ထုိင္းစကားကိုသူမ်ားေတြေလာက္ေတာ့ေျပာတတ္ပါတယ္...လို႔ျပန္ေျပာတာေပါ့

ျပီးေတာ့ကြ်န္ေတာ္လည္း ဦးစပ္ရွိလားလို႔ေမးတာေပါ့

ကိုေရြေသြး။ ။ သူကဘာျပန္ေျဖတုန္း။

ရွမ္းကေလး။ ။ ဦးဦးေကာ္ဖီေသာက္ေနတယ္တဲ့...သူကထုိင္းနဲ႔ေျဖသြားတာဗ်

ကိုေရြေသြး။ ။ ျပီးေတာ့ေရာ

ရွမ္းကေလး။ ။ ကြ်န္ေတာ္လည္း သူ႔နဲ႔ေျပာလို႔ရမလားလို႔အားက်မခံ အဂၤလိပ္လိုျပန္ေမးတာေပါ့...

ကိုသံခဲ။ ။ ဘယ္လိုေမးတာတုန္း

ရွမ္းကေလး။ ။ I love you with all my heart အဲဟုတ္ပါဘူးဗ်ာကိုေရြေသြးနဲ႔လိုက္ေယာက္ျပန္ျပီ...Can I talking with him? လိုေမးတာေပါ့..

ကိုငေပ်ာ့။ ။ သူကဘာျပန္ေျပာတုန္း...

ရွမ္းကေလး။ ။ သူကလည္း ထုိင္းလို“ရပါတယ္ရွင္...လိုေျပာတာေပါ”ဒါနဲ႔ဦးစပ္လာကိုတာလန္႔ေတာင္လန္႔တယ္.

ကိုေရြေသြး။ ။ ဘယ္လိုလန္႔တာတုန္း.....

ရွမ္းကေလး။ ။ ပထမဆံုးသူလာကိုင္ေတာ့စေမးတာ...

ကိုသံခဲ။ ။ ဘယ္လိုေမးတာတုန္း

ရွမ္းကေလး။ ။ ဘလက္ေသာက္မလားတဲ့...အဲဟုတ္ပါဘူးဗ်ာေယာငိကိုျပီ..ဘယ္သူတုန္းဟ တဲ့ခတ္မာမာပဲ...သူ႔သူမနဲ႔စကားၾကာၾကာေျပာေနလို႔နဲ႔ထင္တယ္..သ၀န္တိုတာ..ကြ်န္ေတာ္ လည္းကြ်န္ေတာ္ရွမ္းကေလးပါ.. အခုကြ်န္ေတာ္ေစ်းထဲမွာပါ...အကို႔ဆုိင္ဘယ္မွာလဲလို႔ ေမးတာေပါ့.. ဆိုင္ေရာက္ရင္မုန္႔စားရမွာကိုး..

ကိုငေပ်ာ့။ ။ ငတ္တာငါ့နဲ႔အတူတူပဲ...

ကိုေရြေသြး။ ။ သူကမင္းကိုဘာျပန္ေျပာတုန္း...

ရွမ္းကေလး။ ။ သူေျပာတာကို..ကြ်န္ေတာ္သိပ္မၾကားရဘူးဗ်..သိတယ္မဟုတ္လားေစ်းဆို ေတာ့လူေတြအရမ္းမ်ားတာကို... ကြ်န္ေတာ္လည္းဘူးခံျပီးပဲျငင္းတာေပါ့....ေရွးစကားပံုေတာင္ရွိေသးတာပဲ ဘူးတစ္လံုးေဆာင္အိုေတာင္မဆင္းရဲတဲ့....

ကိုေရြေသြး။ ။ ဒါနဲ႔သူလည္းမင္းကိုလမ္းျပေပးတာေပါ့...

ရွမ္းကေလး။ ။ မဟုတ္ဘူးဗ်..သူေျပာသြားတာခတ္ျပတ္ျပတ္ပဲ...ေအးမသိရင္မလာ ေတာ့နဲ႔ကြာတဲ့....

ကိုသံခဲ။ ။ ဒါနဲ႔မင္းလည္းသူ႔ညီမေလးနဲ႔မေတြ႔ရေတာ့ဘူးေပါ့ေနာ္...

ရွမ္းကေလး။ ။ဟာကိုသံခဲကလည္းဗ်ာ...ကြ်န္ေတာ္ကသူ႔ညီမေတြ႔ဖို႔သြားတာမွမဟုတ္တာ...

(မွတ္ခ်က္။ ။ ဦစပ္ေရစိတ္မဆိုးေၾကးဗ်ိဳ႔)

ဒီေလာက္နဲ႔ဇာတ္သိမ္းပါရေစခင္ဗ်ား

ေသြးခ်ိဴရင္ေဒြးေတာင္ငိုတယ္

တေန႔ေသာညေနခင္းအခ်ိန္ခါ၀ယ္ကိုေပါက္က်ိဳင္းဟုေခၚေသာေတာသားတစ္ေယာက္ႏွင့္ ရန္ကုန္ဆိုတဲ့ျမိဳ႔ၾကီးကအလည္လာတဲ့ ကိုေနာင္ေနာင္တို႔တေတြဟာထမင္းအထူစားၾကသတဲ့။ ကိုေပါက္က်ိဴးထမင္းစားေနရင္းငပိရည္နဲ႔တို႔စားဖို႔တမာကိုေခြ်ျပီးစားသတဲ့။ ကိုေပါက္က်ိဳးလည္း တမာအခ်ိဳ႔ေတြကို ျမိဳ႔သားေနာင္ေနာက္ကိုေကြ်းသတဲ့။

“ေရာ့စား တမာေသြးအားေကာင္းတယ္”လို႔ပါးစပ္ကလည္းေျပာလက္ကလည္းေရြ႔တာေပါ့...

ကိုေနာင္ေနာင္က“အာမစားဘူးဗ်ာ..တမာကခါးတယ္ဗ်”

ေပါက္က်ိဴင္း“ခါးေတာ့....တျခားေသြးေတြလာမေရာေတာ့ဘူးေပါ့ကြာ... အဲ့ဒါဆို...မင္းေသြးလည္းမညစ္ပတ္ေတာ့ဘူးေပါ့”

ေနာက္ဆံုးကိုေနာင္ေနာင္ဘာေျပာလိုက္တာကေတာ့ “မေကာင္းဘူးဗ်..ေသြးခါးရင္ေကာင္မေလးေတြမၾကိဳက္ဘူးဗ်.. ေသြးခ်ိဳရင္ ေဒြးေတာင္ငိုတယ္ဆိုပဲ”

ရွမ္းကေလး

ျမန္မာအမ်ဳိးသမီး၏ဆြဲႀကိဳးျဖတ္သူ ထုိင္းအမ်ဳိးသားကို ထိုင္းရဲက ဖမ္းဆီးမိ

NEJ/ ၁၅ ဇန္န၀ါရီ ၂၀၀၈

တရားခံ ႏိုင္ပရာေထ့ ကန္ထ၀ုန္းအား ထိုင္းရဲမ်ားက ဖမ္းဆီးလာစဥ္ ျမန္မာျဖစ္ေစ ထုိင္းျဖစ္ေစ ျပစ္မႈက်ဴးလြန္လွ်င္ မည္သူမဆို ဥပေဒအရ အေရးယူျခင္း ခံရမည္ဟု မဲေဆာက္ရဲမင္းႀကီးက ေျပာၾကားသည္။ ယမန္ေန႔ညေန (၅)နာရီက မဲေဆာက္ေစ်းတြင္ ေစ်း၀ယ္ေနသည့္ မစန္းထံမွ ေရႊဆြဲႀကိဳးႏွစ္က်ပ္ သားကို ေမာ္ေတာ္ဆိုင္ကယ္ျဖင့္ ျဖတ္ဆြဲသြားသည့္ ထိုင္းလူမ်ဳိး ႏိုင္ပရာေထ့ ကန္ထ၀ုန္းအား မဲေဆာက္ရဲက နာရီပိုင္းအတြင္း ဖမ္းဆီးလိုက္သည္။ ႏိုင္ပရာေထ့သည္ ျမန္မာႏိုင္ငံသားမ်ားထံမွ ေရႊဆြဲႀကိဳးမ်ားကိုသာ ျဖတ္သည္ဟု မဲေဆာက္ရဲစခန္း တြင္ ထြက္ဆိုခဲ့ၿပီး “ျမန္မာေတြကိုျဖတ္တာက ရဲကိုမတိုင္ရဲဘူး။ ျပႆနာလည္း သိပ္မျဖစ္ႏိုင္ဘူး ထင္လို႔ လုပ္တာပါ” ဟုေျပာသည္။ မဲေဆာက္ရဲမင္းႀကီး ရဲဗိုလ္မႉးႀကီး ဖတ္စ၀ပ္တင္ကၽြိက “ဗမာဆိုၿပီးေတာ့ ဥပေဒမဲ့ လုပ္ခ်င္သလို လုပ္လို႔ မရပါဘူး။ ဗမာျဖစ္ျဖစ္ ထုိင္းျဖစ္ျဖစ္ ျပစ္မႈက်ဴးလြန္ရင္ေတာ့ ဥပေဒအရအေရးယူခံရမယ္” ဟုေဒသခံသတင္းေထာက္မ်ားအား ေျပာသည္။ ၿပီးခဲ့သည့္သီတင္းပတ္၌ မဲေဆာက္ၿမိဳ႕လယ္ရွိ ၀ပ္ခၽြန္းဖူးကီလီ ထိုင္းဘုန္းေတာ္ႀကီးေက်ာင္း၀င္း ထဲတြင္ ဘုရားဖူးေနသည့္ ရန္ကုန္ၿမိဳ႕မွ ျမန္မာကုန္သည္အမ်ဳိးသမီးတဦးထံမွလည္း ေရႊဆြဲႀကိဳး ႏွစ္က်ပ္သား ျဖတ္ေျပးခဲ့သူမွာ ၎ပင္ျဖစ္သည္ဟု ႏိုင္ပရာေထ့က ေျဖာင့္ခ်က္ေပးခဲ့သည္။ ယမန္ေန႔ညက ဆြဲႀကိဳးျဖတ္ယူျခင္းခံရသည့္ မစန္းအား မဲေဆာက္ရဲက ဆြဲႀကိဳးျပန္ေပးခဲ့ေၾကာင္း ၎၏ခင္ပြန္းျဖစ္သူက ေျပာသည္။ ထုိင္းႏိုင္ငံအတြင္း မည္သူမဆို လုယက္မႈက်ဴးလြန္ပါက (၃) ႏွစ္ထက္မပိုသည့္ေထာင္ဒဏ္ႏွင့္ ဘတ္ (၆) ေထာင္ထက္မပိုသည့္ဒဏ္ေငြကို တေပါင္းတည္းျပစ္ဒဏ္က်ခံရမည္ဟု ထိုင္းႏိုင္ငံ ဥပေဒတြင္ ျပ႒ာန္းထားသည္။

ခြင့္ပန္ျခင္း

ရွမ္းကေလးဘေလာ့ကိုင္တြယ္ျခင္းကို ခဏတာနားဦးမည္ျဖစ္ေၾကာင္းအသိေပးအပ္ပါသည္ခင္ဗ်ား.....

အားလံုးေသာညီအကို၊ မိတ္ေဆြ၊ သူငယ္ခ်င္းတို႔အားခ်စ္ခင္ေလးစာလ်က္၊

ရွမ္းကေလး

“အေမွာင္ေလာကၾကီးထဲသို႔ ၀င္ေရာက္ေပ်ာက္ကြယ္သြားေသာ ငိုရိွုက္သံ”

“ဟဲ့...ဟဲ့..ဒီကေလးေတြေကြ်းတာေတာင္မွ လုစားေနၾကေသးတယ္...သြားသြား..ေ၀းေ၀းသြား” ဆိုတဲ့ က်ယ္ ေလာင္တဲ့မိန္းမၾကီးတစ္ေယာက္ရဲ့အသံ...။ မိန္းမၾကီးရဲ့ေရွ႔မွာေတာ့ ၁၀ ႏွစ္သာသာ ကေလးတစ္အုပ္က...၁၀ ႏွစ္ သာသာရွိေသးတဲ့ေကာင္ေလးတစ္ေယာက္ရဲ့...မရွိမဲ့ရွိမဲ့မုန္႔ကို လုစားေနၾကတယ္။ ေကာင္ေလးကတစ္ေယာက္ထဲ ဆိုေတာ့သူ႔လက္ထဲကမုန္႔ေတြကို မေပးခ်င္၊ ေပးခ်င္နဲ႔ကေလးတစ္အုပ္ရဲ့လုတာကိုခံလိုက္ရတယ္။ သူ႔မွာလည္း သူမ်ားလွဴမွ စားရတဲ့ဘ၀ဆိုေတာ့ မုန္႔ေတြကိုလြယ္လြယ္နဲ႔ေတာ့ဘယ္ေပးခ်င္မလဲ။ သူ႔မွာအေဖကလည္းငယ္ငယ္ ကတည္းကမေတြ႔ခဲ့ဘူးဘူးေလ။ အေမဆိုျပန္ေတာ့လည္း သူ႔အေမကဘယ္ေန႔ေသမလဲဆိုတာကို မသိရတဲ့ သူ႔ဘ ၀။ ဘာေၾကာင့္လဲဆိုေတာ့ သူ႔အေမကေရာဂါသည္မဟုတ္ပါလား။ ဘာေရာဂါလည္းဆိုတာကေတာ့ သူ႔လုိ(၁၀) ႏွစ္သာသာရွိတဲ့ကေလးေလးတစ္ေယာက္က ဘယ္သိႏုိင္မလဲ။ သူ႔အေမကလည္းသူ႔ကိုတစ္ခါကိုမွမေျပာျပခဲ့ဘူး။ သူ႔အေမကိုေဆးခန္းသြားျပဖို႔ဆိုတာကလည္း သူ႔မွာစားစရာမရွိလို႔ သူမ်ားလွဴတာကိုလိုက္စားေနရတဲ့ဘ၀။ အလုပ္ကလည္းက်ပန္း။ သူ႔လုိကေလးသာသာရွိတဲ့ လူငယ္ေလးတစ္ေယာက္ကိုဘယ္သူက ပိုက္ဆံေတြပံုေပးျပီး ခုိင္းခ်င္မွာလည္း။ ဒါေၾကာင့္သူ႔အေမေဆးခန္းျပဖို႔ထက္ သူ႔အေမအတြက္ထမင္းနပ္မွန္ေအာင္စားရဖို႔သာ ဘယ္လို လုပ္ရမလဲဆိုတာကိုဘဲ စဥ္းစားေနရတဲ့သူ႔ဘ၀။ ေဟာ (၃း၀၀)နာရီေတာင္ထုိုးေနျပီ....။ ေဒၚေငြတို႔ဆိုင္မွာေရသြား ခတ္ေပးရဦးမယ္။ ေရခတ္မွသူလည္းသူ႔အေမစားဖို႔ဆန္ျပဳတ္အနည္းအက်င္းရမွာမဟုတ္ပါလား။ ေဒၚေငြဆုိင္ ေရာက္ဖို႔သူအျမန္ေျပးသြားလိုက္တယ္။ ရုတ္တရက္ေက်ာက္ခဲေသးေသးေလးတစ္လံုးကို သူသြားကန္မိလိုက္။ ေျခထိပ္တည့္တည့္ပဲ။ မတတ္ႏုိင္ဘူးေလ..သူ႔မွာကစားဖို႔ေတာင္အႏုိင္ႏုိင္..လုပ္ေနရတာ.. ဖိနပ္၀ယ္စီးဖို႔ဆိုတာ ေတာ့မျဖစ္ႏုိင္ေလာက္ေအာင္ပဲ။ သူနာက်င္တာကိုခံစားရင္းနဲ႔ပဲ ေဒၚေငြဆုိင္ကိုအေရာက္ေလွ်ာက္သြားေတာ့တယ္

“ဟဲ့လာျပီလား...ဟိုမွာေရေတြကုန္ေနျပီ”လို႔ ဆုိင္ေရွ႔ေတာင္မေရာက္ေသးဘူး ေနတိုင္းလိုလိုၾကားေနရ တဲ့ ေဒၚေငြရဲ့အသံစူးစူးၾကီးက သူ႔အတြက္ေတာ့နားယဥ္ပါးယဥ္ျဖစ္ေနျပီ..။ သူေရပံုး(နွစ္)ပံုးကိုေကာက္ဆြဲ။ သြားေနက်လမ္းအတုိင္းေရတြင္းရွိတဲ့ေနရာကိုေျခေထာက္နာနာနဲ႔ပဲေလွ်ာက္လာခဲ့တယ္။ (၁၀)ႏွစ္သာသာရွိတဲ့ ကေလးတစ္ေယာက္ျဖစ္ေပမဲ့ သူထမ္းရတဲ့ေရပံုးေတြကေတာ့ လူၾကီးေတြေတာင္အႏုိင္ႏုိင္ပဲ။ မထမ္းခ်င္လို႔လဲ ဘယ္ရမလဲ။ ဒီေရေလးထမ္းမွ ေဒၚေငြဆုိင္က ဆန္ျပဳတ္အက်န္ေတြရမွာမဟုတ္လား။ သူ႔အတြက္ေတာ့သိပ္ အေရးမၾကီးပါဘူး။ အေရးၾကီးတာက ေရာဂါရေနတဲ့သူအေမအတြက္။ သူ႔အေမကအိပ္ရာကေနမထႏုိင္ဘူး။ အိပ္ ရာထဲမွာလဲေနတာ (၁)လေက်ာ္ေက်ာ္ရွိေနျပီ။ ထို႔အတူပဲဆန္ျပဳတ္စားရတာလည္း (၁)လာေက်ာ္ေနျပီေပါ့။ ဆန္ျပဳတ္ေတာင္သူ႔အေမကို သူနပ္မွန္ေအာင္မေကြ်းႏုိင္ဘူး။ သူေရခတ္တာေတာ့ျပည့္သြားျပီ။ ဒါေပမဲ့ ဆုိင္ရွင္ ေဒၚေငြဘာေတြဆက္ခုိင္းဦးမလဲဆိုတာကိုေတာ့ သူခန္႔မွန္းလုိ႔မရ။ တခါတေလေဒၚေငြက ဆန္ျပဳတ္ေအာ္ဒါမွာတဲ့ အိမ္ေတြကိုသြားပို႔ခုိင္းတာမဟုတ္လား။ ေဒၚေငြရဲ့အေျဖကိုပဲသူေစာင့္ရမွာ။ သူ႔မွာေျပာဆုိႏုိင္ခြင့္မရွိဘူး။

“ေ၀လင္း...နင္ေရခတ္တာျပည္ျပီလား”လို႔ေဒၚေငြကသူ႔ကိုေမးလိုက္တယ္။ သူရုတ္တရက္ေဒၚေငြရဲ့ ေမးခြန္းကိုျပန္မေျဖဘူး။ ဘာေၾကာင့္လဲဆိုေတာ့ ဒီေန႔မွေဒၚေငြရဲ့အသံက ခ်ိဴသာေနတယ္။ ျပီးမွသူျပန္ေျဖလိုက္ တယ္။ “ဟုတ္ကဲ့ ျပည့္ပါျပီေဒၚေငြ”

“ေအးေအး..နင့္အေမစားဖို႔ဒီမွာ ဆန္ျပဳတ္ယူသြားဦး” ဒါကသူေန႔တုိင္းၾကားေနၾကေဒၚေငြရဲ့စကား.. ဒါေပမဲ့ မၾကားဖူးတဲ့ေဒၚေငြရဲ့စကားတစ္ခြန္းကေတာ့ “ဒီမွာ...ပဲကပ္ေက်ာ္ေတြပါငါထည့္ထားေပးတယ္... ယူသြားဦးၾကားလား”သူ႔စိတ္ထဲမွာ၀မ္းသားလို႔မဆံုး.. သူ႔အေမကိုဒါေတြျပန္ေကြ်းရမယ္ေလ။ သူေဒၚေငြကိုၾကည့္ ျပီး...ဟုတ္ကဲ့လို႔မေျပာႏုိင္ေလာက္ေအာင္ပဲ၀မ္းသာျပီး..ေဒၚေငြကိုေတာင္ေက်းဇူးတင္ပါတယ္လို႔မေျပာပဲ ေဒၚေငြ ထုတ္ထားတဲ့ အထုတ္ကိုဆြဲျပီး...ေျခေထာက္နာမွန္းမသိအိမ္ကိုေျပးျပန္လုိက္တယ္။

“အဟမ္း..အဟမ္း...အဟမ္း...”သူ႔အေမရဲ့ေန႔တိုင္းဆိုးေနက်ေခ်ာင္းဆိုးအသံ။ ဒါေပမဲ့ ဒီေန႔မွာေတာ့ သူ႔အေမရဲ့ေခ်ာင္းဆုိးသံက အဆက္မျပက္ျဖစ္ေနတယ္။ သူအိမ္ေပၚကို အျမန္ေျပးတက္လိုက္တယ္။ သူရုတ္တ ရက္ေတြ႔လုိက္တာကေတာ့ သူ႔အေမအိပ္ရာထဲမွာလူးလိမ့္ေနတယ္..။ သူနားလည္လိုက္တာကေတာ့ သူ႔အေမနာ နာက်င္ခံစားေနရျပီ... သူသူ႔အေမဆီအျမန္ေျပးသြားျပီး သူ႔အေမကိုေခါင္းအံုးတည့္တည့္မွာမျပီးထားလုိက္ျပီး သူ႔ပါစပ္ကလည္း “အေမဘာျဖစ္တာလဲ...အေမ...အေမ”လို႔ေရရြတ္ေနတယ္။ ရုတ္တရက္သူလည္းဘာမွမလုပ္ တတ္ဘူး။ သူ႔အေမကေတာ့ေသြးေတြအန္ထြက္လာျပီ။ သူက်ယ္ေလာင္စြာေအာ္ငိုေနမိတယ္။ ေအာ္ငိုေနျပီး သူရုတ္တရက္ေဆးဘူးကိုလိုက္ရွာေနတယ္။ တုန္ရီေသာလက္နဲ႔ေဆးဘူးကိုစမ္းေနတယ္။ သူ႔အေမေသြးအန္တာ ရပ္သြားေပမဲ့ ေခ်ာင္းကေတာ့ဆိုးေနတုန္းပဲ။ သူ႔အေမအရမ္းေမာေနတယ္။ အသက္ရူလို႔မ၀ဘူးလို႔သူထင္တာပဲ။ ေဆးဘူးေတြ႔ျပီ။ သူ႔အေမေခါင္းအံုးေအာက္မွာေဆးဘူးက။ “အေမေဆးေသာက္မယ္ေနာ္...ေဆးေသာက္ေရာ့ ေရာ့”သူေဆးဘူးအဖံုးကိုဖြင့္လိုက္တယ္.. ဒါေပမဲ့ေဆးဘူးထဲမွာေဆးတစ္လံုးမွမရွိဘူး။ သူသူ႔အေမကိုငိုယိုျပီးေျပာ ဆိုလိုက္တယ္.. ။ “အေမေဆးမရွိေတာ့ဘူး..၊ သားေဆးသြားရွိလိုက္ဦးမယ္... ခဏေစာင့္ေနာ္”သူသြားဖုိ႔ျပင္ဆင္ လုိက္ေပမဲ့ ရုတ္တရက္သူ႔လက္ကိုအဆြဲခံလိုက္ရတယ္။ ဆြဲလိုက္သူကေတာ့ အျခားသူမဟုတ္။ သူခ်စ္ခင္လွတဲ့ သူ႔အေမရဲ့ေႏြးေထြးတဲ့လက္။ “မသြားပါနဲ႔ေတာ့သားရယ္”လုိ႔ဆိုျပီးတုန္တုန္ရီရီနဲ႔ မပီတပီေျပာလိုက္တဲ့ သူ႔အေမရဲ့ စကားတစ္ခြန္းကေတာ့ ရင္ထဲမွာဆို႔သြားတယ္။ သူ႔အေမအလြန္ေမာေနျပီ။ ရုတ္တရက္ သူ႔အေမရဲ့ ေသြးေနာက္ တစ္ခါထပ္အန္လာျပီး သူ႔အေမျငိမ္သြားတယ္။ သူသူ႔အေမကိုၾကည့္လိုက္ျပီး...သူေအာ္တဲ့အသံကကမၻာ တစ္ခုလံုးကိုဖံုးလြမ္းေတာ့မလိုပဲ “အေမ...အေမ” လုိ႔ဆိုျပီးၾကိမ္ေပါင္းမ်ားစြာသူေအာ္ေနမိတယ္။ သူ႔အေမသူ႔ကိုခြဲ ခြာသြားျပီ။ သူ႔ကိုတင္မကပဲ ေလာကၾကီးကိုပါခြဲခြာသြားျပီေလလားလို႔သူေတြးရင္းငိုရင္းနဲ႔ပဲ...သူတို႔သားအမိရဲ့ အိမ္ေလးဟာ လည္းအေမွာင္ၾကီးသဖြယ္ဘာမွမျမင္ရေတာ့..သူ႔ရဲ့ငိုရိွုက္သံေတြဟာလည္းအေမွာင္ထုၾကီးထဲမွာ တျဖည္းျဖည္း ေပ်ာက္ကြယ္သားကာ.....။။။။

ျပီးပါျပီ

ရွမ္းကေလး