Wednesday, February 13, 2008

“ေပ်ာက္ေသာသူ ရွာလွ်င္ေတြ႔၊ ေသေသာသူၾကာရင္ေမ့”

ကြ်န္ေတာ္တို႔ ေနထုိင္ခဲ့ေသာ ဗမာႏုိင္ငံၾကီးဟာ ပညာေပးစကားပံုေတြ၊ ဆိုရိုစကားေတြ၊ စကားထာေတြ အမ်ားၾကီးရွိပါတယ္။ ဒီလိုစကားပံုေတြကို ကြ်ႏု္ပ္တို႔ ဗာမာႏုိင္ငံရဲ့ ေရွးပညာရွင္ေတြကလည္းေကာင္း၊ လူေတြၾကားထဲမွာ ေပၚထြင္းလာတဲ့ စကားပံုေတြလည္းေကာင္း ေရတြက္လို႔မရေအာင္ မ်ားျပားလြန္းလွပါတယ္။ ဒါေပမဲ့ ထိုစကားပံုေတြထဲက အခ်ဴိ႔ေသာ စကားပံုေတြဟာ ေရွးေဟာင္းေခတ္က ကြ်န္ေတာ္တို႔ ျမန္မာႏိုင္ငံအတြက္ မွန္ကန္သည္ဟု ရွိခဲ့ေသာ္လည္း ယခုလက္ရွိ မိမိတို႔၏ႏုိင္ငံေတာ္၊ ယခုေခတ္ခါ သာမယအခ်ိန္အခါမွာေတာ့ မွားေကာင္းမွားႏုိင္ပါတယ္။ ဥပမာအေနနဲ႔ ဆိုရိုးစကား တစ္ခုကို ကြ်န္ေတာ္ အမွီျပဳျပီး ေရးခ်င္မိပါတယ္။ ထိုဆိုရိုးစကားကား “ေပ်ာက္ေသာသူရွာလ်ွင္ေတြ႔ ေသေသာသူ ၾကာရင္ေမ့”ဟူေသာ ဆုိရိုစကားပင္ ျဖစ္ပါတယ္။ ထိုဆိုရိုးစကားအား အားလံုးသိၾကမည္ထင္ပါတယ္။ ၎ဆိုရိုးကားသည္ တခ်ိဳ႔ေသာ ေနရာေတြမွာ မွန္ကန္ျခင္း ရွိပါေသာ္လည္း တခ်ိဴ႔ေသာ ေနရာေတြမွာ လံုး၀မွားယြင္း ေနေၾကာင္းကို ကြ်န္ေတာ္ေထာက္ျပပါရေစ။ ယခု ကြ်န္ေတာ္ အပိုင္း (၂)ပိုင္းခြဲျပီး တင္ျပခ်င္ပါတယ္။ ပထမ အပိုင္းအေနနဲ႔ ေသေသာသူၾကာလွ်င္ေမ့ ဆိုတဲ့ အပိုင္းကို သြားျပီး၊ ဒုတိယအပိုင္းအေနနဲ႔ ေပ်ာက္ေသာသူ ရွာလွ်င္ေတြ႔ဆိုတဲ့ အပိုင္းကို ေရးခ်င္ပါတယ္။ ပထမဦးဆံုး ေသေသာသူၾကာရင္ေမ့ဆိုတဲ့ စကားပံုေလးဟာ တျခားေသာႏုိင္ငံတကာက ျပည္သူလူထုေတြ အတြက္ မွန္ႏုိင္ေကာင္း မွန္ေနေပမဲ့ ကြ်န္ေတာ္တို႔ ျမန္မာႏုိင္ငံေတာ္ၾကီးမွာ ေမြးဖြားေပၚထြင္းလာတဲ့ ျပည္သူလူထုေတြေကာ အေၾကာင္းအမ်ိဴးမ်ိဴးေၾကာင့္ သူတပါးတုိင္းျပည္မွာ ေမြးဖြားတဲ့ ျမန္မာလူမ်ိဴးေတြ အတြက္ေတာ့ မွားႏိုင္ေကာင္း မွားႏုိင္ပါတယ္။ အဘယ္ေၾကာင့္ဆိုေသာ္ မိမိတို႔ ျမန္မာျပည္သူ ျပည္သားမ်ားသည္ မိမိတို႔၏ အမ်ိဴးသားေခါင္းေဆာင္၊ မိမိတို႔ ေလးစားရပါေသာ ဗိုလ္ခ်ဴပ္ဖခင္၊ မိမိတို႔ တုိင္းသူျပည္သားမ်ားကို သူ႔ကြ်န္ဘ၀မွ လြတ္ေျမာက္ေအာင္ ၾကိဳးပမ္းေပးခဲ့ေသာ ဖခင္ဗိုလ္ခ်ဴပ္ေအာင္ဆန္းကို ယေန႔ထိတိုင္ အသည္းထဲ၊ ရင္ထဲ၊ ဦးေႏွာက္ထဲကပါ ေအာင့္ေမ့သတိရေနသည္ ဆိုသည္မွာ မည္သူက ျငင္းႏုိင္မည္နည္း။ မိမိတို႔ ျမန္မာသူ ျမန္မာျပည္သားတင္ သာမက ကမာၻသူ ကမာၻသားေတြ အေပါင္းကပါ မိမိတို႔ဖခင္ ဗိုလ္ခ်ဴပ္ေအာင္ဆန္းအား အစဥ္အျမဲသတိရေနမယ္ ဆိုတာ စာဖတ္သူတို႔လည္း သိမယ္ဆိုတာ ကြ်န္ေတာ္ ထင္ျမင္မိပါတယ္။ မိမိတို႔တုိင္းျပည္အတြက္ ဖခင္ဗိုလ္ခ်ဴပ္သည္ အမိ၊ ဗိုလ္ခ်ဴပ္သည္အဖ ဆိုသည္မွာလည္း ထစ္ထစ္ေငွာ့ေငွာ့မရွိဘဲ ကြ်ႏု္ပ္တင္သာမက စာဖတ္သူ မိတ္ေဆြအေပါင္းတို႔ မွတ္ယူထားၾကသည္မွာ မုခ်ျဖစ္မည္ဟု ကြ်ႏ္ုပ္ယံုၾကည္ မိပါသည္။ မိမိတို႔တိုင္းျပည္ ဖခင္၊ ေက်းဇူးရွင္ ဗိုလ္ခ်ဴပ္၏ ေက်းဇူးၾကီးမားလွပံုမွာလည္း မည္သည့္အရာႏွင့္မွ် တုႏွုိင္း၍မရႏုိင္ပါ။ မိမိတို႔တုိင္းျပည္၏ ေက်းဇူးၾကီးမားလွသည့္ ဖခင္ဗိုလ္ခ်ဴပ္ၾကီးသည္ ၎၏ အက်ိဳးစီးပြားကို စိုးစဥ္းေလမွ် မၾကည့္ပဲ တုိင္းျပည္တြင္ ေနထိုင္လွ်က္ရွိေသာ ျပည္သူလူထုတို႔၏ အက်ိဳးတရပ္ကိုသာ ေလးေလးနက္နက္ ၾကိဳးစားလုပ္ေဆာင္သည္ ဆိုသည္မွာ မိမိတို႔ ျမန္မာႏုိင္ငံေတာ္၏ သမိုင္းတေလွ်ာက္တြင္ က်န္ရစ္ခဲ့ေသာ ဗိုလ္ခ်ဴပ္၏ပံုရိပ္မ်ားကို စာဖတ္သူတို႔ ေလ့လာႏုိင္ပါသည္။ ဖခင္ဗိုလ္ခ်ဴပ္သည္ အမွန္တရားကို ျမတ္ႏုိးျပီး၊ မမွန္ေသာ စကားမ်ားကို ေျပာဆိုမွုမ်ားကို ရြံ႔မုန္းသည္ဆိုသည္မွာ ေအာက္ပါသာဓက မ်ားကို ေလ့လာနိုင္ပါသည္။

”တေန႔တြင္ ေတာမွစပါး၀ယ္သူမ်ား ေရာက္လာျပီး ေစ်းစကား ေျပာေနၾကစဥ္ ေလးႏွစ္သားအရြယ္ ေမာင္ထိန္လင္းေခၚ “ေအာင္ဆန္း” ကေလးသည္ ေလွကား အဆင္းအတက္ေနရာတြင္ ေဆာ့ကစားေနသည္။ စပါး၀ယ္သူမ်ားက ေစ်းဆစ္ၾကရာ မိခင္ၾကီးေဒၚစုက “ကိုင္း မင္းတို႔ ဒါေလာက္လိုခ်င္ေနမွ ငါကပဲ ေလွ်ာ့ေပးလိုက္မယ္။ ဒီစပါးကို ငါ၀ယ္တုန္းက ၆၀ ေစ်းနဲ႔ ၀ယ္ထားရတယ္၊ ဒါေပမဲ့ မင္းတို႔ကို ၅၀ ေစ်းနဲ႔ ေပးလိုက္ပါ့မယ္” ဟုေျပာေလရာ ထိုစကားကို ၾကားလိုက္သူ ေအာင္ဆန္း(ထိန္လင္း) ကေလးက “ဟာ အစ္မကလဲ မဟုတ္တာေျပာေရာ့မယ္၊ ဒီစပါးကို အစ္မက ငါးဆယ္ေစ်းနဲ႔ ၀ယ္ထားတာ ကြ်န္ေတာ္သိတယ္။ ဟုတ္တာေျပာမွ ဥစၥာေပါမယ္၊ လိမ္ေျပာတာ မေကာင္းဘူး” ဟုခတ္တည္တည္ ၀င္ေျပာလိုက္ သျဖင့္ အားလံုးက ၀ုိင္းရယ္ေမာၾကေလသည္။

မွတ္ခ်က္။ ။ အေပၚမွ ဖခင္ဗိုလ္ခ်ဴပ္ေအာင္ဆန္း အမွန္တရားျမတ္ႏုိးမွုကို ေဖာ္ျပထားေသာ သာဓကအား တကၠသိုလ္ေန၀င္း ေရးသားေသာ ျပည္ေထာင္စုဗိသုကာ ဗိုခ်ဴပ္ေအာင္ဆန္း စာအုပ္မွ ေကာက္ႏုတ္ေဖာ္ျပပါသည္။

ထုိစာစုေလးကို ၾကည့္ျခင္းလိုက္အားျဖင့္ ဗိုလ္ခ်ဴပ္ေအာင္ဆန္းသည္ မည္မွ် အမွန္တရားကို ျမတ္ႏိုးသည္ကို ေလ့လာသိရွိႏုိင္ေပသည္။ ဗိုလ္ခ်ဴပ္ေအာင္ဆန္း၏ (၉၃)ႏွစ္ေျမာက္ ေမြးေန႔တြင္လည္း မိမိတို႔ ျမန္မာႏုိင္ငံသူ ျမန္မာႏုိင္ငံသားမ်ား ေလးစားခ်စ္ခင္ ျမတ္ႏုိးသတိရပါေသာ္ ဗိုလ္ခ်ဴပ္အား ကြ်န္ေတာ္ေရးသည္ထက္ ေျပာင္ေျမာက္ေအာင္ ေရးသားနုိင္ေသာ စာစုမ်ားကို ဘာေလ့ဂါတုိင္းတြင္ေသာ္ လည္းေကာင္း၊ သတင္းဌာနအသီးသီးမ်ားတြင္ ေသာ္လည္းေကာင္း၊ ဖတ္ရွုရမည္မွာ ေဗဒင္ေမးစရာေတာင္ မလိုဘူးလို႔ထင္ပါသည္။ ထိုေကာင္းမြန္လွေသာ ဗိုလ္ခ်ဴပ္ကို ဂုဏ္ျပဳေသာ စာမ်ား၊ ေဆာင္းပါးမ်ား၊ ကဗ်ာမ်ား အစရွိသျဖင့္ ဗိုလ္ခ်ဴပ္အား ဂုဏ္ျပဳေရးသား သူမ်ားသည္ ကြ်န္ေတာ္တို႔ ျမန္မာႏုိင္ငံသူ ျမန္မာႏုိင္ငံသား သာမက ႏုိင္ငံတကာကပါ ေရးသားၾကလိမ့္မည္ဟု ကြ်န္ေတာ္ေတြးထင္မိပါသည္။ မိမိတို႔ ဖခင္ဗိုလ္ခ်ဴပ္ ေအာင္ဆန္းအား ေလးစားခ်စ္ခင္ သတိရေသာအားျဖင့္ ဤမွ်ေလာက္ႏွင့္သာ ျမန္မာတို႔၏ ေရွးဆိုရိုးစကားျဖစ္ေသာ ေသေသာသူၾကာလွ်င္ေမ့ ဟူေသာအခ်က္သည္ မိမိတို႔ ျမန္မာႏုိင္ငံသူ ႏုိင္ငံသားမ်ားအတြက္ မွားေကာင္းမွားႏုိင္ပါသည္ဟု ေဖာ္ျပရင္း ေနာက္ဆိုရိုးစကား တစ္ခုျဖစ္ေသာ ေပ်ာက္ေသာသူ ရွာလွ်င္ေတြ႔ ဟူေသာ အပိုင္းသို႔ ဆက္လက္ရွုစား ေစလိုခ်င္ပါသည္။

ေပ်ာက္ေသာသူ ရွာလွ်င္ေတြ႔ဟူေသာ္ ဆိုရိုးစကားကို ကြ်န္ေတာ္ အသက္ငယ္စဥ္အခ်ိန္အခါတုန္းက မွန္ႏုိင္ဖြယ္ရွိခဲ့ ပါေသာ္လည္း ယခုကြ်န္ေတာ္ အသက္ရွင္ေနရာ ထိုင္းႏုိင္ငံမွတဆင့္ ျမန္မာႏုိင္ငံ၏ ယခုလက္ရွိျဖစ္ေပၚေနေသာ အေျခအေနႏွင့္ ကိစၥအရပ္ရပ္တို႔ကို ျပန္ၾကည့္လိုက္လွ်င္ေသာ္ ထိုဆိုရိုးစကားမွာ မိုေကာင္းကင္ေပၚမွာ ၾကက္ေျခတက္ခတ္ထားသလို လံုး၀ကို မွားယြင္းေနသည္မွာ အထင္အရွားေတြ႔ျမင္ရပါမည္။ အဘယ္ေၾကာင့္ဆိုေသာ္ ကြ်န္ုပ္တို႔ ျမန္မာႏုိင္ငံၾကီးကို မတရား ၾကီးမိုးအုပ္စိုးေနေသာ အာဏာရွင္ အစိုးရမ်ား ရွိေနေသာေၾကာင့္ ျဖစ္ပါသည္။ အဘယ္ေၾကာင့္ ကြ်န္ုပ္တည့္တိုးၾကီး ေျဗာင္က်က် ေျပာရသည္ဆိုသည္မွာ မိမိတို႔တုိင္းျပည္အား မတရား စိုးမိုးအုပ္ခ်ဴပ္ေနေသာ အာဏာရွင္ အစိုးရမ်ားသည္ ၎တို႔၏ အာဏာကို ျဖဳတ္ဖို႔ ၾကိဳးစားတဲ့ သူတုိင္းကို ေထာင္နန္းသို႔ စံခိုင္းသည္ကို စာဖတ္သူ ပရိတ္သတ္တို႔အေနႏွင့္ သိရွိသူမ်ားလည္း ရွိႏုိင္သကဲ့သုို႔ သိေနပါလွ်က္နဲ႔ မသိဟန္ေဆာင္ေနသူမ်ားလည္း ရွိႏုိင္ပါသည္။ လံုး၀မသိသူမ်ားလည္း ရွိႏုိင္ပါသည္။ နအဖ စစ္အာဏာရွင္မ်ားသည္ ၎တို႔၏ အာဏာကိုျဖဳတ္ဖို႔ ျငိမ္းခ်င္းစြာ ဆႏၷျပတာေတာင္မွ ျငိမ္းခ်မ္းစြာ မေျဖရွင္းပဲ ၀ါးရင္းတုတ္ကို လက္ကတကားကား ကိုင္ေဆာင္ကာ စစ္ဖိနပ္မ်ားႏွင့္ ျငိမ္းခ်မ္းစြာ ဆႏၷျပသူမ်ားအား ရက္စက္စြာ ကန္ေက်ာက္ခဲ့သည္ဆိုသည္မွာ ျပီးခဲ့သည္ စက္တင္ဘာအေရးခင္းတုန္းက ပံုရိပ္မ်ားကို ျပည္လည္ၾကည့္ရွုႏုိင္ပါသည္။ ထိုသုိ႔ကန္ေက်ာက္ျခင္းျဖင့္ ၎တို႔၏ လူမဆန္စြာ လုပ္ရပ္မ်ားသည္ ျပီးသြားျပီဟု မဆိုႏုိင္ေသး။ အဘယ္ေၾကာင့္ဆိုေသာ္ ၎တို႔အာဏာရွင္ မ်ားသည္ ၎တို႔၏ လက္ကိုင္တုတ္မ်ားကို အသံုးျပဳလ်က္ ဆႏၷျပပြဲတြင္ ပါ၀င္ခဲ့ေသာ္ ဆႏၷျပသူမ်ားကို လိုက္လံရွာေဖြျပီး ဖမ္းခုိင္းေနသည္ဆိုသည္မွာ ၎တို႔၏ ဖမ္းဆီးျခင္းမွ လြတ္ေျမာက္ေစရန္ အလို႔ငွာ ထုိင္းႏုိင္ငံသို႔ ၀င္ေရာက္ခုိလွုံလာေသာ္ ရဟန္းသံဃာေတာ္မ်ားႏွင့္ ျပည္သူလူထု အခ်ိဳ႔ကို ေမးၾကည့္လွ်င္ သိႏုိင္ပါသည္။ အဘယ္ေၾကာင့္ အဖမ္းခံရမည္ ေၾကာက္မည္ဆိုတာကိုလည္း ထုိင္းႏုိင္ငံတို႔ ၀င္ေရာက္ခုိလံုွသူ ရဟန္းသံဃာေတာ္ မ်ားသည္ မိမိတို႔ဘ၀ နအဖလက္ထဲသို႔ က်ေရာက္သြားပါလွ်င္ မိမိတို႔က မိမိတို႔ ႏုိင္ငံေတာ္အတြက္ မည္သို႔အက်ိဳးျပဳမည္နည္း ဆိုေသာ္ ေမးခြန္းမ်ားကို ျပန္ေမးကာ ထုိင္းႏုိင္ငံထဲသို႔ ခဏတျဖဳတ္ခုိ၀င္လာျခင္း ျဖစ္ေၾကာင္း ကြ်န္ေတာ့္အေနႏွင့္ ထင္ျမင္မိပါသည္။ ထို႔ေၾကာင့္ ကြ်န္ေတာ္တို႔ျမန္မာႏုိင္ငံသူ ျမန္မာႏုိင္ငံသားမ်ားသည္ နအဖစစ္အစိုးရ လက္ထဲသို႔ ေပ်ာက္သြားလွ်င္ ျပန္ရွာဖို႔ ခက္ခဲမည္ျဖစ္ေၾကာင္း သို႔ပါေသာေၾကာင့္ ေပ်ာက္ေသာသူ ရွာလွ်င္ေတြ႔ဟူေသာ ဆိုရိုးစကားမွာလည္း အာဏာကို အေဖသဖြယ္ သြယ္ကပ္ေနေသာ နအဖစစ္အစိုးရမ်ား ရွိေနသေရြ႔ေတာ့ ဘယ္ေတာအခါမွ မွန္မည္ မဟုတ္ေၾကာင္းကို ေထာက္ျပရင္း နိဂံုးခ်ဴပ္အပ္ပါသည္။

ရွမ္းကေလး

Tuesday, February 12, 2008

သူတို႔ေလးေတြလည္း သိသင့္ပါတယ္

မိုးေလးတဖြဲဖြဲ ရြာသြန္းေနေသာ္ ျငားလည္း ေပတစ္ရာ ဧရာမ လမ္းမၾကီးေပၚမွာ ကေတာ့ ဆိုင္ကယ္တစ္စီး ျဖည္းညင္းစြာ ေျပးလြားသံေလးက နားသာယာခ်င္စဖြယ္ေလးပင္... ေနရာကား ထိုင္းႏုိင္ငံ ေျမာက္ပိုင္းမွာရွိတဲ့ ေတာင္ေပၚျမိဳ႔ မယ္ေဟာင္ေဆာင္ ျမိဳ႔ေတာ္ေလး.။.. သို႔ေပမဲ့ Dream 125 ဆိုင္ကယ္ကို မိုးဖြဲဖြဲလမ္းမၾကီးေပၚမွာ ထိုင္းလူမ်ိဴး တစ္ဦးေတာ့မဟုတ္ေပ။ အမိျမန္မာ ႏုိင္ငံေတာ္မွာ ေမြးဖြားျပီး အေၾကာင္းအမ်ိဴးမ်ိဴးေၾကာင့္ သူတပါးႏုိင္ငံထဲသို႔ တိုးေ၀ွ႔၀င္ေရာက္ အလုပ္လုပ္ေနသူတို႔ထဲတြင္ တဦးအပါအ၀င္ ျဖစ္သူ ျမန္မာလူမ်ိဴးတဦး ပင္ျဖစ္ပါသည္။ အသက္ (၂၇)ႏွစ္သာသာ ေလာက္ရွိေသာ ရွမ္းတိုင္းရင္းသားေလး ဆိုလွ်င္မမွားႏုိင္ပါ။ ထိုသူ၏ နာမည္ကား ေနာ္ခမ္းပင္ျဖစ္သည္။ နာမည္အျပည့္အစံုကို ေျပာရလွ်င္ စိုင္းေနာ္ခမ္းပင္ ျဖစ္ပါေလးသတည္း။

စိုင္းေနာ္ခမ္း

သူမယ္ေဟာင္ေဆာင္တြင္ အေျခခ်ေနထိုင္လာသည္မွာ ေတာ္ေတာ္ၾကာျပီဟု ေျပာလို႔ရပါသည္။ ဤ(၂၀၀၈) ခုႏွစ္ပင္လွ်င္ သူထိုင္းႏုိင္ငံတြင္ ေနထုိင္သည္မွာ (၆)ႏွစ္ရွိေနျပီ မဟုတ္ပါလား။ သူသည္ ရိုးသားသည္၊ ပြင့္လင္းသည္၊ သူမွန္သည္ကို လူတဦးဦးက အမွားလာေျပာလွ်င္ ဘယ္ေသာအခါမွ အေျပာမခံ။ သို႔ေပမဲ့ မွားေနသည္ကို သိလွ်င္ေတာ့ အမွားကို အမွန္သို႔ ျမန္ျမန္ ျပန္ျပင္သင့္လွ်င္ ျပန္ျပင္တတ္ေသာ လူငယ္တစ္ဦး။ လူတစ္ဦး တေယာက္အေပၚ ရိုင္းပင္းကူညီတတ္တဲ့စိတ္ သူ႔မွာ အျမဲရွိသည္။ ယခုေလာေလာ ဆယ္တြင္ သူစတိုးဆုိင္တခုတြင္ အလုပ္လုပ္ေနသည္။ မယ္ေဟာင္ေဆာင္ျမိဳ႔ေတာ္ရဲ့ အလယ္လတ္စရင္း၀င္ စတိုးဆုိင္ဆိုလွ်င္ မမွားႏုိင္။ စတိုးဆုိင္တြင္ သူေစ်းေရာင္းရသည္။ ရွမ္းတုိင္းရင္းသား ျဖစ္သည္က သူ႔အတြက္ တမ်ိဴးတဖံု ကံေကာင္းသည္ဟု ဆုိႏုိင္ေပသည္။ အဘယ္ေၾကာင့္ဆုိေသာ္ ရွမ္းစကားသည္ ထုိင္းစကားႏွင့္ နဲနဲပါးပါးနီးစပ္သည္ မဟုတ္ပါလား။ ထို႔ေၾကာင့္လဲ သူစတိုးဆုိင္တြင္ ပင္ပန္းတဲ့ အလုပ္မလုပ္ရဘဲ ေစ်းေရာင္းသည့္အလုပ္ကို လုပ္ရေပသည္။ သို႔ေပမယ္ သူဒီလုိ ေကာင္းမြန္တဲ့ အလုပ္ကုို လုပ္ရေပမဲ့ သူကိုယ့္ကို အထင္မၾကီး။ ကိုယ့္ႏိုင္ငံက အလုပ္လာလုပ္တဲ့ ႏုိင္ငံသားေတြ သာမက ထုိင္းႏုိင္ငံက သူ႔ရဲ့ အိမ္နီးခ်င္းမ်ားကိုလည္း သူ႔ထက္ၾကီးသူကို အကိုသဖြယ္၊ ဦးေလးသဖြယ္ သူ႔ထက္ငယ္သူကို ညီငယ္သဖြယ္ ညီမငယ္သဖြယ္ ေလးစားစြာ ဆက္ဆံလိုေသာ စိတ္သူ႔တြင္ အျမဲရွိသည္။ ယခုပင္လွ်င္ သူအလုပ္လုပ္ေသာ စတိုးဆုိင္မွ ျပန္လာေပသည္ မဟုတ္ပါလား။ သူေနထုိင္ရာ အိမ္ေလးသည္ မယ္ေဟာင္ေဆာင္ ျမိဳ႔ထဲတြင္ မဟုတ္ေသာ္လည္း သူ႔အိမ္မွ မယ္ေဟာင္ေဆာင္ျမိဳ႔ထဲသို႔ သြားလွ်င္ေသာ္ (၁၅) မိနစ္ခန္႔ ၾကာေပမည္။ သူေနထုိင္ေသာ ေနရာကား ထုိင္းအေခၚ ရြာသဖြယ္ျဖစ္ျပီး သူ႔အေနႏွင့္ ေျပာရမည္ ဆုိေသာ္ကား ျမိဳ႔ေလးတစ္ျမိဳ႔ဟု သူေခၚဆိုရေပလိမ့္မည္။ အဘယ္ေၾကာင့္ဆိုေသာ္ သူေနထုိင္ရာ ရြာကေလးကား လွ်ပ္စစ္မီိးသည္ ျမန္မာႏိုင္ငံက ရန္ကုန္ျမိဳ႔လို ပ်က္ေတာက္ပ်က္ေတာက္ မလာပဲ၊ ေန႔စဥ္ေန႔တုိင္း (၂၄)နာရီ လံုးလံုး အခ်ိန္မွန္မွန္ လာပါေပသည္က တစ္ေၾကာင္း၊ ျမန္မာႏုိင္ငံ၏ အၾကီးဆံုး ျမိဳ႔ေတာ္ျဖစ္ေသာ ရန္ကုန္ျမိဳ႔လို အင္တာနက္မ်ား သံုးဖုိ႔ကို လူျဖဴလူမည္းခြဲထားေပမဲ့ သူေနထုိင္ရာ ရြာငယ္ကေလးကား ထုိင္းလူမ်ိဴးတင္မက ျမန္မာလူမ်ိဴးမ်ားပင္လွ်င္ အင္တာနက္သံုးတတ္လွ်င္ ပိုက္ဆံေပးျပီး ၀င္သံုးႏုိင္ေပသည္။ ရန္ကုန္လို ေစ်းၾကီးၾကီးေပးစရာပင္မလို။ (၁)နာရီသံုးလွ်င္ မည္သူမဆို ဘတ္(၂၀) ေပးေဆာင္ရပါသည္။ ထို႔ေၾကာင့္ သူေနထုိင္ရာ ဤရြာကေလးအား သူ႔အေနျဖင့္ ျမိဳ႔လိုထင္ျမင္မိသည္က အထင္မွားစရာ မရွိႏုိင္ေပ။ အခ်ိန္နာရီကား ညအခ်ိန္ (၀၇း၀၀)နာရီခန္႔ပင္ ရွိေခ်ေလျပီ။ သူရဲ့ တိုးညင္းေသာ ဆုိင္ကယ္သံေလးက ထိုး၍ရပ္သြားေလျပီ။ အဘယ္ေၾကာင့္ဆိုေသာ္ သူသည္ အိမ္ကိုေရာက္ေနျပီ မဟုတ္ပါလား။ သူ႔ရဲ့အိမ္မွာ ထရံကာ၊ ဓနိမိုးအိမ္သာ ျဖစ္ေသာ္ျငားလည္း သပ္ရပ္ေသသတ္စြာ ေဆာက္ထားသည္။ သူ႔အိမ္ရဲ့ ညာဖက္တေလွ်ာက္လံုးတြင္ သူ႔အိမ္လိုပဲ ထရံကာ၊ ဓနိမိုးအိမ္ကေလးေတြက အစီအရီ တည္ေဆာက္ထားေပသည္။ ထို႔ေၾကာင့္ သူ႔ရဲ့အိမ္မွာ ထိပ္ဆံုးအိမ္လို႔ ေျပာႏုိင္ျပီး၊ အစြန္ဆံုးအိမ္လို႔လဲ ေျပာႏုိင္ပါသည္။ ခုဏက သူ႔ရဲ့ ဆုိင္ကယ္အသံေၾကာင့္ ထင္တယ္။ သူ႔အိမ္ေဘးက ထုိင္းဦးေလးၾကီး တေယာက္က ထုိင္းလို “ေနာ္ခမ္း ျပန္လာျပီလားကြ” လို႔ ေမးကာ ထိုဦးေလးမွာလည္း အိမ္ေပၚမွ ဆင္းလာကာ သူ႔ရဲ့ အိမ္ေလးရွိရာ ကြတ္ပ်စ္ေပၚသို႔ ကိုယ္ကို ပစ္လဲကာ ထိုင္ခ်လိုက္သည္။ သူကလည္း “ဟုတ္ကဲ့ ျပန္လာပါျပီ ဘၾကီး”လို႔ ရိုေသစြာ ျပန္ေျဖလိုက္သည္။ သူ႔အိမ္ရဲ့ ကြတ္ပ်စ္ေပၚမွာ ထိုင္ေနသူကား အျခားသူမဟုတ္။ သူေနထုိင္ေနေသာ အိမ္ရဲ့ အိမ္ပိုင္ရွင္ပင္ ျဖစ္ပါသည္။ ထိုဦးေလး၏ နာမည္ကား ဦးေလးတိပင္ ျဖစ္ပါသည္။ ဦးေလးတိ ဆိုသည္မွာ ခ်မ္းသာၾကြယ္၀ေသာ ဦးေလးၾကီး တဦးလို႔ဆိုရေပမည္။ သို႔ေသာ္ ထုိဦးေလးၾကီးကား ေငြေၾကးခ်မ္းသာေသာ္လည္း ၾကြား၀ါတတ္ပံုမရ။ ထိုဦးေလးတြင္ (၁၈)ႏွစ္သာသာ မိန္ကေလး သမီးငယ္တစ္ဦးရွိကာ၊ (၁၅) ႏွစ္သာသာ သားေယာက္က်ားေလး တစ္ဦးရွိေပသည္။ ထိုဦးေလး၏ ဇနီးသည္ကား သူသိရသေလာက္ ကံမေကာင္း အေၾကာင္းမလွ၍ ေသဆံုးသြားသည္။ မိခင္မဲ့ သားႏွင့္သမီးအား ထိုဦးေလးၾကီးကပင္ မိခင္လိုသမ်ိဴး၊ ဖခင္လုိုသဖြယ္ ေကြ်းေမြးျပဳစု ေစာင့္ေရွာက္ခဲ့သည္မွာ သူ႔အေတြ႔ပင္ျဖစ္ပါေလသတည္း။

“မင္းဒီေန႔ အိမ္ျပန္ ေနာက္က်လွခ်ည္လား”လို႔ ဦးေလးတိကပင္ သူ႔ကို စကားစေျပာလိုက္သည္။

သူဆုိင္ကယ္သိမ္းရာကေန ျပန္လာျပီး “ဆိုင္မွာ ျမန္မာလူမ်ိဳး တစ္ဦးေစ်းလာ၀ယ္ေနလို႔” ဟုျပန္ေျပာလိုက္ေလသည္။

“အမ်ားၾကီး ၀ယ္သြားလား”

“မ်ားတယ္၊ စကၠဴတို႔၊ တိတ္တို႔၊ ေဆာ့ပဲန္တို႔ေလ”

“ေၾသာဟုတ္လား ဒါနဲ႔ မင္းအလုပ္ေကာ အဆင္ေျပရဲ့လား” ဤေမးခြန္းကား သူနဲ႔ေတြ႔တုိင္း ဦးေလးတိေမးေနက် ေမးခြန္း။

“ဟုတ္ကဲ့ အဆင္ေျပပါတယ္”လို႔ သူကလည္း ေျဖေနက်အတုိင္း ျပန္ေျဖလိုက္သည္။

ထိုအခ်ိန္မွာပင္ သူ၏အိမ္သို႔ ဦးတည္လမ္းေလွ်ာက္ လာေနေသာ (၁၆)ႏွစ္သာသာ ထုိင္းလူငယ္ သံုးဦးကား သူ႔အိမ္ရဲ့ မနီးမေ၀းမွာပင္ ရပ္ကာ “အကိုျပန္လာျပီလား” လို႔ ထုိင္းလူငယ္ အုိက္စဥ္းက ၾကိဳတင္ေမးလိုက္ေလသည္။

“ေအးကြာ.. ဒီေန႔ေနာက္က်သြားတယ္၊ လာေလ အိ္မ္ေပၚတက္လာခဲ့ စကားေျပာၾကရေအာင္”

ဘာရယ္မဟုတ္ သူ႔ရဲ့ ပတ္၀န္းက်င္မွာ ေနထုိင္တဲ့ ထိုင္းလူငယ္ေလးမ်ားသည္ သူ႔ကို အကိုလို ခ်စ္ခင္ေလးစားၾကျပီး၊ သူ႔ထက္ၾကီးတဲ့ အဖိုး၊ အဖြား၊ အကိုဦးေလး အေဒၚမ်ားပင္လွ်င္ ကိုယ့္တူကိုယ့္သား လိုသဖြယ္ ခ်စ္ခင္ၾကသည္။ ဤသည္မွာ အေၾကာင္းရွိေပသည္။ အဘယ္ေၾကာင့္ဆိုေသာ္ သူသည္ ညစဥ္ (၈)နာရီမွ (၉)နာရီအထိ သူ႔ရဲ့အိမ္နီးခ်င္း ေဘးပတ္၀န္းက်င္တြင္ ရွိေသာ ထုိင္းလူငယ္ေလးမ်ားကို အဂၤလိပ္စာ သင္ေပးသည္ မဟုတ္ပါလား။ သူသည္ တကၠသိုလ္ေက်ာင္းသား ပညာတတ္ မဟုတ္လင့္ကစား အမိျမန္မာျပည္တြင္ တကၠသိုလ္သို႔ ၀င္ေရာက္ေျဖဆုိႏုိင္ေသာ (၁၀)တန္းဆိုေသာ ေက်ာင္းသား ဘ၀ကို ေအာင္ျမင္စြာျဖတ္သန္း လာခဲ့ယံုသာမက သူေလ့လာသင္ယူ ခဲ့သမွ် ပညာရပ္မ်ားကို သူထုိင္းႏုိင္ငံကို ေရာက္ရွိခ်ိန္မွ ယခုအခ်ိန္ထိ ေလ့လာလိုက္စားေနသည္ မဟုတ္ပါလား။ ဤသည္မွာလည္း သူ႔အတြက္ အက်ိဴးတရပ္ျဖစ္ထြန္းခဲ့ပါသည္။ သူေလ့လာ သင္ယူခဲ့သမွ် ပညာရပ္မ်ားကို သူ႔ပတ္၀န္းက်င္တြင္ ေနထုိင္ေသာ ထိုင္းလူငယ္ မ်ားသာမက ျမန္မာကေလးမ်ား ကိုပင္ ျပန္လည္ေ၀ငွေပးသည္ မဟုတ္ပါလား။ ဒါေၾကာင့္လည္း ထုိင္းလူငယ္မ်ားသာမက ျမန္မာကေလးမ်ားကပင္ သူ႔ကို ဆရာ၊ ဆရာလို႔ ေခၚၾကသည္မွာ မဆန္းပါ။ သူအဂၤလိပ္စာကို ျပန္လည္ေ၀ငွေပးျပီး ထုိင္းေက်ာင္းသား ေက်ာင္းသူဆီမွလည္း ထုိင္းစာကို ျပန္လည္ေလ့လာသင္ယူခဲ့သည္မွာ ၾကာခဲ့ေလျပီ။ ထုိ႔ေၾကာင့္ သူသည္လည္း ထုိင္းေက်ာင္းသား ေက်ာင္းသူမ်ား၏ တပည့္ဆိုလွ်င္ မမွားႏုိင္ေပ။

“အကို ထမင္းစားျပီးျပီလား” လို႔ ထုိင္းလူငယ္သံုးဦးထဲက အရပ္ရွည္ဆံုး လူငယ္တဦးျဖစ္သူ အိုက္ေနာင္က သူ႔အားေမးလိုက္ေလသည္။

“ေအးကြာ ဒီေန႔ဆုိင္မွာ ေခါက္မန္းကိုင္(န္) ပဲစားလာလိုက္တယ္”။

ေခါက္မန္းကိုင္(န္)ဆိုေသာ အေခၚအေ၀ၚမွာ ထုိင္းအေခၚအေ၀ၚျဖစ္ေပသည္။ စာလံုးေပါင္းမွားႏုိင္ ပါသည္။ ေခါက္ဆိုသည္မွာ ထမင္းျဖစ္ျပီး၊ မန္းဆိုသည္မွာ ဆီ(အဆီ) ျဖစ္ကာ၊ ကိုင္(န္)ဆိုသည္မွာ ၾကက္ျဖစ္ပါသည္။ ထုိ႔ေၾကာင့္ ထုိင္းအေခၚအေ၀ၚ ေခါက္မန္းကိုင္(န္) ဆုိသည္မွာ ျမန္မာအေခၚအေ၀ၚႏွင့္ ေခၚဆိုရလွ်င္ ၾကက္ဆီထမင္း ပင္ျဖစ္ပါေလသတည္း။

“အကိုဒီေန႔စာ မသင္ေတာ့နဲ႔ေလ”ဆိုျပီး ေနာက္ဆံုး ထုိင္းေက်ာင္းသားေလး တဦးျဖစ္သူ အိုက္ရွန္က ေတာင္းဆိုလာသည္။ အိုက္ရွန္ေျပာလာေသာ စကားကို သူရိပ္မိပါသည္။ အဘယ္ေၾကာင့္ဆုိေသာ္ မေန႔က အဂၤလိပ္စာသင္ျပီး ျပီးဖို႔(၅)မိနစ္အလိုတြင္ ေက်ာင္းသူေက်ာင္းသားမ်ားအား သူက ျမန္မာႏိုင္ငံသား အားလံုး၏ ေက်းဇူးရွင္ ဖခင္ဗိုလ္ခ်ဴပ္ ေအာင္ဆန္း၏ အေၾကာင္းအား အစခ်ီေျပာထားသည္ မဟုတ္ပါလား။ ထိုေက်ာင္းသား ေက်ာင္းသူမ်ားသည္ သူအစခ်ီေျပာျပီးသည္ႏွင့္ ေတာ္ေတာ္စိတ္၀င္စားသြားၾကသည္။ ဤသည္မွာ ဗိုလ္ခ်ဴပ္၏ အေၾကာင္းပင္ စံုလင္စြာ သူမေျပာရေသး။ ေက်ာင္းသူ ေက်ာင္းသားမ်ားက သူ႔အား ဆက္ေျပာရန္ ေျပာဆိုခဲ့ေသးသည္။ သို႔ေသာ္ သူေနာက္တေန႔တြင္ အလုပ္လုပ္ရမည္ မဟုတ္ပါလား။ ထုိ႔ေၾကာင့္ သူအားတဲ့တေန႔ သူဖတ္ဖူးခဲ့သမွ် စာအုပ္ေတြထဲက ဗိုလ္ခ်ဴပ္ေအာင္ဆန္း အေၾကာင္းကို ေျပာျပမည္ဟု မေန႔က ကတိေပးခဲ့သည္မဟုတ္ပါလား။ သို႔ေသာ္ သူမသိသလိုပဲေနကာ...

“ဘာျဖစ္လို႔လဲကြ”

ထုိင္းလူငယ္သံုးဦးက တျပိဳက္နက္“ မေန႔က ဗိုလ္ခ်ဴပ္ေအာင္ဆန္း အေၾကာင္း နားေထာင္ခ်င္လို႔ပါ” လုိေျပာလာေလသည္။ ေအာ.. ဒီေကာင္ေတြက ဒီေန႔မွ အေစာၾကီးလာသကိုးလို႔ သူတခ်က္ေတြးကာ

“ေအးကြာ ဗိုလ္ခ်ဴပ္ေအာင္ဆန္းရဲ့ အေၾကာင္းကို ငါေလ့လာသေလာက္ ေျပာရမယ္ဆိုရင္ေတာ့ ခဏေနလူစံုမွ ေျပာေတာ့မယ္ကြာ” လို႔ သူစကားကို ျဖတ္ခ်လိုက္သည္။ သို႔ေသာ္ သူ႔စကား ဆံုးသြားသြားခ်င္း အိုက္စဥ္းက “ဟာ အကိုကလည္း မေန႔က ေျပာျပခဲ့တာကို ျပန္ေျပာေလ၊ မေန႔က ဘၾကီးလည္း မရွိဘူး၊ ဘၾကီးလည္း နားေထာင္ရတာေပါ့။” ဘၾကီးဆိုသည္မွာ ဦးေလးတိကို ရည္ညြန္းျခင္းပင္ျဖစ္ပါသည္။

ဦေလးတိကလည္း “ေအး ဟုတ္တယ္ကြာ ဗိုလ္ခ်ဴပ္ေအာင္ဆန္း နာမည္ကိုေတာ့ ငါ့နားထဲမွာ ၾကားဖူးသေယာင္ပဲ၊ ငါလည္း သူ႔အေၾကာင္း အရမ္းစိတ္၀င္စားတာ။ သိလည္းသိခ်င္တယ္၊ မင္းအစကတည္းက မေျပာဘူးကြာ၊ အခုေျပာကြာ။ ဒီညေတာ့ မအိပ္ေတာ့ဘူးေဟ့”လို႔ ေၾကြးေၾကာ္ျပီး ေျပာလိုက္ေလေတာ့ ကြ်န္ေတာ္လည္း မေျပာလို႔မျဖစ္ေတာ့ဘူး။ သူကိုယ္တုိင္ကလည္း ဗိုလ္ခ်ဴပ္ေအာင္ဆန္းက ျမန္မာႏုိင္ငံ လြတ္ေျမာက္ေရးအတြက္ ၾကိဳစားခဲ့ပံုေတြကို ေျပာျပေနခ်င္သည္ မဟုတ္ပါလား။ ဤသို႔ဤပံု ထုိင္းမ်ိဴးဆက္သစ္ လူငယ္မ်ားႏွင့္ ဦးေလးၾကီးမ်ားကပါ ဗိုလ္ခ်ဴပ္ေအာင္ဆန္း၏ အေၾကာင္းအား စိတ္ပါ၀င္စား လာသည္ကိုပင္ သူ႔အေနျဖင့္ ေက်းဇူးပင္တင္ရေပဦးမည္။ ထို႔ေၾကာင့္သူလည္း ထိုညတြင္ပင္ ထုိင္းလူငယ္ ေက်ာင္းသားေက်ာင္းသူမ်ား၊ ျမန္မာကေလးငယ္မ်ားႏွင့္ ဦးေလးတိတို႔ကို ဗိုလ္ခ်ဴပ္ေအာင္ဆန္း၏ အေၾကာင္းအား ဗိုလ္ခ်ဴပ္မည္သည့္ ေဒသတြင္ ေမြးဖြားသည္ကအစ ဗိုလ္ခ်ဴပ္ လုပ္ၾကံခံရျပီး ေသဆံုးသြားသည္အထိ သူသိသေလာက္ ေျပာျပကာ ထုိင္းလူငယ္မ်ားကပင္ ဗိုလ္ခ်ဴပ္ လုပ္ၾကံခံရသည္ကို ၾကားရသည္ႏွင့္ မ်က္ရည္မ်ား၀ဲကာ ငိုရိုက္သံေတြပါ ထြက္လာသည္ကို သူၾကားမိသျဖင့္ ျမန္မာကေလးမ်ားအဖို႔ မည္မွ်ခံစားရမည္ကို စာဖတ္သူတို႔ပဲ ေတြးၾကည့္ပါေလာ့......

ရွမ္းကေလး

Monday, February 11, 2008

ေျမာက္ဘက္ကေက်ာင္း

အေရွ႔၊ ေနာက္၊ ေတာင္၊ ေျမာက္
အရပ္ေလးမ်က္ႏွာကို
ငါ တမိနစ္စီ ၾကည့္လိုက္တယ္

အေရွ႔ဘက္မွာ မ်က္လံုးအ၀ိုင္းသားေလးနဲ႔
ေကာင္မေလးတစ္ေယာက္
ငါ့ကို ေငးေမာကာ ေစာင့္ေနတယ္...

အေနာက္ဘက္မွာေတာ့
ျမန္မာဆန္ဆန္ ပုသိမ္ထီးေလးကိုေဆာင္းလို႔
ေကာင္မေလးတစ္ေယာက္
င့ါကို ရပ္ေစာင့္ေနတယ္...

ေတာင္ဘက္မွာက်ျပန္ေတာ့ မိန္းကေလးတစ္ေယာက္
န၀ရက္ကိုးသြယ္ စီျခယ္ထားတဲ့
ေတာက္ပတဲ့ မ်က္လံုးအစံုနဲ႔
ငါ့ကို လွည့္ၾကည့္ေနတယ္...

ေျမာက္ဘက္မွာေတာ့
ေအာက္က ထဘီအစိမ္းေလးကို ၀တ္ဆင္ကာ
အေပၚယံ ယင္ဖံုးအက်ီၤျဖဴကို ၀တ္လို႔
လြယ္အိတ္ကို ပုခံုးအထက္မွာလြယ္ျပီး
ငါ့ကို လက္ယက္ေခၚေနတယ္...

ေအာ... ေနာက္ဆံုး ငါ့အေတြးထဲမွာ
ငါတို႔ေက်ာင္းက ေျမာက္ဘက္မွာကိုး..

ရွမ္းကေလး

Friday, February 8, 2008

တိုင္းရင္းသားတို႔ရဲ့အျငိမ့္သဘင္ (အပိုင္း-၆)

တိတ္ဆိတ္ည မိုးေကာင္းကင္ေအာက္မွာ ၾကယ္ေတြလေတြ စံုညီစြာ ပြင့္ဖူးေ၀ဆာလို႔ ေဟာ..လူ႔ျပည္ကို လွမ္းၾကည့္လိုက္ေတာ့ အခ်စ္ကံမပါ ကိုကံသာရယ္၊ အမုန္းေတြ စစ္စစ္နဲ႔ ကိုခ်စ္ခ်င္း အဲ့ဟုတ္ပါ၀ူး ကိုခ်င္းနဲ႔ ႏွလံုးသား ႏုႏုထြတ္ထြတ္ေလး ကြ်န္ေတာ္ေမာင္ရွမ္းကေလး တို႔တေတြဟာလည္း လဟာျပင္ ဇာတ္စင္ေပၚသို႔ အေျပးကေလးသား ေနရာယူကာ ...

ကိုကံသာ။ ။ တစ္ႏွစ္မွာ တခါ

ပြင့္ဖူးေ၀ဆာ

ပိေတာက္ပန္းရယ္လို႔

ဘ၀မွာတခါ

ခ်စ္ပန္းဆင္ခဲ့တဲ့

ကြ်န္ေတာ့္ ႏွလံုးသားရယ္လို႔

ကိုခ်င္း ။ ေအာ.. သူက ႏွလံုးေရာဂါနဲ႔ ဆံုးသြားတာလား..

ကိုကံသာ။ ။ ေအး.. ေက်ာက္ကပ္နဲ႔ပါ ေရာဂါေတြျပန္႔ျပီးေတာ့.. ဟာေဟ့ေကာင္ ဘာႏွလံုးေရာဂါလည္း နင့္ေမဂ်ီးေတာ္ ႏွလံုးေရာဂါလား

ကိုခ်င္း ။ ဟာအကိုကလည္း သူမ်ား ေနာက္လို႔ခ်စ္တာကို

ရွမ္းကေလး။ ။ ခ်စ္လို႔ေနာက္တာဟဲ့.. စကားကိုေျပာင္းတိေျပာင္းျပန္ ေျပာတယ္

ကိုခ်င္း ။ ေအာ.. မွားသြားလို႔ ခ်စ္လို႔ေနာက္တာကို မဆူရဘူးေလ

ရွမ္းကေလး။ ။ ကဲ... ကဲကဲ အကိုတို႔ေရ

ကိုကံသာ။ ။ နားဆင္လ်က္ပါ ခင္ဗ်ား

ရွမ္းကေလး။ ။ အခ်ိန္နဲ႔ ဒီေရဟာ လူကိုမေစာင့္တဲ့ ေရွးစကားပံုက မွန္လိုက္ေလျခင္း ပါပဲခင္ဗ်ား

ကိုကံသာ။ ။ ဟုတ္ပါတယ္ ေမာင္ရွမ္းေရ

ကိုခ်င္း ။ ဟာ.. ေမာင္ရွမ္းမင္းကလည္း ဒီေလးေတာ့ ငါမသိဘူး အားခ်ိန္က ငါ့ကိုေစာင့္ပါတယ္ကြ

ရွမ္းကေလး။ ။ ခင္ဗ်ားက ဘယ္အခ်ိန္ကို ေျပာတာလည္းဗ်

ကိုခ်င္း ။ ငါ့သူငယ္ခ်င္း အားခ်ိန္တို႔ အားေပါင္တို႔ တရုတ္လူမ်ိဴးေတြေလ

ကိုကံသာ။ ။ နင့္ေမဂ်ီးေတာ္ ေျပာလိုက္ရင္ ေစာက္တလြဲေတြပဲ၊ ဘယ္ေတာ့မွ မွန္တယ္လို႔ကို မရွိဘူး၊ ငါတို႔ေျပာတာ နင့္အေမလင္ နအဖစစ္အစိုးရေတြ ကိုးကြယ္ေနတဲ့ တရုတ္အမ်ိဴးေတြ မဟုတ္ဘူးကြ

ကိုခ်င္း ။ ဟာ.. အကိုတို႔ကလည္း ကြ်န္ေတာ့္အေမလင္ ဗိုလ္ခ်ဴပ္ၾကီးေတြက နတ္ရုပ္တရုပ္ထဲ ကိုးကြယ္ေနတာ မဟုတ္ဘူးဗ်

ရွမ္းကေလး။ ။ ဘယ္ႏွစ္ရုပ္ကိုးကြယ္လို႔လဲ

ကိုခ်င္း ။ ေဒၚၾကိဳင္ၾကိဳင္ ရုပ္ေတြကိုလည္း ဘုရားစင္ေပၚ တင္ျပီး ကိုးကြယ္တယ္ဆုိပဲ

ကိုကံသာ။ ။ ေျပာေလ လြဲေလပါလား ဒီေကာင္၊ တရုတ္ဆိုတာ ခ်ဴိန္းနားကိုေျပာတာကြ

ကုိခ်င္း ။ ဟား ခင္ဗ်ားခ်ဴိင္းၾကီး မနမ္းခ်င္ပါဘူးဗ်ာ အဲ့ေလာက္နံတာ၊ ခဏေနတက္လာမဲ့ မင္းသမီး ခ်ဴိင္းဆိုမဆိုးပါဘူး

ကိုခ်င္း စကားေျပာျပီး ဆံုးျပီးသြားေသာ အခါ ကိုခ်င္းေခါင္းေပၚသို႔ ရွမ္းကေလးက လာျပီး လင္ဗန္းႏွင့္ခ်

ဂြမ္းဂြမ္းဂြမ္း

ရွမ္ကေလး။ ။ ခင္ဗ်ားကေတာ့ေလ ေျပာေလေ၀းေလပဲ၊ ခ်ိဴင္းနားဆိုတာ ခင္ဗ်ားေျပာတဲ့ ေဟာဒီခ်ိဴင္းမဟုတ္ဘူးဗ် တရုတ္ျပည္သူ႔သမၼတ ႏုိင္ငံကို ေျပာတာနားလည္လား

ကိုခ်င္း ။ ရွမ္းကေလး မင္းငါ့ကို ခ်ဴိင္းမျပပဲ ေျပာလို႔လဲ ရပါတယ္ကြာ၊ အခုမွ ေခါင္းမူးေတာ့တယ္

ကိုကံသာ။ ။ ကဲ ညီေလးတို႔ေရ

ရွမ္းကေလး။ ။ ေျပာပါအကို အကို႔စကားကို ေနကြယ္မက် နားေထာင္ပါ့မယ္ဗ်ာ

ကိုကံသာ။ ။ ဘာလည္းကြ ေနကြယ္မက် ငါတစ္ခါမွမၾကားဖူးဘူး ေျမ၀ယ္မက်နားေထာင္မယ္ ေျပာစမ္းပါ

ကိုခ်င္း ။ ဒါေၾကာင့္ အကိုတို႔လို႔ အသက္ၾကီးတဲ့ လူေတြ နည္းပညာ မေလ့လာတာေျပာတာေပါ့

ရွမ္းကေလး။ ။ ဟုတ္တယ္ ေျပာလိုက္စမ္း ကိုခ်င္း

ကိုခ်င္း ။ ဒါနဲ႔ ရွမ္းကေလး မင္းေျပာတဲ႔ အဓိပၸယ္ေလးကို ရွင္းစမ္းပါဦး

ရွမ္းကေလး။ ။ ေအာ ေျမ၀ယ္မက်ဆိုတာ ကိုကံသာ ေျပာတဲ့စကားကို ေျမၾကီးေပၚမက်ခင္ ကြ်န္ေတာ္က နားေထာင္ပါ့မယ္လို႔ ေျပာတာ၊

ကိုခ်င္း ။ အဲ့ဒါငါသိတယ္ ငါေျပာတယ္ ေနကြယ္မက်

ရွမ္းကေလး။ ။ ေအာ.. ေနကြယ္မက်ဆိုတာက ကိုကံသာေနကြယ္လို႔ မေသခင္ ကိုကံသာ့စကားကို နားေထာင္ပါ့မယ္လို႔ ေျပာတာပါဗ်ာ.

ကိုခ်င္း ။ ဒီတေခါက္ အျငိမ့္စင္ေပၚ တက္ရတာ ကြ်န္ေတာ္ အေပ်ာ္ဆံုးပဲဗ်ာ

ကိုကံသာ။ ။ မင္းဂ်ီးေတာ္က ဒီေန႔မွ အျငိမ့္လာၾကည့္လို႔လား

ကိုခ်င္း ။ ခင္ဗ်ားကလည္း ေလွ်ာက္ေျပာေတာ့မယ္ အခုကြ်န္ေတာ္တို႔မွာ အျငိမ့္မင္းသမီး ရွိျပီေလဗ်ာ

ကိုကံသာ။ ။ ဟာ.. ဟုတ္တယ္ကြ ငါ့ေမ့ေတာ့မလို႔ ကဲေမာင္ရွမ္းကေလးေရ မင္းသမီးေလး ေခ်ာေလးကို ေခၚေတာ္မူလိုက္ ပါဦးကြ

ရွမ္းကေလး။ ။ ဟာအကိုကလည္းဗ်ာ

ကိုခ်င္း ။ ဘာလဲမင္းမေခၚဘူးလား

ရွမ္းကေလး။ ။ ဟာမဟုတ္တာ ေခၚမွာေပါ့ ေခၚမယ္ေခၚမယ္ ကဲလာျပီ

“အသားေလးက ေရြလိုေခ်ာအိ

အသံကေလးက ခ်ဴိသာပါဘိ

ရုပ္ကေလးက ရတနာရယ္လို႔

ေဟာ ညီမေလး ေခ်ာရတနာေရ

တုိင္းရင္းသား အျငိမ့္သဘင္ေလး

လိုက္ဖက္စံုညီသြားေအာင္

ပရိတ္သတ္ေရွ႔သို႔

ကိုယ္ေရာင္ျပေစသတည္း”

မခုိ႔တရို႔ေလး လွမ္းထြက္လာေသာ မင္းသမီးေခ်ာေလး ရပ္ဖို႔ေနရာအတြက္ ကိုကံသာ၊ ကိုခ်င္း၊ ကြ်န္ေတာ္ ေမာင္ရွမ္းကေလး ေနရာကို လုျပီးေပးၾက။

မင္းသမီး။ ။ အသက္ၾကီးဆံုးက ကိုကံသာလားဟင္

ကိုကံသာ။ ။ အေျပာၾကြယ္လွတဲ့ ေခ်ာရတနာ၊ ဒီမွာကိုယ္ေျပာျပမယ္၊ လူတကာကို ရီစရာေျပာတာ ကံသာပါ၊

ကံသာအသံမမာရင္ ဘယ္ရမတုန္း၊ ဒါေပမဲ့ မင္းရဲ့အလွတရားက ငါ့ရဲ့ဘ၀တပါးကို ဖမ္းစားခဲ့တယ္၊

ဒါေၾကာင့္ မင္းကိုကိုယ္ခ်စ္တယ္၊

ကိုခ်င္း ။ ဟား... ကိုကံသာတို႔က မိတယ္ဗ်ာ.. ဖိနပ္ခိုးမွုနဲ႔

ကိုကံသာ။ ။ ေအးကြာ.. ဖိနပ္ခိုးတာ တစ္ခါမွမမိဖူးဘူး ဒီတစ္ခါမွ မိတာ၊ ဟာဒီေကာင္ ဘာေတြေလွ်ာက္ေျပာ ေနတာလဲ နင့္အဘဖိနပ္ခုိးမွုလား

ကိုခ်င္း ။ ဒါေၾကာင့္ ကြ်န္ေတာ့္ အဘရဲ့ ဖိနပ္တစ္ဖက္ ေပ်ာက္ေနတာ

မင္းသမီး ။ ဒီဖက္က ကိုရွမ္းကေလးလားရွင့္

ရွမ္းကေလး။ ။ ေၾသာ ရတနာ၊ ရတနာ၊ ကိုယ္မင္းကို ခ်စ္လြန္းလို႔ ရတနာလို႔ပဲ ေခၚလိုက္မယ္ေနာ္၊ မင္းနဲ႔ကိုယ္ မယ္ေဟာင္ေဆာင္မွာ မဂၤလာေဆာင္မယ္ဆိုျပီး ဘန္ေကာက္မွာ မင္းက ပုဂံေကာက္ခဲ့တယ္၊ နားဆြယ္မွာ ကိုယ္အလြမ္းသယ္ျပီး၊ ခ်ိန္းမိုင္က ဂိမ္းဆုိင္မွာ မင္းကိုကိုယ္ လိုက္ရွာခဲ့ေသးတယ္၊ မယ္စရိန္းမွာ ထပ္ခ်ိန္းျပီး၊ မယ္ေဆာက္မွာ မင္းနဲ႔အတူ ခဲေတြေကာက္ခဲ့ ေသးတယ္၊ လူစံုေအာင္ ဆိုျပီး ဒဂံုမွာ မင္းငါ့ကို၊ မင္းငါ့ကို...

ကိုခ်င္း ။ ဒဂံုမွာ ဘာျဖစ္တာတံုး

ရွမ္းကေလး။ ။ လူရိုက္ပြဲ

ကိုခ်င္း ။ ေအး တစ္ခါထဲေအးေရာ

ကိုကံသာ။ ။ မင္းခ်ိန္းမိုင္က ဂိမ္းဆုိင္မွာ သူ႔ကို ေတြ႔ခဲ့ေသးလား

ရွမ္းကေလး။ ။ အခုမွေတြ႔တာ

ကိုခ်င္း ။ ဟဲဟဲ.. ဟိဟိ

ကိုကံသာ။ ။ ဘယ္လိုျဖစ္ေနတာလဲ နင့္ကို ေခၚေသးလို႔လားတဲ့

ကိုခ်င္း ။ သားသားကေလ မေခၚခင္ကတည္းက ထူးခ်င္ေနတာ

မင္းသမီး ။ ဒါဆို ေခၚေတာ့ဘူး

ကိုခ်င္း ။ ေခၚပါဆို

မင္းသမီး ။ ကိုခ်င္းေရ

ကိုခ်င္း ။ ဘာရတနာ၊ မင္းက ကိုယ့္ကို ခ်စ္တယ္လို႔ ေျပာလာတယ္ဆိုေတာ့ မခ်စ္ျပန္ရင္လည္း ကိုခ်င္းတို႔ စိမ္းကား က်လြန္းမေနဘူးလားလို႔ ေတြးမိေတာ့ အားနာနာနဲ႔ ျပန္ခ်စ္လိုက္မယ္ကြာ..

ရွမ္းကေလး။ ။ ခင္ဗ်ားကို ဘယ္သူမွ ခ်စ္တယ္လို႔ မေျပာေသးဘူး

မင္းသမီး ။ အကိုတို႔ေရ

ကိုခ်င္း ။ ေျပာညီမေလး ရတနာေရ

မင္းသမီး ။ သမီးကေလ အျငိမ့္ကို ဟိုလြန္ခဲ့တဲ့ ႏွစ္ႏွစ္ေလာက္ကတည္းက စိတ္၀င္စားခဲ့တာ

ကိုကံသာ။ ။ ေအာ သမီးက ဆိတ္ပဲ၀င္စားတာလား၊ ႏြားေကာမပါဘူးလား

ကိုခ်င္းႏွင့္ရွမ္းကေလး ကိုကံသာ ေခါင္းအား လင္ဗန္းနဲ႔ေျပးထု။

ရွမ္းကေလး။ ။ ေျပာပါဦး ညီမေလးေရ

မင္းသမီး ။ ဒါေၾကာင့္ သမီးက အကိုတို႔ဆီမွာ လာျပီးကရတာေပါ့၊ ျပီးေတာ့ ပထမဆံုးကရတာဆိုေတာ့ သမီးက သီခ်င္းေလးနဲ႔ ကျပေဖ်ာ္ေျဖပါ့မယ္ ဦးဦးတို႔ေရ

ရွမ္းကေလး။ ။ ကဲ.. မင္းသမီးရဲ့ ခ်ိဴသာတဲ့ သံစဥ္ေလးကို ပရိပ္သတ္ေရွ႔တို႔ ေဖာ္ထုပ္ေပးလိုက္ ရေအာင္လား..

ကိုခ်င္း ။ ဒီမယ္ရတနာ

ကိုခ်င္းက ေဒြးေလသံႏွင့္ ခါးေလးေထာက္ကာ မင္းသမီးထံတို႔ တခ်က္ၾကည့္ျပီး ေခၚလိုက္သည္။

မင္းသမီး ။ ရွင္.. ဦးခ်င္း

ကိုခ်င္း ။ မင္းကိုယ့္ကိုယ္ကို သမီးလို႔မေျပာပါနဲ႔ ကိုယ္နဲ႔မင္းလက္ထက္လို႔ လူေတြက ေမးရင္ ဘယ္လိုလုပ္မလဲ၊

ကိုကံသာ။ ။ ဒီရုပ္ၾကီးက..

ရွမ္းကေလး။ ။ ဟာ ငါတို႔အကိုရုပ္က ႏုေသးပါတယ္

ကိုခ်င္း ။ ေျပာလိုက္စမ္းညီေလး

ရွမ္းကေလး။ ။ မင္းသမီး ေနာက္က်ရင္ လံုး၀ ဦးလို႔မေခၚနဲ႔ၾကားလား အဖိုးလို႔ေခၚ

ကိုခ်င္း ။ ေအး ေျမးေလးရတနာ နင့္အဖြားေကာေနေကာင္းလား၊ ဟာဟုတ္ပါဘူး ငါအဲ့ေလာက္ထ မအိုေသးပါဘူးကြ

ကိုကံသာ။ ။ ကဲညီေလးတို႔ေရ ကိုယ္တို႔အလွည့္ကေတာ့ ျပီးေနပါျပီ မင္းသမီးရဲ့ အလွဟန္ေလးကို အကဟန္ေလးနဲ႔ ေပါင္းစပ္ကာ မင္းသမီးေခ်ာရတနာေလးရဲ့ လွပါတယ္ဆိုတဲ့ အကေလးကို ေ၀ငွေပးလိုက္ ပါရေစလား

ရွမ္းကေလး။ ။ ကဲသမီးေရ၊ အဲ့ဟုတ္ပါ၀ူး ညီမေလးေရ ပရိပ္သတ္တို႔ကို ညီမေလးရဲ့ အတတ္ပညာေလးနဲ႔ ေဖ်ာ္ေျဖေပးလုိက္ပါဦးလား

ရွမ္းကေလးေျပာျပီးစဥ္မွာပဲ မင္းသမီးေလးက ေအာက္ပါသီခ်င္းကို သီဆိုကာ အကမ်ားစြာႏွင့္ ကျပလုိက္ေလသတည္း။

မွတ္ခ်က္။ ။သီခ်င္းအား တြံေတးသိန္းတန္ သီဆိုထားေသာ သားရွင္ျပဳအလွဴပြဲ တီးလံုးကို ယူျပီး စပ္ဆိုထားပါသည္။

သီခ်င္းေခါင္းစဥ္ -- ဒီမိုကေရစီရဖို႔ ၾကိဳးစားစို႔

ပထမအပိုက္။ ။ ျမန္မာျပည္ဒီမုိကေရစီ ရဖို႔ကြယ္ ငါတို႔ၾကိဳးစားမယ္... ျပတ္သားစြာ ေတာ္လွန္ဖို႔ စစ္အစိုးရကိုျဖဳတ္... အနုပညာသည္က ေတာ္ေတာ္ပိုင္ ကေလာင္လက္နက္နဲ႔ တုိက္ထုတ္မယ္. တိုင္းျပည္ခ်စ္စိတ္ကို ငါတို႔ေမြးလို႔ ျငိမ္းခ်မ္းေရးနဲ႔ တုိက္ခုိက္စို႔..

ဒုတိယအပိုက္။ ။ ျမန္မာျပည္ဒီမုိကေရစီ ရဖို႔ကြယ္ ငါတို႔ၾကိဳးစားမယ္... ျပတ္သားစြာ ေတာ္လွန္ဖို႔ စစ္အစိုးရကိုျဖဳတ္... အနုပညာသည္က ေတာ္ေတာ္ပိုင္ ကေလာင္လက္နက္နဲ႔ တုိက္ထုတ္မယ္. တိုင္းျပည္ခ်စ္စိတ္ကို ငါတို႔ေမြးလို႔ ျငိမ္းခ်မ္းေရးနဲ႔ တုိက္ခုိက္စို႔..

တတိယအပိုက္။ ။ ဒီမိုကေရစီရရင္ပဲကြယ္.. တိုင္းရင္းသားေတြစည္းလံုးဖို႔ တို႔တေတြ တိုက္တြန္းစို႔.. လူအမ်ားနဲ႔ေပါ့ကြယ္.. ၾကင္နာရိုင္းပင္း ၀ိုင္း၀န္းလုပ္ေဆာင္ တို႔မ်ားတုိင္းရင္းသား စုေပါင္းၾကမယ္ ဒါမွျမန္မာ့ဇာတိေသြး ျမန္မာ့အားမာန္ေပါ့ကြယ္.. မဂၤလာရွိတဲ့တိုင္းျပည္ၾကီးက တူညီစြာရယ္ ေဟာတူညီစြာရယ္ ကမာၻ႔အလယ္တြင္ လြန္တင့္တယ္ ဂုဏ္သေရရွိလွတယ္ ျပန္ရခ်ိန္မို႔ ျပန္ရတယ္... ေသြးစည္းညီညြတ္လို႔ ျပန္ရတယ္.. ႏုိင္ငံေတာ္အလံတလူလူလြင့္. ကြ်န္ေတာ္တို႔ျမန္မာႏုိင္ငံေအာင္ပြဲမွာ သံဃာေတာ္ေတြကို သဃၤန္းကပ္လို႔ကြယ္ အလွဴေတြလုပ္ၾကမယ္ တို္င္းရင္းသားေတြအကုန္လံုး စည္းလံုးညီညြတ္လို႔မဆံုး.. အာဏာသိမ္းပိုက္ထားတဲ့ ငနဲေတြ တို႔ျပည္က ဖယ္ထုတ္ေလ.. ဥပေဒေပၚမွာ ဘယ္သူ႔မွမရွိဖို႔ ငါတို႔ကိုယ္တိုင္ ၾကိဳးစားစို႔....

သီခ်င္းလဲဆံုးေရာ မင္းသမီးလည္း ပိတ္ကားေနာက္သို႔ ထြက္ခြာသြားေလသတည္း။

ကိုကံသာ။ ။ လာလာလာ.. ဒီမွာလာၾက တအုပ္မွ (၁၀၀၀၀) အဲ့ဟုတ္ပါ၀ူး တစ္အုပ္မွ (၅၀၀)ထဲ

ရွမ္းကေလး။ ။ ဘာလုပ္ေနတာလည္း

ကိုကံသာ။ ။ မဂၢဇင္း ေရာင္းေနတာ .. လာ၀ယ္ၾကေနာ္ တစ္အုပ္မွ (၅၀၀) ငွားလည္းငွားတယ္

ကိုခ်င္း ။ ဒါဆိုငွားမွ စပယ္ျဖဴရွိလားေဟ့

ကိုကံသာ။ ။ စံပယ္ျဖဴေတာ့ မရွိေတာ့ဘူး သူမ်ားငွားသြားလို႔

ရွမ္းကေလး။ ။ စံပယ္ျဖဴကေတာ့ စစ္ေတာ့မွာ မဟုတ္ဘူး၊ သူမ်ားငွားရာ လိုက္ေနရင္

ကိုခ်င္း ။ ဒါဆို အင္အားေကာရွိလား

ကိုကံသာ ေရာင္းခ်င္ေဇာနဲ႔ ေအးရွိတယ္ဟ

ကိုခ်င္း ။ (၇)ရက္ပဲေပးစမ္းပါ

ကိုကံသာ။ ။ ဘာ.. ဘာ.. ဘာ မင္းကငါ့ကို ဘာထင္ေနလဲ၊ ဟင္းဟင္း စကားကို အေကာင္းေျပာစမ္း

ကိုခ်င္း ။ (၇)ရက္ သတင္းဂ်ာနယ္ကို ေျပာတာပါဗ်

ကိုကံသာ။ ။ ေတာ္ျပီကြာ ဘာမွလည္း မရွိဘူး၊ ဘာမွလည္း မေရာင္းဘူး သြားသြား

ကိုကံသာရဲ့ မရိုမေသေမာင္းထုတ္မွုေၾကာင့္ ကြ်န္ေတာ္နဲ႔ ကိုခ်င္းလည္း ဇာတ္စင္ေနာက္သို႔ ကြယ္ေပ်ာက္သြားပါ ေသာေၾကာင့္ တုိင္းရင္းသားတို႔ရဲ့ အျငိမ့္သဘင္ အပိုင္း(၆)ကို လည္းဒီမွာတြင္ပင္ ရပ္နားလိုက္ပါတယ္ခင္ဗ်ား။

ရွမ္းကေလး

Thursday, February 7, 2008

ကိုေနဘုန္းလတ္အတြက္ႏွင့္ ကြ်န္ေတာ့္ရင္ထဲက ခံစားခ်က္

ကြ်န္ေတာ္တို႔ေခတ္မွာ လူ႔တစ္ေယာက္က ဘယ္ေန႔မွာ ဘာျဖစ္မလဲ၊ ဘယ္အခ်ိန္မွာ ဘာေတြျဖစ္မလဲဆိုတာ မွန္ကန္ေအာင္ ဘယ္ေဗဒင္ဆရာမွ တတ္အပ္မေျပာႏုိင္ပါဘူး။ လူရယ္လို႔ျဖစ္လာခဲ့ရင္ ကိုယ္လက္ရွိျဖစ္ေနတဲ့ ဘ၀ထက္ ဘယ္လိုပိုျပီးေတာ့ ေကာင္းေအာင္ လုပ္ေဆာင္မလဲ ဆိုတာကိုပဲ စဥ္းစားေတြးၾကည့္ေနမယ္ဆိုတာ စာဖတ္သူတို႔ ယံုပါ့မလား။ ဥပမာ- လယ္သမားလင္မယားပဲ ထားပါေတာ့။ လယ္သမားလင္မယား မိသားစုတစုဟာ သူေမြးလာတဲ့ သူတို႔ရဲ့ သားသမီးလက္ထက္မွာ သူတို႔လက္ထက္ကထက္ ပိုမိုခ်မ္းသာေအာင္၊ ပိုျပီးေတာ့ လူဂုဏ္မငယ္ေအာင္ ထားခ်င္ၾကမွာပဲ။ ေဟာ လယ္သမားလင္မယားရဲ့ သားသမီးလက္ထက္မွာေကာ သူတို႔ရဲ့လက္ထက္ကထက္ သူတို႔ရဲ့သားသမီး လက္ထက္မွာ ပိုျပီးခ်မ္းသာတာကို ျမင္ခ်င္ၾကမွာပဲ။ ေျပာရရင္ေတာ့ မျပီးႏုိင္ေတာ့ဘူးထင္တယ္။ ေျမးေတြ၊ တီေတြ၊ တြတ္ေတြ အဆက္ဆက္ေပါ့ဗ်ာ။ ဒီလိုပါပဲ ကြ်န္ေတာ္တို႔ ဖခင္ဗိုလ္ခ်ဴပ္ၾကီး ဗိုလ္ခ်ဴပ္ေအာင္ဆန္းကလည္း သူကိုယ္တိုင္ စတင္တည္ေထာင္ခဲ့ေသာ တပ္မေတာ္ၾကီးသည္ ဘယ္သူ႔လက္ထက္မွာမဆို သူ႔တည္ေထာင္စဥ္ကထက္ ပိုမိုေကာင္းမြန္ေစခ်င္သည္မွာ စာဖတ္သူတို႔အေနႏွင့္ ယံုကိုယံုၾကည္သင့္ပါသည္။ ေလာကမွာ ကိုယ္ထင္ထားသလို မျဖစ္ႏုိင္သလို ကိုယ္ထင္ထားခဲ့သလိုလဲ ျဖစ္ေပၚႏိုင္ေလ့ရွိပါသည္။ ဒါေပမဲ့ ကြ်န္ေတာ္တို႔ ခ်စ္ခင္ေလးစား ျမတ္ႏိုးရပါေသာ ဖခင္ဗိုလ္ခ်ဴပ္ၾကီး ဗိုလ္ခ်ဴပ္ေအာင္ဆန္း တည္ေထာင္ခဲ့တဲ့ တပ္မေတာ္ၾကီးကေတာ့ အခုခ်ိန္မွာ သဲထဲေရသြန္သလိုပါပဲ။ ကြ်န္ေတာ္တို႔ နအဖစစ္အစိုးရ လက္ထက္ကိုျပန္ၾကည့္လိုက္ေတာ့ မဟုတ္တာေတြကို လုပ္ျပီး၊ မမွန္တာေတြကို လုပ္ေနၾကတယ္ဆိုတာ ဘယ္လိုမွျငင္းလို႔ရမွာ မဟုတ္ပါဘူး။ ဥပေဒကလည္း ေစာက္ထိုး၊ အုပ္ခ်ဴပ္တဲ့ လူေတြကလည္း ေစာက္ခ်ိဴးေတြ မေျပတာကို စာဖတ္သူတို႔ ေတြ႔ႏုိင္ပါတယ္။ ကြ်န္ေတာ္တို႔ ျပည္တြင္းက ျမန္မာႏုိင္ငံသားေတြဟာ အထူးသျဖင့္ ျမန္မာျပည္ေကာင္းစားဖို႔အတြက္ ဒီမိုကေရစီရဖို႔ ၾကိဳးစားေနတဲ့ လူေတြဟာ ဘယ္ေန႔မ်ားငါတို႔ကို သူတို႔တေတြလာဖမ္းမလဲ ဆိုတာကိုေတြးေတြးျပီး စိတ္ပူေနရတာပါ။ ေၾကာက္တာေတာ့ မဟုတ္ေလာက္ပါဘူး။ ေၾကာက္ရင္ေတာ့ လုပ္မေနေတာ့ပါဘူး။ ေတြးေတြးျပီး စိတ္ပူတယ္ဆိုတာကေတာ့ လူတခ်ိဴ႔ေပါ့ဗ်ာ။ သူတို႔ေတြးျပီးပူရတာကလည္း အေၾကာင္းအရင္းရွိပါတယ္။ ဘာျဖစ္လို႔လဲဆုိေတာ့ သူတို႔အဖမ္းခံရရင္ ဘယ္လိုလို႔ ႏုိင္ငံအတြက္ အလုပ္ေတြလုပ္ႏုိင္ေတာ့မလဲ။ အခ်ိန္နဲ႔ ဒီေရဟာ လူကိုမေစာင့္ဆိုတာ လူသားတုိင္းအတြက္ မွန္တဲ့စကားပံုတခုပါ။ ေတြးၾကည့္ရင္ သိႏုိင္ပါတယ္။ အဲကြ်န္ေတာ္အဓိက ေျပာခ်င္တာကေတာ့ ကိုေနဘုန္းလတ္ကို ဖမ္းသြားတဲ့ issue တစ္ခုပါ။ အမွန္အတုိင္း ေျပာရမယ္ဆိုရင္ ကိုေနဘုန္းလတ္ရဲ့ ဘေလာ့ကို ကြ်န္ေတာ္ တခါတေလမွသာ ၀င္ၾကည့္မိခဲ့ပါတယ္။ သူေရးတဲ့ စာေတြကိုေတာ့ မဂၢဇင္းေတြမွာ ဖတ္ခြင့္ရခဲ့ပါတယ္။ သူေရးတဲ့စာေတြကို ကြ်န္ေတာ္ၾကိဳက္ပါတယ္။ ေဟာေျပာလာၾကဦးမယ္ဗ် သူမ်ားေတြ ကိုေနဘုန္းလတ္ကို စိတ္၀င္စားမွ မင္းကလည္း အေရးလာလုပ္ေနတယ္ ဆိုတာကို တခ်ိဳ႔ေသာလူေတြက ေ၀ဖန္တာေတြ၊ ရံွု႔ခ်တာေတြ ျပဳလုပ္လာမယ္ဆိုတာကိုေတာ့ ကြ်န္ေတာ္ထင္ျမင္မိပါေသးတယ္။ ဟုတ္ပါတယ္ ေ၀ဖန္တာကို ကြ်န္ေတာ္လက္ခံပါတယ္။ ဒါေပမဲ့ ေ၀ဖန္တယ္ဆိုတာ လူတဖက္သားေရးတဲ့ စာရဲ့အဓိပၸါယ္ကို ေသခ်ာဖတ္ၾကည့္ျပီးမွ ေ၀ဖန္ေစခ်င္ပါတယ္။ ကိုေနဘုန္းလတ္ဆိုတဲ့ နာမည္ေတြ႔လုိက္ရံုနဲ႔ ဟာဒီေကာင္ သူမ်ားေရးတုိင္း လိုက္ေရးေနျပီဆိုျပီး ဇြတ္ၾကီးမေျပာေစခ်င္ပါဘူး။ လူဆိုတာ သူနဲ႔ခ်စ္ခင္ရင္းႏွီးတဲ့ လူတစ္ေယာက္က မတရားအဖမ္းအဆီး ခံရမယ္ဆုိရင္ စာဖတ္သူတို႔ ဘယ္လိုခံစားမလဲ။ ထိုနည္းတူစြာပဲ ကိုေနဘုန္းလတ္ဟာ ကြ်န္ေတာ္နဲ႔ စကားတခြန္းေတာင္ မေျပာဖူးပါဘူး။ ဒါေပမဲ့ သူ႔ရဲ့ ေအာင္ျမင္တဲ့ ဘေလာ့ဂါတစ္ေယာက္အေနနဲ႔ေကာ မတရားဖမ္းဆီးခံရတဲ့ လူတစ္ေယာက္အေနနဲ႔ပါ ၀မ္းနည္းျပီး ဒီပို႔ေလးကို ေရးျဖစ္တာပါ။ ဘာလို႔အခုမွေရးရတာလည္း ဆိုတဲ့အေမးျမန္း ခတ္ၾကမ္းၾကမ္းၾကီးေတြကိုလည္း ေမးလာၾကပါဦးမယ္။ ဘာလို႔ ကြ်န္ေတာ္အခုမွ ေရးရတာလဲဆိုတာကိုေတာ့ ကြ်န္ေတာ္အေၾကာင္းျပမေနေတာ့ပါဘူး။ ျပရင္လည္း မယံုၾကည္တဲ့ လူေတြကလည္း ရွိေနဦးမယ္ေလ။ တကယ္ေတာ့ ကိုေနဘုန္းလတ္ဟာ ဘာႏုိင္ငံေရးမွလည္း မလုပ္ပါဘူး။ သူ႔ရဲ့ ဘေလာ့မွာေတာင္မွာ အႏုပညာကို ခံုမင္ရွုးသြတ္သူ တစ္ေယာက္ပါလို႔ ေရးသားထားတာကို ၾကည့္လိုက္ျခင္းအားျဖင့္ ကိုေနဘုန္းလတ္ဟာ ဒီႏုိင္ငံေရးေတြဟာ သူမလုပ္ဘူးဆိုတာကို ေထာက္ျပေနပါတယ္။ ကိုေနဘုန္းလတ္ကို စစ္အစိုးရက ဖမ္းဆီးသြားျခင္းအားျဖင့္ စစ္အစိုးရ အာဏာရဗိုလ္ခ်ဴပ္ၾကီးေတြဟာ ကိုေနဘုန္းလတ္လို ေခတ္ပညာတတ္ လူငယ္တစ္ေယာက္ကို အေသေၾကာက္ေနတယ္ ဆိုတာကေတာ့ ထင္ေပၚေနပါတယ္။ ကိုေနဘုန္းလတ္လို ေခတ္ပညာတတ္လူငယ္ေတြ ေပၚထြက္လာမွာကို ေသေအာင္ေၾကာက္တဲ့ စစ္အုပ္စုေတြဟာ ကိုေနဘုန္းလတ္က သူသိထားသမွ် ပညာေတြကို ေနာက္ထက္ ေပၚထြင္းလာမဲ့ ေနာင္လာေနာင္သား လူငယ္ေတြကို ပညာေတြျဖန္႔ေ၀ေပးမွာ ေၾကာက္တာကတစ္ေၾကာင္း၊ ကိုေနဘုန္းလတ္က အန္အယ္ဒီအသင္း၀င္ တစ္ေယာက္ျဖစ္တဲ့အတြက္ေၾကာင့္ လည္းေကာင္း ဘာအေၾကာင္းျပခ်က္မွ မေပးပဲ ဖမ္းယူေခၚေဆာင္သြားတာဟာ အလြန္မွ စိတ္မေကာင္းဖြယ္ရာ လုပ္ရပ္တခုျဖစ္ပါတယ္။ ဒါေပမဲ့ ဒီေခတ္မွာ နအဖေတြ ထင္တိုင္းက်ဲလို႔ေတာ့ မရေတာ့ပါဘူး။ သူတို႔က က်ဲေလေလ သူတို႔ကိုျဖဲမဲ့ လူငယ္ေတြမ်ားမ်ား ထြက္ေပၚလာမယ္ဆိုတာကို ကြ်န္ေတာ္ယံုၾကည္ပါတယ္။ ကြ်န္ေတာ္ကေတာ့ ဘေလာ့ေရးေနတဲ့ ဘေလာ့ဂါေမာင္၊ ဘေလာ့ဂါမယ္အေနနဲ႔ေရာ နအဖစစ္အစိုးရရဲ့ မတရားလုပ္ေဆာင္ခ်က္ေတြကို သိရွိေန၊သိျမင္ေနတဲ့ လူေတြအေနနဲ႔ပါ ကိုေနဘုန္းလတ္ အျမန္ျပန္လြတ္လာပါေစလို႔ ဆုေတာင္းလုိက္ပါတယ္။ နအဖစစ္ဗိုလ္ခ်ဴပ္ေတြ လက္ထဲေရာက္သြားရင္ေတာ့ ဆုေတာင္းတုိင္းလဲ မျပည့္ႏုိင္ဘူးဆိုတာကေတာ့ ယံုသင့္ရင္ ယံုရပါလိမ့္မယ္။ ဆုေတာင္းတုိင္းျပန္မလြတ္လာေပမဲ့ ဖိအားေပးတိုင္းေတာ့ တေယာက္စႏွစ္ေယာက္စ ျပန္လြတ္လာမယ္ဆိုတာကိုေတာ့ ယံုၾကည့္သင့္ပါတယ္။ ဘာျဖစ္လို႔လဲဆိုေတာ့ သူတို႔တေတြဟာ ေငြတစ္စျဖတ္ရင္ ေသမေလာက္ေၾကာက္တဲ့ လူေတြမုိ႔လို႔ပါ။ ဒါေၾကာင့္ ကြ်န္ေတာ္ေနထုိင္ရာအရပ္ကေနျပီး ကိုေနဘုန္းလတ္အျမန္ဆံုး ေနေကာင္းက်န္းမာျခင္းနဲ႔ ျပန္လည္လြတ္ေျမာက္နုိင္ေစျပီး သူ႔ရဲ့မိသားစု သူခင္မင္တဲ့ ဘေလာ့ဂါေတြနဲ႔ အျမန္ဆံုးျပန္လည္ကာ ေတြ႔ဆံုႏုိင္ပါေစလို႔ ကြ်န္ေတာ္ဆုေတာင္းရင္းနဲ႔ပဲ ဆုမြန္ေကာင္း ေတာင္းလိုက္ပါတယ္ခင္ဗ်ား။

ရွမ္းကေလး

Wednesday, February 6, 2008

အျငိမ့္မင္းသမီးငွားျပီး

ဒီတစ္ခါေတာ့ တကယ္လာျပီေနာ္ မင္းသမီးေျပာတာပါ၊ ဘေလာ့ဂါကိုကိုေတြ မမေတြက မင္းသမီးမပါရင္ ထမင္းစားေနရတာ ဟင္းမပါသလိုပဲ ဆိုျပီးေတာ့ ေျပာေနၾကေတာ့ ရွမ္းကေလးခင္မ်ာ မ်က္ႏွာငယ္ငယ္နဲ႔ မင္းသမီးလိုက္ငွားတာ ရွိသမွ်ဟာေလးေတြ ကုန္ေရာ (မင္းသမီးငွားဖို႔ ပိုက္ဆံမရွိလို႔ ရွိသမွ်ဟာေတြကို ေပါင္စားတာ)။ ကံေကာင္းခ်င္ေတာ့ အျငိမ့္ကရာမွာ အရမ္း၀ါသနာ ပါတဲ့ မင္းသမီးေခ်ာေလးကို ကြ်န္ေတာ္ေမာင္ရွမ္းကေလးက သြားေတြ႔သတဲ့ဗ်ာ.. ျဖစ္ခ်င္ေတာ့ မင္းသမီးေလးကလည္း အျငိမ့္ရွူးဗ်။ ဟိဟိ ေနာက္ကြယ္မွာ အတင္းတုတ္လုိက္ဦးမယ္။ ဒါနဲ႔ ရွမ္းကေလးလည္း အဲ့ေလာက္ေခ်ာျပီး လွတဲ့ မိန္းကေလးကို ဘယ္လက္လြတ္ ဆံုးရံွုးခံမလဲေနာ္။ ဒါေၾကာင့္ ကြ်န္ေတာ္ေမာင္ရွမး္ကေလးလည္း ေခ်ာေမာလွပတဲ့ အျငိမ့္မင္းသမီးေလး ေခ်ာရတနာေလးကို သည္မွာတြင္ပဲ ပိုက္ဆံတစ္ျပားမွ မေပးပဲ ငွားလိုက္သတဲ့ခင္ဗ်ား။(ေပးတာမယူဘူးေလ..) ဒါေၾကာင့္ ေနာက္အပိုင္း(၆) က်ရင္ မင္းသမီးပါျပီးေတာ့ ကဖို႔ ကြ်န္ေတာ္ေမာင္ရွမ္းကေလး ၾကိဳးစားလိုက္ပါတယ္ခင္ဗ်ား။။

ဆက္လက္ရွုစားပါရန္ကဲ.

..ကဲ...ကဲ..

ေျပာေနရင္ ေလရွည္တယ္လို႔ေျပာဦးမယ္

အားလံုးဘိုင္ဘုိင္ေနာ္...

ရွမ္းကေလး

ကိုေနဘုန္းလတ္အတြက္

ေနဘုန္းလတ္သို႔ ….



ဘေလာ့ဂ္ဂါေမာင္ႏွမေတြအၾကား
ခ်စ္ခင္ရင္းႏွီးစြာ စေနာက္ၾကရင္း \"ၿမိဳ႕စားႀကီးေနဘုန္းလတ္\" လို႔
နာမည္တြင္ခဲ့တဲ့သူ။ မႏွစ္က ဒီလုိေန႔မွာပဲ \"လြတ္က်ခဲ့တဲ့ျမိဳ႕ေတာ္\" ဘေလာ့ဂ္ေလးကို
သူကိုယ္တိုင္ အသက္သြင္းခဲ့တယ္။ ဒီေန႔ ေတာ့ တစ္ႏွစ္တင္းတင္း ျပည့္သြားျပီေပါ့။
မွတ္မွတ္ရရ သူ ့ ဘေလာ့ဂ္မွာ ပထမဆံုးတင္လိုက္တဲ့ ပို႔စ္နာမည္ကလည္း
\"လြတ္က်ခဲ့တဲ့ျမိဳ႕ေတာ္\" တဲ့။ လက္ေတြ႔ဘဝမွာ သူလြတ္က်ခဲ့တဲ့ စာေရးဆရာ၊ ဒါမွမဟုတ္
အႏုပညာသမားဆိုတဲ့ အမည္နာမေတြအတြက္ သူ ့ဘေလာ့ဂ္ဟာ သစၥာရိွတဲ့ လူယံု၊ အစြမ္းထက္တဲ့
လက္နက္၊ အရိပ္ေကာင္းတဲ့ ေညာင္သစ္ပင္လို အသံုးေတာ္ခံခဲ့တယ္။ ရက္ေပါင္း ၃၆၅
ရက္အတြင္းမွာ သူ ့ျမိဳ႕ေတာ္က စာေကာင္းစာသန္႔ ၁၂၂ ပုဒ္ ေမြးထုတ္ေပးခဲ့ျပီးၿပီ။
ဒီစာေတြေၾကာင့္ ဖတ္သူေတြအတြက္ သုတပန္းေတြ လန္းလာခဲ့တယ္ ၊ ရသလမ္းေတြ ဆန္းလာခဲ့တယ္ ၊
ပညာမီးေတြ လင္းပလာခဲ့တယ္ ။ သူကေတာ့ သတိထားမိခ်င္မွ ထားမိလိမ့္မယ္။



ဘေလာ့ဂ္ဂါေတြ အတြက္
ပထမဆံုးဆိုတဲ့ စကားလံုးေတာ္ေတာ္မ်ားမ်ားမွာ သူနဲ႔ လြတ္က်ခဲ့တဲ့ျမိဳ႕ေတာ္လည္း
ရင္းနွီးကၽြမ္း၀င္ခဲ့တယ္္။ ဘေလာ့ဂ္ပို႔စ္ေတြကို ပထမဆံုး ပံုႏွိပ္မယ့္စာအုပ္အတြက္
တက္တက္ၾကြၾကြနဲ႔ သူ အစြမ္းကုန္ႀကိဳးစားခဲ့တယ္။ စာအုပ္ကိစၥ ေဆြးေႏြးပြဲတိုင္းကိုု
မပ်က္မကြက္တက္ေရာက္ခဲ့သူဟာလည္း သူ တစ္ဦးတည္း ရိွခဲ့တယ္။ ေနာက္ျပီး ရန္ကုန္မွာ
ပထမဆံုးက်င္းပခဲ့တဲ့ Blog Day Seminar အတြက္လည္း သူ ပါ၀င္ခဲ့တယ္။ MRTV4 နဲ႔
အျခားေသာ မီဒီယာေတြအၾကားမွာ ဘေလာ့ဂ္ေလာက အေၾကာင္းကို သူခ်ျပရဲခဲ့တယ္။
ေဝဖန္မႈေတြကို လက္ခံခဲ့တယ္။ ေမးခြန္းေတြကို အျပံဳးနဲ႔ ေျဖၾကားေပးႏိုင္ခဲ့တယ္။



ျမန္မာဘေလာ့ဂ္ဂါရပ္၀န္းမွာ
ဓေလ့ထံုးတမ္းတစ္ခုရိွတာက ဘေလာ့ဂ္တစ္ခု ဒါမွမဟုတ္ ဘေလာ့ဂ္ဂါတစ္ေယာက္ရဲ႕
အထိမ္းအမွတ္ေန႔ေတြမွာ အထူးေရးသားတဲ့ ပို႔စ္ေတြ တင္တတ္္ၾကတယ္၊ သူငယ္ခ်င္းေတြက
လာႏႈတ္ဆက္ၾကတယ္၊ Comment ေတြ ခ်ီးျမွင့္ၾကတယ္။



ဒီေန႔ သူ ့ရင္နဲ႔
တည္ထားတဲ့ ျမိဳ႕ေတာ္ၾကီး တစ္ႏွစ္ျပည့္တယ္။ ခုလိုအခ်ိန္မွာ သူသာ
လြတ္လြတ္လပ္လပ္ေရးသားခြင့္ရမယ္ဆ
ိုရင္ သူ႕ဘေလာ့ဂ္အတြက္ အထိမ္းအမွတ္ပို႔စ္တင္မယ့္
အစီအစဥ္ရိွမယ္ဆိုတာ အေသအခ်ာပဲ။ ဒါေပမယ့္ သူ … ဘယ္မွာလဲ ။ သူေရးမယ့္ ပို႔စ္မွာ
Comment ေရးဖို႔ ဘေလာဂါ့ရပ္၀န္းက သူငယ္ခ်င္းေတြ သူ႔ရဲ႕ စာဖတ္ပရိသတ္ေတြ
ေမွ်ာ္လင့္တႀကီး ေစာင့္ေနၾကတယ္။ \" ျမိဳ႕စားၾကီး \" လို႔ စေနာက္ၾကဖို႔
ေစာင့္ေနၾကတယ္
… ဇန္နဝါရီ ၂၉ ကတည္းက ေျခာက္ေသြ႕ေနခဲ့ရတဲ့ သူ ့ျမိဳ႕ေတာ္မွာ အျပံဳးေတြနဲ႔
ဖုံးလႊမ္းေနေစခ်င္တာ … ရယ္သံေတြနဲ႔ စည္ညံေနေစခ်င္တာ … ဒါေတြအတြက္
အားလံုးက ေစာင့္ေမွ်ာ္ေနဆဲပါ
..။



ဘေလာ့ဂ္ဂါေတြကို ခ်စ္ၾကည္ေစခ်င္တဲ့ သူ႕အတြက္၊
လူငယ္ေတြကို ေကာင္းေစခ်င္တဲ့ သူ ႔အတြက္၊ တိုင္းျပည္ကို တကယ္ခ်စ္တဲ့ သူ ့အတြက္
ေဘးဒုကၡဆိုတာ ျမဴတစ္မႈန္စာေတာင္ က်ေရာက္မလာေစဖို႔ ဘေလာဂါ့ရပ္၀န္းမွ
ညီအကိုေမာင္နွမအားလံုးက ဒီအမွတ္တရ ပို႔စ္ေလးနဲ႔ ဆုေတာင္းလိုက္ပါတယ္။

Tuesday, February 5, 2008

ခ်စ္သူမ်ားေန႔ကို ၾကိဳဆိုေသာအားျဖင့္ ခ်စ္သူရဲ့ အေၾကာင္းကို ေ၀ဖန္ျခင္း

ခ်စ္သူဆိုတာ ခ်စ္သူႏွစ္ဦး တစ္ေယာက္နဲ႔တစ္ေယာက္ ခ်စ္ခင္ျမတ္ႏုိး ၾကလို႔ေခၚေ၀ၚတဲ့ အသံုးအႏွုန္းလို႔ ကြ်န္ေတာ္ ယံုၾကည့္ပါရေစ ပရိတ္သပ္တို႔ေရ။ ဒါမွလည္း မိန္းကေလးတစ္ေယာက္ရဲ့ ခ်စ္သူေယာက်ာၤေလးက သူသိပ္ခ်စ္ ပါတယ္ဆိုတဲ့ မိန္းကေလးကို ဟာ.. ဒါငါသိပ္ခ်စ္ရတဲ့ ခ်စ္သူဆိုျပီး ရဲရဲ၀င့္၀င့္ ေျပာႏိုင္မွာေပါ့။ ထိုနည္းတူစြာပဲ ဟိုဘက္က အခ်စ္ခံရတဲ့ မိန္းကေလးကလည္း သူ႔ကိုခ်စ္တဲ့ ေယာက္က်ားေလးက ႏွစ္ႏွစ္ကာကာ ခ်စ္ပါတယ္လို႔ ယံုၾကည္ပါမွ သူငယ္ခ်င္းေတြ ေရွ႔မွာေကာ မိဘေဆြမ်ိဴး ေတြေရွ႔မွာေကာ ဒါသူ႔ခ်စ္သူ ရည္းစားပါဆိုျပီး ရဲ၀င့္စြာ အသိေပးရဲမွာေပါ့။ ဒါေၾကာင့္ ခ်စ္သူဆိုတာ တစ္ဦးကိုတစ္ဦး ႏွစ္ႏွစ္ကာကာ ရင္ထဲကေရာ ႏွလံုးသားထဲကပါ ခ်စ္ၾကပါမွ ခ်စ္သူဆိုတဲ့ စကားလံုး (၂)လံုးေလးကို အသံုးျပဳသင့္ပါတယ္လို႔ ကြ်န္ေတာ္ ထင္ျမင္မိပါတယ္။ တကယ္လို႔ ခ်စ္သူတစ္ဦးနဲ႔ တစ္ဦးက ခ်စ္သူရည္းစား ဘ၀မွာ ႏွစ္ႏွစ္ကာကာ မခ်စ္မိၾကရင္ လင္မယား ဘ၀ေရာက္ေတာ့ ခ်စ္သူရည္းစား ဘ၀က တစ္ဦးနဲ႔တစ္ဦး ၾကင္ၾကင္နာနာ ျမတ္ျမတ္ႏိုးႏုိး မခ်စ္ၾကခဲ့တဲ့ အတြက္ တစ္ဦးနဲ႔တစ္ဦး အထင္ျမင္ေတြ လြဲမွားတာေတြ ရွိတတ္လာၾကတယ္။ ေနာက္ဆံုးေတာ့ တစ္ေယာက္နဲ႔ တစ္ေယာက္ မလိုမုန္းစိတ္ ထားေတြထားျပီး လင္ေယာက်ာၤး ျဖစ္သူက သူရဲ့မိန္းမျဖစ္သူကို မိုခ်ိဴးမ်စ္ခ်ိဴးနဲ႔ “မင္းကိုခ်စ္လြန္းလို႔ ယူခဲ့တယ္မ်ား မွတ္ေနလား၊ မင္လင္မရမွာ ေၾကာက္လို႔ ယူခဲ့တာ နားလည္လား” ဆိုျပီး ေျပာဆိုတတ္ ၾကပါတယ္။ ေဟာမိန္းကေလး ဘက္ကလည္း ဒါမ်ိဴးဆို ဘယ္အေျပာခံ လိမ့္မလဲ။ “ရွင့္ကိုေရာ က်မက ၾကိဳက္လြန္းလို႔၊ ခ်စ္လြန္းလို႔မ်ား ယူခဲ့တယ္မ်ား ထင္ေနလား၊ အဲ့ဒီအခ်ိန္တုန္းက က်မရုပ္ရည္နဲ႔ ရွင့္ထက္သာတဲ့ လင္အေယာက္ (၁၀၀)ေလာက္ ယူလို႔ရတယ္ နားလည္လား”ဆိုျပီး ေဇာ္၀င္းထြဋ္နဲ႔ ေလးျဖဴတို႔ ျပိဳင္တူဟစ္မယ့္ ပြဲမ်ိဴး ေရာက္လာ ပါလိမ့္မယ္။ ျပီးေတာ့ မိသားစု တစ္စုဟာ ျပိဳကြဲသြားေတာ့မေပါ့ဗ်ာ။ ကေလးေတြ ရွိေနၾကတဲ့ မိသားစုဆိုရင္ တရားခံကေတာ့ ကေလးေတြေပါ့ဗ်ာ။ ဒါေၾကာင့္ ျမန္မာ စကားပံုလိုမ်ိဴး အစေကာင္းမွ အေႏွာင္းေသခ်ာ ဆိုသလို... ခ်စ္သူရည္းစား ဘ၀မွာကတည္းက တဦးနဲ႔တဦး ႏွစ္ႏွစ္ကာကာ၊ ၾကင္ၾကင္နာနာ၊ ျမတ္ျမတ္ႏုိးႏုိး ခ်စ္ခဲ့ၾကပါမွ လင္နဲ႔မယား ဘ၀မွာ ေပ်ာ္ရြင္ဖြယ္ရာ ေကာင္းတဲ့ အိမ္ေထာင္ေလးတစ္ခုကို တည္ေဆာက္ႏုိင္ၾကမယ္လို႔ ကြ်န္ေတာ္ ယံုၾကည္မိပါတယ္။ အဓိကကေတာ့ တစ္ဦးနဲ႔တစ္ဦး နားလည္းစိတ္ ရွိဖို႔ေတာ့ လိုတာေပါ့ဗ်ာ။ ကြ်န္ေတာ္က မိန္းကေလးေတြကို မိုလိုေပါက္ေအာင္ ယူထား လို႔၊ သိလို႔၊ တတ္လို႔ ေရးေနတာ မဟုတ္ဘူးေနာ္။ မိန္းမမေျပာနဲ႔ ကြ်န္ေတာ့္မွာ ခ်စ္ရမဲ့သူေတာင္ မရွာေတြ႔ေသးဘူး။ ကြ်န္ေတာ္က ကြ်န္ေတာ္ျဖတ္သန္း ခဲ့သမွ်၊ ကြ်န္ေတာ္ ေတြ႔ၾကံဳခဲ့သမွ် အိမ္ေထာင္ စုေလးေတြ၊ ခ်စ္သူရည္းစား စံုတြဲေလးေတြကို ၾကည့္ျပီး၊ ကြ်န္ေတာ္ သိသေလာက္ ေ၀ဖန္ထားတာပါ၊ ေနာက္ျပီးေတာ့ ကြ်န္ေတာ္တစ္ခု မၾကိဳက္ တာက ခ်က္တင္ (chat Room) ေပၚမွာ ရည္းစားေတြ၊ ခ်စ္သူေတြ ျဖစ္ၾကတာ။ သူမ်ားကို မနာလိုတာေတာ့ မဟုတ္ပါ ဘူးဗ်ာ။ ဘာေတြလဲေတာ့ မသိဘူး။ ခ်က္တင္ေၾကာင့္ တရုတ္မွာဆိုရင္ မိန္းမပ်ိဴေလးေတြဟာ ေယာက္က်ားေလးေတြနဲ႔ ခ်ိန္းျပီးေတာ့ လိင္ဆက္ဆံၾကတယ္လို႔ သတင္းတစ္ပုဒ္ဖတ္မိပါတယ္။ ေနာက္တစ္ခုက ဆြီဒင္ႏိုင္ငံတြင္ အသက္ (၃၂)ႏွစ္အရြယ္ HIV(+) ေ၀ဒနာရွင္ ၿဗိတိန္ႏိုင္ငံသားတစ္ဦး ျဖစ္သူ Mr. Christer Merrill Aggett သည္ ဆယ္ေက်ာ္သက္ အရြယ္ အမ်ိဳးသမီး (၁၆) ဦးႏွင့္ အကာအကြယ္မဲ့ လိင္ဆက္ဆံမႈျပဳခဲ့ရာ မိန္းကေလး ႏွစ္ဦးတြင္ ၎ထံမွ HIV(+) ပိုးကူးစက္ျခင္း ခံခဲ့ရသည္။ ယင္းအမ်ိဳးသမီး မ်ားသည္ အသက္(၁၂)မွ (၁၄)ႏွစ္အရြယ္ ဆယ္ေက်ာ္သက္မ်ား ျဖစ္ၿပီး အင္တာနက္ Chat Room မ်ားမွတစ္ဆင့္ Mr.Aggettႏွင့္ ရင္းနွီးသိကၽြမ္း ခဲ့ၾကျခင္းျဖစ္သည္။ ထို႔ေၾကာင့္ Mr.Aggettအား ျပစ္မႈထင္ရွားသျဖင့္ ေထာင္ဒဏ္ (၁၄)ႏွစ္အျပင္ အကာအကြယ္မဲ့ လိင္ဆက္ဆံခံရသူ မိန္းကေလး (၁၆)ဦးအတြက္ နစ္နာေၾကး Kronor (၂.၇) သန္း၊ (ေဒၚလာ ၄၂၅၀၀၀) ေပးေဆာင္ရန္ တရားရံုးက ျပစ္ဒဏ္ခ်မွတ္ခဲ့သည္တဲ့။ ဒီလုပ္ရပ္ဟာ တျခားႏုိင္ငံ၊ တျခားေဒသေတြ အတြက္ေတာ့ သိပ္ျပီးေတာ့ မဆန္းပါဘူး။ ဒါေပမဲ့ ကြ်န္ေတာ္တို႔ ျမန္မာ အမ်ိဴးသမီးေတြ အတြက္ေတာ့ အလြန္ကိုမွ မလုပ္သင့္ မလုပ္ထုိက္တဲ့ အျပဳအမူ တစ္ခုပါ။ ကြ်န္ေတာ္ ဆိုရင္လည္း ခ်က္တင္ (chattting) မတက္တာေတာ့ မဟုတ္ပါဘူး။ လူတစ္ေယက္ ဆိုတာကေတာ့ မိတ္ေဆြ အေပါင္းအသင္း ေတြဟာ မိန္းကေလး ေတြလည္းရွိမယ္။ ေယာက်ာၤေလး ေတြလည္း ရွိမွာပဲ။ ဒါကေတာ့ ကြ်န္ေတာ္တို႔ လူငယ္ေတြအတြက္ သိပ္ျပီးေတာ့ မထူးဆန္းပါဘူး။ ဒါေပမဲ့ မိန္းကေလး တစ္ေယာက္ကို လူမျမင္ စကားသံ မၾကားပဲ ခ်စ္တယ္လို႔ လက္ကရိုက္ယံုနဲ႔ ခ်စ္သူျဖစ္ဖို႔ မလံုေလာက္ေသးဘူး လို႔ေတာ့ ထင္ျမင္ယူဆ မိပါတယ္။ ကြ်န္ေတာ္လည္း မိန္းကေလးေတြနဲ႔ ခ်က္တင္ေတြ တက္ျဖစ္တာပဲ။ ေန႔တုိင္းၾကီးေတာ့လည္း ဘယ္ဟုတ္မလဲဗ်ာ။ ေဟာ.. သူတို႔ အြန္လိုင္းေပၚမွာ ရွိတယ္ဆိုရင္ပဲ လွမ္းႏွုတ္ဆက္ လုိက္တယ္။ ေနေကာင္းလား ဘာလား..၊ ညာလား၊ ဆိုျပီးေမးလိုက္တယ္၊ ေဟာျပီးေတာ့ သူတို႔ရီရေအာင္ လို႔ဆိုျပီး ဟာသေလးေတြ အရြင္းေဖာက္ျပီး ေျပာေပးလိုက္တယ္။ ျပီးရင္လုပ္စရာ ရွိတာေတြ ဆက္လုပ္လိုက္တယ္။ ျပီးရင္ေတာ အိမ္ျပန္ခ်ိန္ ညေနေစာင္း တစ္ခါေရာက္ျပန္ရင္ ႏွုတ္ဆက္ျပီး ျပန္သြားတယ္။ ခ်က္တင္တက္တဲ့ အခ်ိန္မွာ လူတစ္ဖက္ သား နစ္နာေစတဲ့ စကားတစ္ခြန္းကို ကြ်န္ေတာ္ ဘယ္ေသာအခါမွ မေျပာမိခဲ့တာေတာ့ အမွန္ပါပဲ။ ေျပာလို႔ရတာ ပဲဗ်ာ။ ကိုမင္းကို မိုးေလာက္ၾကီးခ်စ္ပါတယ္။ တိမ္ေလာက္ၾကီး ခ်စ္ပါတယ္။ ကိုမင္းရဲ့ အခ်စ္ျပန္မရရင္ ဒီညေတာ့ မအိပ္ေတာ့ ဘူးကြာလို႔၊ ဒါနဲ႔ ဟိုဘက္က မိန္းကေလးကလည္း သနားစိတ္ေတြ ၀င္သြားျပီး သူ႔ကိုလည္း ဘယ္သူ႔မွ မၾကိဳက္မွန္း သိေတာ့ လတ္တေလာ အခ်စ္ကို လက္ခံလိုက္တယ္။ (မိ္န္းကေလး အားလံုးကို ေျပာျခင္းမဟုတ္)။ ဒါနဲ႔ပဲ ဟိုဘက္က ေကာင္က ၀မ္းေတြတာ၊ မိန္းကေလးၾကိဳက္မဲ့ စကားေတြကို ေျပာ။ ျပီးရင္ ေနရပ္လိပ္စာကိုေမး။ ေဟာ ခ်ိန္းေတြ႔က်။ ေယာက္က်ားေလးကု သူလုပ္ခ်င္ရာလုပ္ျပီး ေနာက္တစ္ေယာက္ေျပာင္း။ တေယာက္ထပ္ရွာ၊ တေယာက္ေျပာင္းနဲ႔၊ ဒါေၾကာင့္ ေလာကၾကီးမွာ AIDS/HIV ေရာဂါပိုးေတြ ကူးစက္ေနတာ သိပ္ျပီးေတာ့ မဆန္းပါဘူး။(လူေတြအားလံုး ေျပာျခင္းမဟုတ္) ကြ်န္ေတာ္ကေတာ့ ဒီလိုမ်ိဴး လုပ္ရပ္ေတြကို ျပဳမူဖို႔ ဘယ္ေသာအခါမွ မစဥ္းစားမိေလဘာ။ ခုေလာေလာဆယ္ ကြ်န္ေတာ္ ခ်စ္ရမယ့္ သူေတာင္ ရွာလို႔ မေတြ႔ေသး။ ရွာလို႔မေတြ႔တာထက္ မရွာႏိုင္ေသးဘူး လို႔ေျပာရင္ ပိုမွန္မယ္လို႔ေတာ့ ထင္လို႔ရပါတယ္။ အခုကြ်န္ေတာ္ မိသားစုကို တည္ေထာင္ႏုိင္ဖို႔ ခြန္အားမရွိေသး ဘူးေလ။ ကြ်န္ေတာ့္ရဲ့ ဦးေႏွာက္က ကြ်န္ေတာ့္ကို အျမဲတမ္းသတိ ေပးေနတယ္ သိလားဗ်။ “ေဟ့ေကာင္ ရွမ္းကေလး အခုခ်ိန္မွာ မင္းေမြးေမေမနဲ႔ ေကြ်းေဖေဖေတာင္ ေက်းဇူး မဆပ္ႏိုင္ေသးဘူး.. မင္းနဲ႔ မဆုိင္ေသးတဲ့ ေနာက္တစ္ေယာက္ ကိုေတာ့ မစဥ္းစားေလနဲ႔တဲ့။” ေယာက္က်ား တစ္ေယာက္ဆိုတာ သူ႔ရဲ့မိသားစုကို လုပ္ေကြ်း ႏိုင္မွေပါ့ဗ်ာ။ ဒါမွလည္း သူ႔ကိုခ်စ္မဲ့ မိန္းကေလးကလည္း သူ႔ကို သူ႔ရဲ့ ခ်စ္သူရည္းစား အျဖစ္ လက္ခံႏုိင္မွာေပါ့။ ကိုယ့္မိသားစု ကိုလည္း လုပ္ေကြ်းႏုိင္မွ ကိုယ့္မိသားစုကို မလုပ္ေကြ်းႏုိင္ေသးပဲ သူမ်ားမိသားစုကုိ သြားျပီးေတာ့ မလုပ္ေကြ်းေလနဲ႔ စာဖတ္ပရိပ္သတ္ တို႔ေရ။ ျပသနာေတြက ထင္တာထက္ဆိုးေနလိမ့္မယ္။ ဒါေၾကာင့္ ကြ်န္ေတာ္ ခ်စ္တဲ့ စာဖတ္ပရိတ္သတ္ တို႔တေတြလည္း မိမိကို ႏွစ္ႏွစ္ကာကာ ခ်စ္မဲ့သူနဲ႔ ေတြ႔ႏုိင္ၾကေစျပီး မိမိတို႔ ဖက္ကလည္း မိမိကို ခ်စ္တဲ့ လူတဖက္သားကို စြဲစြဲမက္မက္ ျပန္ခ်စ္ႏုိင္ၾက ပါေစလို႔ ဆုေတာင္းေပးရင္းနဲ႔ပဲ နိဂံုးခ်ဴပ္လိုက္ ပါရေစ လားခင္ဗ်ား။

ရွမ္းကေလး